Booka Shade – The Sun & The Neon Light

Pomogły mu w tym nie tylko hiciarskie single w rodzaju „Mandarine” czy „Night Falls”, ale również dwa ciekawe albumy – „Memento” i „Movements”. Nic więc dziwnego, że fani smakowitego tech-house`u z niecierpliwością czekali na trzecią dużą płytę Waltera Merzigera i Arno Kammermeiera.
Niby początkowo wszystko jest w porządku – „Outskirts” to zgrabny eksperyment z wpisaniem soundtrackowych smyczków w kontekst modnego minimalu, a „Duke” to sprawny tech-house z IDM-owymi klawiszami. Ale potem…Zaczyna się od utworu „Dusty Boots”. Wykorzystanie w nim country`owego sampla od razu przywodzi na myśl utwór „Personal Jesus” z repertuaru Depeche Mode. Podobna melodia, podobny aranż, tylko brak wokalu. Pastisz? Wypadek przy pracy? O zgrozo – plagiat? Ku naszemu zdziwieniu Booka Shade brną dalej w kierunku synth-popu. W „Control Me” mamy już śpiew – oczywiście odpowiednio mroczny, stylizowany na noworomantyczne modłę. Na myśl przychodzą już nawet nie Depeche Mode, ale ich naśladowcy z Camouflage.

Nasze obawy potwierdza „Charlotte” – żywcem skopiowane z New Order i Yazoo nowofalowe disco o plastikowym brzmieniu i motorycznym pulsie. I rzeczywiście – dalej jest podobnie: Booka Shade zapuszczają się w synth-popową spuściznę po latach 80. i balansują między jej bardziej eksperymentalnym nurtem w stylu Thomasa Leera („The Sun & The Neon Light”), a bardziej melodyjnym i melancholijnym w klimacie League Of Nation („Karma Car – Album Version”), przerabiając pod drodze po raz kolejny New Order, czy może nawet Joy Division („Sweet Lies” z pochmurnym wokalem i zimną partią gitary) i Depeche Mode („Comacabana”).

Niby takie nawiązania do lat 80. to nic nowego we współczesnej elektronice, ale panom z Booka Shade nie wyszły one zbyt finezyjnie. Motywy wywiedzione z muzyki sprzed ćwierć wieku są tu nazbyt oczywiste, zbliżając się momentami, jak wspomnieliśmy, do niebezpiecznej granicy plagiatu. Dlatego zamiast bawić – irytują.

Co gorsza, żaden z tych synth-popowych utworów nie jest naprawdę dobrą piosenką. Walter i Erno nie popisali się więc również jako kompozytorzy. Co ich podkusiło do takiej zmiany stylu? Trudno powiedzieć. Honory płyty bronią więc jedynie dwa pierwsze nagrania oraz umieszczone pod koniec albumu dynamiczne electro-techno – „Planetary”. I takiej właśnie muzyki powinni się trzymać obaj producenci, bo po prostu wychodzi im ona najlepiej.
physical-music.com | bookashade.com | myspace.com/getphysicalmusic | myspace.com/getbookashade
2008