Donna Regina – late

jest kojąco, jest pluszowo i miękko. muzyka wieczorna, muzyka utulająca – nowe dźwięki donny reginy. i chyba wszystko już jasne, żadnych znaczących zmian w brzmieniu, żadnych nowych pomysłów [zaskoczyć może tylko mocno ambientowe, długie zakończenie albumu], te dźwięki to właściwie rozwinięcie [bądź inaczej: kolejna część] tych ciepłych popowych melodii, z którymi mieliśmy do czynienia tak na „quiet week in the house”, jak i na „northern classics”. jedyną zmianą wydaje się być ta personalna – do duetu donny günthera janssen dołączył steffen irlinger. trójka muzyków stworzyła płytę, która niczym nas nie zaskoczy, ale również nie rozczaruje. po prostu dostajemy to, czego się spodziewaliśmy. może tylko kompozycje – w porównaniu do wcześniejszych dokonań donny – są mniej udane, mniej chwytliwe, nie ujmują tak jak chociażby „lets get slow” z „northern..”. podsumowując: „late” to kolejna porcja miło wyprodukowanych, popwych dźwięków, które doskonale sprawdzają się tylko w określonych, wieczorno-rozgrzewających sytuacjach.
2003