Fennesz Sakamoto – Cendre

Kłopot wielki z tą płytą. Oczekiwaliśmy cudu, a jest wybitnie poprawnie, choć i zarazem bardzo przyjemnie. Fennesz chyba przestał interesować się odkrywaniem, skoncentrował się natomiast na konsekwentnym wyważaniu otwartych drzwi.
By tę swoją potęgującą się artystyczną stateczność jakoś usprawiedliwić, wszedł w układ z Ryuichim Sakamoto, który na ‘Cendre’ odgrywa tę samą rolę, co przed kilkoma laty na płytach z Carstenem Nikolai alias Alva Noto. A więc jest gładko, przyjemnie i przestrzennie. Minimalistyczny fortepian Sakamoto kojarzy się z Erikiem Satie, czasem Debussy’m. Fennesz kontruje tę słodycz bezpiecznym, już dawno oswojonym, a w przypadku niniejszego dzieła – delikatnym jak nigdy szumem. Całość złożona została z mikrotrzasków, chrząknięć, dźwięków przesterowanych gitar czy odpowiednio spreparowanych dźwięków field recordings. W efekcie mamy do czynienia z muzyką w klimacie kompaktowego ‘pop ambient’ i niektórych produkcji stajni 12k, idealną do popijania późnowieczornej herbatki, niepozostawiającą jednak jakiegokolwiek trwalszego odcisku w świadomości.
Zbyt wiele takich płyt zostało bowiem już wydanych i coś, co kiedyś mogłoby wzbudzić najwyższe zainteresowanie, jawi się po latach jako coś nieznośnie wręcz manierycznego. Fennesz i Sakamoto stali się nobliwymi ikonami, osiadłymi jednakże na artystycznej mieliźnie. Oby jak najprędzej złapali nowy wiatr w żagle.
2007