Flanger – Spirituals

Żegnaj stary Flangerze, żegnajcie nu-jazzowe przygody, przyszła pora na dojrzałość, ukojenie i wieczny relaks. Jazzowe szarpnięcia, cięcia, samplowane wydzieranki i eksperymenty są już tylko wspomnieniem – nie ma już „Outer Space / Inner Space”, jest coś w rodzaju „retro space”, duet Flanger, po trzech latach intrygującego milczenia, powraca w zupełnie nowym stylu, moglibyśmy rzec – z zupełnie nowym muzycznym projektem. Co się nie zmieniło? Chyba tylko nazwa się nie zmieniła. I skład.
Bo Flanger to nadal przede wszystkim Uwe Schmidt i Burnt Friedman, dwójka niepokornych elektroników, którzy – w momencie, kiedy wszyscy oczekują jednego – robią dokładnie to drugie, zaskakują, wprawiają w konsternację, wciąż każą się ustosunkowywać. A więc – ustosunkujmy się do „Spirituals”. Tytuł albumu nieprzypadkowy – materiał inspirowany jest rasową jazzową dychowością, mającą swe korzenie w muzyce sprzed pół wieku, kiedy to w Nowym Orleanie królował swing i blues. Flanger mówi sakramentalne „dość” odważnej elektronice i samplom, większość dźwięków nagrywa na żywo, od podstaw, komponując klasyczne, chciałoby się powiedzieć – standardowe kawałki. Wszystko oscyluje głównie wokół dixelandowych klimatów, które zarówno brzmią dość archaicznie, jak i pewnie posiadają jakiś swój urok. Są po prostu stylowe. Flanger stylowy? Flanger standardowy, klasyczny? Właśnie tak. Dodajmy do tego – Flanger wokalny, piosenkowy. Zupełna rewolucja. Na tej płycie nie znajdziecie więc żadnych komputerów – być może tylko czasami, gdzieś tam przewinie się delikatny filtr, wygenerowany na maszynach trzask czy zaprogramowana niedbałość i ambientowa plamka. Wszystko inne jest tutaj bardzo live, bardzo autentyczne. Grają – perkusja, gitara, pianino, trąbka, klarnecik itp. Do tańczenia, do zawadiackich spojrzeń, do romansów.
Żegnaj więc Flangerze brudny i nowoczesny, witaj Flangerze poukładany i stylowy. Witaj Flangerze w białych garniturach i kapeluszach, poruszający się w kosmicznych odległościach od elektroniki. I tylko słuchacze mają problem, bo czasami, być może – jak w moim przypadku – zarówno żegnać nie bardzo chcą, jak i witać nie mają nastroju.
2005