M83 – Saturdays = Youth

Załapałem się jako jeden z ostatnich roczników na doświadczenie kolonii, obozów, wczasów albo po prostu spędzania wolnego lata – bez przymusu pracy, a co więcej: bez chęci pracy! Nie mieliśmy żadnych luksusowych materialistycznych dążeń, nie marzyliśmy też o podróży do dżungli, ani jakiejkolwiek innej, która odmienia życie, a po powrocie dalej jest smutno. Ale przede wszystkim: nie byliśmy w wieku 16 lat dorośli i wiele osób z tego mniej więcej pokolenia ciągle się tego trzyma. Więc nie wiem jak zrozumiecie w ogóle ten album, jeśli np. dopiero zaczynacie liceum.
Francuzi na nowej płycie nie boją się, harde miny stroją. Porzucają swój gęsty, shoegazujący ambient-pop, zwracając się całą twarzą w stronę świeżych atmosfer, wykazujących powiązania z naiwną nostalgią za 80. Jednocześnie wydają się podążać ramię w ramię z Cut Copy, ale tylko na zasadzie przypadkowego podzielenia klimatu oraz uczestnictwa w kolejnym krótkotrwałym nurcie. Inspiracje są bowiem wyraźnie inne – można się naprawdę ogromnie zdziwić, pamiętając filmową bombastyczność dwóch pierwszych wydawnictw M83. Niektóre kawałki na nowym „Saturdays=Youth” to bowiem konkretny pop w stylu Simple Minds lub Suede, tyle, że agresywnie wyszlifowany charakterystycznym dla poetyki Francuzów wrażeniem trwania pośrodku miłosnej dyfuzji cukru z kokainą i diamentowym pyłem.
Syntezatory, mocna perka, rozrzedzona noisowa gitara i puchowe drony to jakby główny trzon nowej zbrojowni i przyznać trzeba, że M83 sieją tym popłoch w szeregach zła: nuda i smutek gryzą tu piach. „Kim&Jessie”, „Skin of the Night” czy „Graveyard Girl” zawierają wszystkie te historie z nieskończonej młodości, które potem opowiada się komuś po trzydziestce i żałuje, że wyszły z ust. Brzmią śmiesznie, ukręcone przez samo wyjście na powietrze.
I taka właśnie ta nowa płyta jest. Podobna do neoromantycznch, miękkich filmów o nastolatkach z przedmieść. „Przekleństwa niewinności”, „Szkoła uwodzenia”, cieplejsze momenty „Donnie Darko” – mniej więcej w taką atmosferę uderzają tym razem ludzie składający się na ten kreatywny projekt. Co więcej, nie ma tu słabego utworu. Lekko męczy „Up!” – już trochę przesadnie infantylny i operujący wokalem podkradzionym Kate Bush. Cała reszta jednakże wchodzi gładko, a za poświęconą uwagę dostaje się hojny prezent w postaci closera, który śmiało może w swoich jedenastu minutach zawrzeć całe wydawnictwa natchnionych ambientowych cieniasów – takich jak choćby nowy Nemeth. Opener także wpisuje się w ten poziom, pozostawiając spory uśmiech: w końcu producenci nauczyli się imitować koszmarnie irytujący dźwięk zrytej i przeskakującej płyty cd, czas idzie naprzód. I ten porysowany kompakt wyniszcza cudowną partyjkę pianina i delikatny wokalny akompaniament, a kiedy w końcu staje, wszystko pada po raz drugi za sprawą diabolicznego przejścia w nowy, dynamicznie nabijający rytm utwór: wyraźnie singlowe „Kim&Jessie”.
Żywotność tej płyty, a mówię o niej, bo porzucam dla „Saturday=Youth” wszystkie słuchane obecnie albumy, wynika być może z samej tematyki. Udanie zamknięty w krążku z dziurką, jakiś kwant nieskończenie jędrnego, nagrzanego do białości uniwersum wybija zęby świadomością, że dobra młodość to potężna siła napędzająca całe dalsze życie. Ale co możecie o tym wiedzieć, jeśli zapylacie całe wakacje żeby zarobić na odmianę stajlu w nowym roku szkolnym, hm?
2008