Philip Jeck – Seven

Panuje kompletna cisza. Zaczynasz słyszeć jak drobinki kurzu opadają na ubranie, roztocza łakomie wchłaniają rękawy, tlen nasyca się pod twoim nosem, a na górnej wardze buszują rozgrzane kropelki potu. Nagle skądś bucha głośna muzyka i widzisz czerwone cyfry elektronicznego zegarka. Radio wygrywa hałas, w którym nie jesteś w stanie się poruszać porażony wcześniejszą ciszą. Dźwięk atakuje cię przez jedną milionową sekundy. Następnie doświadczasz dwóch milionowych sekundy niebycia – to czas potrzebny na uświadomienie sobie, że już nie śpisz. Że siedzisz nienaturalnie prosto na łóżku w rozkopanej pościeli i zlany zimnym potem. Wstajesz, żeby się czegoś napić. Wychodzisz na przedpokój i odkrywasz, że słuchasz „7”.
Brak tu spektakularnej katastrofy, rządowego spisku wyjaśniającego zawiłość fabuły. Nie mamy chyba nawet aktorów na dobrą sprawę, te wzmianki wyżej o słuchaczu były raczej próbą uporządkowania większej całości za sprawą osnucia jej na wspólnym mianowniku. Co więcej, podobnie jak w przypadku „October Language” Belong, czy „Playthroughs” Fullertona Whitmana, również „7” nie jest w stanie zaoferować odbiorcy narracji w żadnej formie. Oczekiwać wyrażenia spójnej historii od zapętlonej masy dronów i retro-winylowych sampli, od czasu do czasu układających się w zwarte odlewy obłąkanych IDMowych melodii, to jak czekanie na księcia z bajki. Poszczególne dźwięki odpowiadające tu za rytmizację stanowią mniejszość. W otoczeniu, w jakim przyszło im się dziać, zepchnięte do kanałów, szczątki melodii z zapomnianych analogów nie są w stanie podjąć się wypełnienia narzuconego im domyślnie zadania uporządkowania chaosu. Wywołują jedynie wrażenie babrania się w przeszłości – nie tyle sentymentalnej, co stricte archeologicznej.
W zetknięciu z repetowanymi strzępkami trzeszczących starością sampli odbiorca wydaje się nie zauważać przebiegu całej reszty – subtelnie okręcających się wokół siebie ścian buczenia i tarcia. W każdym razie jednak nie sposób odmówić tej surrealistycznej biżuterii piękna. Wyrwane z macierzystego środowiska (pewnie nikt nie jest w stanie dotrzeć do ich pochodzenia) sample z „7”, pomimo skazania na bytowanie w cieniu, usłużnie pomagają budować atmosferę sondowania zamierzchłych czasów. Analiza szczątków dokonywana jest przez kogoś totalnie niezorientowanego, próbującego złożyć do kupy elementy na pozór niepasujące do siebie: roboty o ludzkich oczach, budynki ziejące czarnymi dziurami po oknach, hordy agresywnych zwierząt penetrujących ulice martwych miast, zoomy obłoczków kurzu wzlatujących spod stóp samotnego skrzypka, morskie ptaki próbujące uniknąć rozbryzgów piany lawirując w gęstej zorzy. Nie ma szans na proste, jednoznaczne symbole: może były one takie dla tych, do których ta historia należała, ale dla badacza z zewnątrz „7” stanowi labirynt, którego przebycie gwarantują jedynie nadinterpretacja albo pozostawienie odbioru samemu sobie jako doznania czystej emocji.
2003