AGF & Delay – Symptoms

Popowy kierunek obrany przez Vladislava Delaya na ostatniej płycie Luomo nie był przypadkowy – potwierdzeniem tego jest drugi album nagrany przez fińskiego producenta z jego niemiecką muzą – Antye Greie. „Symptoms” idzie jednak dalej niż „Convival” – w odważny sposób łączy bowiem formułę piosenki z bardziej eksperymentalnymi brzmieniami.
Już pierwszy utwór pokazuje nowe oblicze duetu – „Get Lost” to przeszywany dźwiękami piorunów masywny dubstep o drobnym bicie niosącym melodyjne partie klawiszy i szeptany wokal AGF. Zwarta, dynamiczna piosenka o nowoczesnej aranżacji. „Connection” jest jeszcze bardziej przebojowy – bajkowy klimat nagrania, tworzony przez nieco dziecięcy śpiew berlińskiej artystki (przypomina się tutaj wokalna ekwilibrystyka Patrisii z Öszibaracka) i miło plumkające syntezatory, sprawiają, że utwór ten z powodzeniem mógłby się znaleźć w repertuarze Roisin Murphy.
Wraz z „Downtown Snow” i „Outbreak” wkraczamy śmielej na dancefloor. Z głośników płyną miarowe bity, choć udziwnione tektonicznymi efektami, to jednak wyraźnie odwołujące się do struktur rytmicznych typowych dla techno i house`u. AGF śpiewa przetworzonym głosem, a Delay otacza jej głos ekscentrycznymi zagrywkami – puszczonymi od tyłu dźwiękami (jak w klasyce psychodelii), stukającymi niczym maszyna do pisania perkusjonaliami i przypominającymi syntetyczne smyczki popiskującymi akordami.

Najbardziej rozbudowanym utworem z płyty jest „Bulletproof”. Rozpoczyna się od dubstepowego pulsu oplecionego efektami rozbijanych szyb, zza których wyłania się rytmiczna melodeklamacja AGF – potem wchodzi przejmująco zaśpiewany refren („Everything Is Wrong”) i rozlana elektronika o pejzażowym charakterze. W finale wszystko tonie w cyfrowym zgiełku, wieńcząc to dźwiękowe słuchowisko atakiem toksycznego noise`u.
W finale albumu para berlińskich kochanków składa hołd estetyce lat 80W drugiej części albumu, duet sięga po połamane bity – najpierw w spowolnionym electro, będącym czymś w rodzaju schizofrenicznej wersji dokonań Miss Kittin („Generic”), a potem w rozedrganym IDM-owymi klawiszami ciężkim hip-hopie („Congo Hearts” i „Symptoms”). AGF śpiewa tutaj jeszcze inaczej – zmysłowo, intymnie, jakby szepcząc wprost do ucha słuchacza. Takiej Antye jeszcze nie znaliśmy.
W finale albumu para berlińskich kochanków składa hołd estetyce lat 80. „Second Life” to z wyczuciem stylu spreparowana minimal wave – zimna, szorstka, mroczna, pełna industrialnych efektów, ale wsparta na… swingowym groovie. To jakby przeniesienie analogowej estetyki Ami Marie czy Keine Ahnung w cyfrowe czasy. I wreszcie ostatnie nagranie – „In Cycles”: mocne electro o gęstym rytmie przeszytym acidowym loopem, w którym wokal AGF przypomina niezapomnianą Billie Ray Martin – jest słodki, perwersyjny, niewinny i uwodzicielski. A wszystko to w oparach studyjnych syków i szumów, kłębiącej się dźwiękowej pary. Fascynujące!
„Pop music for the 21th century” – pisze o „Symptoms” wytwórnia BPitch Control. To fakt – i przy albumie wysiada większość produkcji o podobnych ambicjach ze Skandynawii, Anglii czy Australii. AGF i Delay wyznaczają swoją nową płytą taki poziom, który trudno będzie innym osiągnąć.
Sprawdź

2009