Młoda kolońska producentka i didżejka, Michaela Dippel, zwróciła na siebie uwagę w 2004 roku, kiedy to wytwórnia Areal opublikowała jej debiutancki album „Blondie”. Krążek, którym zachwycił się nawet poświęcony muzyce alternatywnej Pitchfork, odsłonił bardziej melodyjną stronę niemieckiego tech-house`u. Nic więc dziwnego, że niebawem o remiksy Dippel upomnieli się znani wykonawcy z kręgu tanecznej elektroniki, a nagrywane przez nią kolejne dwunastocalówki, grano w najmodniejszych klubach Europy.
Ponieważ Ada lubi podczas jazdy samochodem serwować swym znajomym robione domowym sposobem miksy na oldskulowych kasetach, szefowie Kompaktu postanowili nakłonić ją do stworzenia podobnego zestawu – ale z własnych produkcji, by wydać go w kompaktowej wersji, jako drugi album w jej dyskografii. W ten sposób trafił do nas krążek zatytułowany „Adaptations – Mixtape # 1”.
Dwanaście tworzących go nagrań rozpada się na dwa segmenty – pierwszy, stanowią autorskie utwory Dippel, a drugi – jej remiksy kompozycji innych artystów. Ponieważ oba brzmią podobnie, tworzą razem spójną pod względem brzmieniowym i melodycznym całość.
Kolekcję własnych produkcji Ady rozpoczyna jej największy dotąd przebój – cover „Maps” z pierwszej płyty Yeah Yeah Yeahs, zamieniony przez kolońską didżejkę w klubowy hymn, którego głównymi wyznacznikami są: wsparty pobrzękującym basem motoryczny bit o tech-house`owej proweniencji oraz perlista partia klawiszy uzupełniona melodyjnym wokalem. Nagranie to otrzymujemy na „Adapatations – Mixtape # 1” w remiksie dwóch macherów z Kompaktu – Tobiasa Thomasa i Michaela Meyera. Ich kolega, DJ Koze, zajął się natomiast innym utworem Ady – już całkowicie autorską „Eve”. Efektem wspólnych wysiłków pary producentów jest nagranie odwołujące się do chicagowskiej tradycji – ze względu na silnie podkreślone perkusjonalia i powoli wyłaniający się z tła acidowy loop.
Kiedy Ada łączy siły z Raz Oharą, powstaje „Lovestoned”, taneczny killer, w którym kontrapunktem dla ekscentrycznej wokalizy zaproszonego gościa jest subtelnie tkany pasaż drżących klawiszy. Bliżej detroitowych brzmień lokuje się „Living It Up”, który kolońska producentka tworzy z przeplatających się ze sobą strumieni onirycznych dźwięków, podszytych pobrzękującym loopem.
Na koniec Ada serwuje coś odmiennego. „Forty Weeks” i „Our Blindhouse (Each & Every One)” z udziałem Cosmic DJ-a, to miłosne ballady o ilustracyjnym charakterze, w których akustyczne brzmienia gitar przenikają się z szeroko rozlewającymi się pasażami soundtrackowych syntezatorów.
Remiksy dokonane przez Dippel na utworach zaprzyjaźnionych producentów, nie różnią się bardzo od jej własnych kompozycji. Mamy tu zarówno wiele nostalgicznych wokaliz, jak w utworach Tracey Thorn („Grand Canyon”) czy Alexa Smoke`a („Never Want To See You Again”), przerobionych na melodyjny tech-house, ale także sporo surowej energii tanecznej, choćby w nagraniach duetów Booka Shade („Vertigo Vs. Cha”) i Brant & Mr. Roper („Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me”), emanujących mroczniejszymi dźwiękami, wpisanymi w rytmy electro i techno.
Świetnie słucha się tej płyty – utwory swobodnie przechodzą jeden w drugi, tworząc rozmarzoną atmosferę spokojnej jazdy po uśpionym mieście. A świadomość, że jej autorką jest sympatyczna blondynka, tylko dodaje zawartej na niej muzyce dodatkowego uroku.
