Sstrom – Drenched 1 – 12
Paweł Gzyl:

Surowe techno z uszkodzonego komputera.

Mirt – Greed
Jarek Szczęsny:

Wątłe struktury.

Various Artists – 10 Years of Monkeytown
Paweł Gzyl:

Spojrzenie wstecz.

EABS – Slavic Spirits
Jarek Szczęsny:

Jazz w bardo.

Bartosz Kruczyński – Baltic Beat II
Jarek Szczęsny:

Nie chciałbym przesłodzić.

Resina – Traces (Remixes)
Mateusz Piżyński:

Najnowsze wydawnictwo naszej rodzimej, bardzo utalentowanej, artystki, Karoliny Rec (aka Resina) to zestaw 5 utworów, gdzie cztery to genialne reinterpretacje, za którymi stoją Abul Mogard, Lotic, Ben Frost i William Criag.

Różni artyści – Portrety
Jarek Szczęsny:

Sami perkusiści.

Tracey – Biostar
Paweł Gzyl:

Pastelowe electro wyjęte z klubowego kontekstu.

Laurence Pike – Holy Spring
Jarek Szczęsny:

Łyżeczką, a nie chochlą.

Altstadt Echo – This Work Contains Lead
Paweł Gzyl:

Rozdarcie między światem ducha i materii.

Luis Vicente & Vasco Trilla – A Brighter Side of Darkness
Łukasz Komła:

Rogate flow sięgające głębin.

Matias Aguyao – Support Alien Invasion
Paweł Gzyl:

Najbardziej wymagający album chilijskiego producenta.

Coil – Live Five
Maciej Kaczmarski:

Niewyrażalna intymność.

Vin Sol – Planet Trash
Paweł Gzyl:

Od house’u do ambientu.



Klimek – Movies Is Magic


Idea tworzenia muzyki do wyimaginowanych filmów jest już tak wyeksploatowana przez elektronicznych twórców, iż wydawałoby się, że żaden artsyta przy zdrowych zmysłach już jej nie podejmie. A jednak – kolejny swój album zrealizowany pod pseudonimem Klimek, niemiecki producent polskiego pochodzenia, Sebastian Meissner, postanowił poświęcić nieistniejącym soundtrackom.

Już na pierwszej płycie tego projektu, „Milk & Honey”, wydanej w 2004 roku przez Kompakt, pojawiły się krótkie i zwięzłe miniatury o elektroakustycznym brzmieniu, które poprzez wykorzystane w nich charakterystyczne dźwięki „pustynnej” gitary, przywodziły na myśl ścieżki dźwiękowe do filmów „Paris Texas” i „Truposz” w wykonaniu Ry Coodera i Neila Younga. Wraz z „Movies Is Magic” Klimek powraca do podobnej tematyki – choć tym razem sięga po zupełnie odmienne środki artystyczne.

Zawartość muzyczna albumu balansuje bowiem pomiędzy ambientem a neoklasyką. A decyduje o tym przede wszystkim wykorzystanie instrumentów smyczkowych. Sample ich dźwięków pojawiają się od razu w dwóch pierwszych nagraniach – „Abyss Of Anxiety (Unfolding The Magic)” i „Expose To Life In It`s Brutal Meaninglessness”. Wpisane w chrzęszczące efekty spod znaku glitch i przestrzenne smugi o ambientowym sznycie, tworzą one specyficzny nastrój – niepokojący, dramatyczny, odsyłający do klasyki filmowego horroru.

Zupełnie inaczej wypadają smyczki, które słyszymy w „True Enemies And False Friends” i „Sound Of Confusion”. W pierwszym utworze rozlewają się one szerokim strumieniem jasnych tonów, podszyte przez soczyste partie dęciaków i perkusyjne werble rodem z nawiedzonej sali balowej. Drugie nagranie to bliski klasycznym produkcjom Gasa koloński ambient, któremu romantyczny klimat nadają właśnie instrumenty smyczkowe.

Z jazzu Klimek zapożycza dźwięki trąbki. Stanowią one wstęp do masywnego dubstepu w „Greed, Mutation, Betreyal”. Osadzone na podłamanym bicie i uzupełnione samplem głosu Michaela Giry z utworu „Coward” grupy Swans, układają się w mroczny poemat dźwiękowy o beatnikowym rycie. Podobnie wypada oparty na jazzowych werblach i głębokim pochodzie kontrabasu „Pathetic And Dangerous” – z tym, że wprowadzony w tkankę kompozycji natarczywie grzechoczący tamburyn, przenosi nas tutaj w czasy hipisowskiej psychodelii, choćby tej uwiecznionej przez Antonioniego w „Zabrskie Point”.

Nowym motywem w twórczości Klimka są dubowe dźwięki. Oto w „Exploding Unbearable Desires” pojawia się egzotyczna melodika, którą co chwila zalewają gęste fale posklejanych z sampli basów i bębnów, by w pewnym momencie ustąpić miejsca rwanym akordom o jamajskim (a może berlińskim) rodowodzie. Dubowe pogłosy słychać także w dwóch finałowych produkcjach – „For Whom The Bells Toll” i „Tears Of Happiness (Dismissed Into Mundanity)”. W pierwszym stanowią uzupełnienie dla smutno dźwięczącego dzwonka, a w drugim – dla zaszumionych pasaży onirycznych klawiszy, w które wpleciony zostaje przetworzony studyjnymi pogłosami ludzki śmiech.

Niekonwencjonalne podejście do filmowej tematyki, objawiające się intrygującym zestawem dźwiękowych pomysłów, sprawia, że „Movies Is Magic” wydaje się być najciekawszą płytą w dorobku Klimka. Może nie tak przystępną, jak „Milk & Honey” czy tak przyjemną, jak „Music To Fall Asleep”, ale znacznie bogatszą aranżacyjnie i brzmieniowo.

www.anticipaterecordings.com

www.autokontrast.de

www.ghetto-ambient.com

www.random-industries.com
Anticipate 2009

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.