Alessandro Adriani – Morphic Dreams
Paweł Gzyl:

Syntetyczne sny.

Ellen Allien – Alientronic
Paweł Gzyl:

„Berlinette” na twardo.

Hoera. – Jaunu
Łukasz Komła:

Chóralne imaginacje.

jitwam. – Honeycomb
Ania Pietrzak:

Indie, medytacja i ciepły funk.

Benjamin Fröhlich – Amiata
Paweł Gzyl:

Bezpretensjonalna kolekcja tanecznych sztosów.

Polynation – Igneous
Mateusz Piżyński:

Debiutanci z Holandii.

ASUNA & Jan Jelinek – Signals Bulletin
Jarek Szczęsny:

Jest przyjemnie.

Synkro – Images
Paweł Gzyl:

Breakbeatowy ambient w pełnej glorii.

Holly Herndon – PROTO
Jarek Szczęsny:

Genetyczna DJ`ka.

Jonas Kopp – Non Virtual Reality
Paweł Gzyl:

Industrial i drony w służbie ambientu.

Ikarus – Mosaismic
Łukasz Komła:

Wielopoziomowa ekspresja.   

Qasim Naqvi – Teenages
Jarek Szczęsny:

Subtelny, oszczędny i dziwny.

Varg – Sky City Part 1 & 2
Paweł Gzyl:

Powrót syna marnotrawnego.

Samuel Kerridge & Taylor Burch – The Other
Paweł Gzyl:

Nowe oblicze muzyki brytyjskiego producenta.



Dorian Concept – When Planets Explode


Muzyczna Austria słynie przede wszystkim z chilloutu, lounge’u, downtempo i pochodnych (Kruder & Dorfmeister, Tosca, Sofa Surfers, Waldeck i wielu innych). Na tym tle Oliver Jonson vel Dorian Concept jawi się jako outsider, bo choć jego twórczość – za którą poręczył sam Gilles Peterson – jest zdecydowanie luźna, czerpie z innych źródeł.

„When Plantes Explode” to gatunkowa mieszanka wybuchowa, w skład której wchodzą: powykręcany instrumentalny hip-hop, electro, funk, ambient, glitch, IDM, a także rozumiane „po zachodniemu” techno i… wyczuwalny gdzieniegdzie duch Daft Punk, choć to raczej osobiste skojarzenie. Całość trwa niewiele ponad pół godziny, lecz stężenie akcji jest tak wysokie, że można by nim obdzielić dziesiątki innych produkcji. Rytmika i feeling większości kawałków zostały oparta na hip-hopowych kanonach, ale Jonson nieustannie kombinuje, stosując braindance’owe zagrywki, nagrywając na setkę i improwizując (czy tak rzeczywiście było – tego nie wiem, ale tak to brzmi). Płyta ma kapitalny, „koncertowy” flow i jest znakomicie wyprodukowana, wręcz lśni pomysłami i dźwiękowymi niuansami. Artysta szczególnie upodobał sobie porażające partie masywnych syntezatorów, które chwilami lekko fałszują.

Go to Beatport.com Get These Tracks Add This Player

Kareta asów w postaci „Freehanded Monkey, „Color Sexist”, „The Fucking Formula” i „Fort Teen” przekonuje, że takich beatów nie powstydziłyby się największe tuzy gatunku. Słychać zresztą, że Wiedeńczyk wzorowo odrobił pracę domową, dogłębnie studiując tajniki techniki Flying Lotusa, Clarka, Madliba, Toma Burbanka i Prefuse 73. A jednak, pomimo pewnych oczywistych wzorców, jest w tej muzyce coś naprawdę wyjątkowego i pociągającego, swego rodzaju alternatywna przebojowość – celowo przybrudzona i niedostrojona, a jednak harmonijna i porywająca.

Oliver Jonson odnalazł złoty środek między chwytliwymi melodiami a eksperymentem, szczęśliwie unikając zarówno „przebaunsowania” w stylu drugiej płyty edITa, jak i przegięcia w środkach wyrazu, którego ofiarą po części padł Hudson Mohawke, skądinąd zdolny i muzycznie bliski Dorian Concept. „When Planets Explode” to jedna z najciekawszych tegorocznych premier, o której za kilkanaście lat będzie się mówić, że tak właśnie grano w pierwszej dekadzie XXI wieku.

Kindred Spirits

Dorian Concept @ MySpace
Kindred Spirits, 2009

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.