Rod Modell – Captagon
Paweł Gzyl:

Mistrz dubowych brzmień prezentuje własną wizję techno.

Vanishing Twin – The Age of Immunology
Jarek Szczęsny:

Eskapizm potrzebny od zaraz.

Sstrom – Drenched 1 – 12
Paweł Gzyl:

Surowe techno z uszkodzonego komputera.

Mirt – Greed
Jarek Szczęsny:

Wątłe struktury.

Various Artists – 10 Years of Monkeytown
Paweł Gzyl:

Spojrzenie wstecz.

EABS – Slavic Spirits
Jarek Szczęsny:

Jazz w bardo.

Bartosz Kruczyński – Baltic Beat II
Jarek Szczęsny:

Nie chciałbym przesłodzić.

Resina – Traces (Remixes)
Mateusz Piżyński:

Najnowsze wydawnictwo naszej rodzimej, bardzo utalentowanej, artystki, Karoliny Rec (aka Resina) to zestaw 5 utworów, gdzie cztery to genialne reinterpretacje, za którymi stoją Abul Mogard, Lotic, Ben Frost i William Criag.

Różni artyści – Portrety
Jarek Szczęsny:

Sami perkusiści.

Tracey – Biostar
Paweł Gzyl:

Pastelowe electro wyjęte z klubowego kontekstu.

Laurence Pike – Holy Spring
Jarek Szczęsny:

Łyżeczką, a nie chochlą.

Altstadt Echo – This Work Contains Lead
Paweł Gzyl:

Rozdarcie między światem ducha i materii.

Luis Vicente & Vasco Trilla – A Brighter Side of Darkness
Łukasz Komła:

Rogate flow sięgające głębin.

Matias Aguyao – Support Alien Invasion
Paweł Gzyl:

Najbardziej wymagający album chilijskiego producenta.



Holy Fuck – Latin


Na potrzeby Latin Brian Borcherdt i Graham Walsh postanowili na stałe zatrudnić perkusistę i basistę. W efekcie dostajemy album, na którym słychać czterech równoprawnych muzyków zamiast dwóch, obsługujących okazyjnie dodatkowe instrumenty, jak miało to miejsce na poprzednich wydawnictwach Kanadyjczyków.
Latin jest dużym krokiem naprzód. Zespół odcina się od prostych, napędzanych syntezatorami, galopujących utworów. Echa wcześniejszej twórczości słychać właściwie tylko w utrzymanym w szaleńczym tempie „Stilettos” oraz w „Silva & Grimes”.
Album otwiera niepokojący „4MD”, ewoluujący od ledwo słyszalnego pogłosu do noise’owej ściany dźwięku, przykrywającej przesterowane partie instrumentów. Niespodzianek jest więcej. Drugi w kolejności, mocno funkowy „Red Lights” pokazuje czego możemy się spodziewać po Latin. Większość utworów to utrzymana w średnim tempie, zmienna i połamana sekcja rytmiczna obudowana wieloma warstwami syntezatorów, przesterów i innych gadżetów używanych przez Briana i Grahama.
Wbrew pozorom taka formuła nie nudzi. Z racji szerokiego wachlarzu dźwięków użytych do „obudowywania” sekcji, album przy każdym przesłuchaniu ujawnia jakieś nowe elementy. Tu dziecięcy keyboard, tam stłumiony wokal, gdzie indziej buczący syntezator basowy. Nowa płyta Holy Fuck pewnie długo nie opuści waszego playera, bo do odnalezienia wszystkich jego smaczków nie wystarczy kilka przesłuchań.
Latin jest bardzo spójną płytą, dlatego też najlepiej wypada, gdy słuchamy jej w całości. Jednak kilka numerów mogłoby sobie spokojnie poradzić samodzielnie. Psychodeliczny i rozimprowizowany „Lucky”, na pewno świetnie sprawdzi się na koncertach, a zamykający album „P.I.G.S”. to jedna z najmocniejszych dotychczas propozycji Kanadyjczyków. Buczący, syntetyczny bas, rockowa perkusja i wychodzące na pierwszy plan syntezatory sprawiają, że kolejne odpalenie albumu wydaje się najbardziej naturalną rzeczą w świecie. Jedyne, do czego można się przyczepić to wybór utworu „Latin America” na singla. Ale to niewpływający na odbiór całości szczegół.

Young Turks 2010

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

komentarze 2

  1. mrvk

    bo selektur jest chuja wart

  2. Goldfinger

    Dlaczego nie będzie ich na tegorocznym Selectorze?!