Deru – Say Goodbye To Useless

Pod kryptonimem Deru kryje się Benjamin Wynn – rodowity Kalifornijczyk z wyższym wykształceniem muzycznym i dwoma udanymi longplayami na koncie, „Pushing Air” (Neo Ouija, 2003) i „Trying To Remember” (Merck, 2004). Zawierały one intrygującą mieszankę abstract hip-hopu, downtempo, ambientu i, przepraszam za wyrażenie, IDMu. Trzeci album Amerykanina ukazał się przed dwoma miesiącami w barwach labelu Mush i wykorzystuje właściwie te same elementy, ale w nieco innej konfiguracji.

Pierwsza zajawka „Say Goodbye To Useless” pojawiła się jeszcze jesienią ubiegłego roku w postaci klipu do fantastycznego utworu „Peanut Butter & Patience”, utrzymanego w duchu wczesnych dokonań Clarka (z naciskiem na mroczne „Empty The Bones Of You”).

Ten mocny kawałek figuruje jako trzeci na płycie; pierwszy w kolejności „I Would Like” otwiera album trzaskiem zakurzonego winyla, który przenosi słuchacza pół wieku wstecz. Na pierwszy plan wysuwa się lamentujący męski głos, który śpiewa w języku Woltera. Kompozycja płynnie przechodzi w podbity hip-hopowymi bębnami „I Want”, gdzie ten sam głos podniesiono pitchem i potraktowano echem w taki sposób, żeby brzmiał jak dziecięcy chór. Rezultat brzmi powalająco i szkicuje ramy podniosłego nastroju całości. Muzycznie dzieje się tu całkiem sporo ciekawych rzeczy. Miarowym stopom, głębokim werblom i klaszczącym hi-hatom towarzyszą wszelkiej maści trzaski, szmery, piknięcia, plaśnięcia i stukoty. Tutaj rozbrzmiewa elegancki klarnet („Fadeaway”), tam potęgujący melancholię elektryczny fortepian Rhodesa („Days, Then”), tutaj bujający cyfrowy funk („Cottonmouth Lothario”) i staroświecki house (uroczo zatytułowany „Basically, Fuck You”), tam mroźny ambient („What Happens When You Ask”) w piękny sposób nawiązujący do pionierskiej płyty „Substrata” projektu Biosphere, zarówno pod względem onirycznej atmosfery, jak i doboru sampli (dialog w języku rosyjskim). Mistrzowskie wykorzystanie mikrosamplingu jest jedną z najmocniejszych stron „Say Goodbye To Useless”.

„Chciałem stworzyć album, który byłby bardziej bezpośredni i bezkompromisowy” – twierdzi Deru i chyba rzeczywiście tak się stało. Dokonania amerykańskiego producenta mieszczą się w tym samym obrębie, co twórczość Lukida, Flying Lotusa i Odd Nosdam i są skierowane do podobnej grupy odbiorców trudnej do zdefiniowania elektroniki XXI wieku.
Mush, 2010