Ellen Allien – Dust

Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że Ellen Allien jest najważniejszą kobietą w świecie współczesnej elektroniki. Didżejuje, produkuje własną muzykę, prowadzi wytwórnię płytową, a od niedawna jest także projektantką klubowej mody. Mało tego – poświęcając się tylu dziedzinom artystycznej działalności na raz, nie rozmienia się na drobne, bo każde dzieło firmowane jej nazwiskiem nosi znak wysokiej jakości. Nie inaczej jest z jej szóstym albumem – „Dust”.

O ile poprzedni krążek niemieckiej producentki, „Sool”, zrealizowany wspólnie z AGF, miał najbardziej eksperymentalny charakter z wszystkich jej wcześniejszych dokonań, tak ten najnowszy, wspomniany „Dust”, to chyba najbardziej popowe przedsięwzięcie w karierze artystki. Allien wraca na nim do swych korzeni – techno i electro, uzupełniając je indie-rockowymi fascynacjami i upodobaniem do śpiewu. Całość trwa niczym klasyczny longplay – trzy kwadranse – i ma wyjątkowo przystępny charakter.

Zaczyna się od mocnego kopa – „Our Utopie” to perfekcyjne techno wiedzione przez mocny bit, na który nakładają się melodyjne pasaże wibrafonowych klawiszy i elektronicznie przetworzony szept producentki. A wszystko to podszyte podskórnym szumem, nadającym nagraniu lekko niepokojący klimat. To najmocniejszy utwór na płycie – ocierające się o techno-house „Flashy Flashy” i „Ever” mają już zdecydowanie lżejsze podkłady, a i wypełniające je pozostałe elementy konstrukcyjne, nadają im bardziej stonowany charakter. Szczególnie wyraźnie słychać to w tej drugiej kompozycji – jej transowy puls nie przeszkadza Allien rozpuścić masywnej figury basowej i wokalnych sampli w rozmarzonym strumieniu perlistych syntezatorów.

„My Tree” i „Dream” to powrót producentki do połamanych bitów znanych z jej debiutanckiego „Stadtkind”. Pierwsze z nagrań ma brzmienie i rytmikę rodem z klasycznego electro. Wibrujący loop o świdrującym tonie przeszywa tutaj rwane akordy sążnistych klawiszy, stanowiąc tło dla… finezyjnego sola na klarnecie w wykonaniu Andreasa Ernsta. „Dream” ma z kolei więcej wspólnego z breakbeatem – choć wypełnia go wystylizowana na Kraftwerk soczysta partia rozwibrowanych syntezatorów, oplecionych wokalnymi efektami o chóralnym brzmieniu.

Techno, electro i ambient łączy w sobie utwór „Should We Go Home”. Oto bowiem z gęstej zawiesiny ludzkich głosów i kosmicznych efektów wyłania się lekko przełamany bit, który zgrabnie pokrywają klawiszowe akordy o brzmieniu przypominającym łagodne tony harfy. Równie odmienny charakter ma finałowy „Schlumi”. Allien sięga tutaj po niespotykany w jej twórczości house`owy podkład o funkowym groovie, otaczając go kraut-rockowym pasażem zawodzących klawiszy o analogowym sznycie.

Kontrapunktem dla tych niekonwencjonalnych nagrań okazują się być dwie indie-popowe piosenki – „Sun The Rain” i „You”. Skoncentrowane na nowofalowo brzmiących gitarach i basie, niosą gładkie melodie, które Allien wyśpiewuje najbardziej „normalnym” głosem na płycie. Przyjemne to – ale nic ponadto. O wiele ciekawsza jest trzecia piosenka umieszczona w tej kolekcji – „Huibuh”. Niemiecka producentka sięga w niej po coraz modniejszą tropicanę, serwując zmysłowy utwór, którego nie powstydziłaby się sama Grace Jones.

Nagrania z „Dust”, do realizacji których Allien pozyskała jako współproducenta swego sąsiada, Tobiasa Freunda, świetnie sprawdzą się na żywo. Dlatego występ „królowej nocnego Berlina” na festiwalu Audioriver może być ciekawym wydarzeniem.

www.bpitchcontrol.de

www.myspace.com/bpitchcontrol

www.ellenallien.de

www.myspace.com/ellenallien
BPitch Control 2010