D-Leria – Driving To Nowhere
Paweł Gzyl:

Hipnotycznie i różnorodnie.

Diskret – Diskret EP
Łukasz Komła:

„To tak, jakbyśmy byli połączeni (…)”. Warto nawiązać kontakt z debiutancką EP-ką szwajcarskiego duetu Diskret!  

Epi Centrum – Excrescence
Paweł Gzyl:

Weteran rodzimego techno w świetnej formie.

Neville Watson – The Midnight Orchard
Paweł Gzyl:

Soundtrackowe wspomnienie pierwotnego rave’u.

The Good, The Bad & The Queen – Merrie Land: Dwugłos
Redakcja:

Anglia tonie. Anglia odpływa.

Unknown Landscapes Vol. 6 – Mixed & Selected By Lewis Fautzi
Paweł Gzyl:

Mocno, hipnotycznie i… przewidywalnie.

Teo Olter – Mirów
Jarek Szczęsny:

Strefa komfortu.

John Tejada – Live Rytm Trax
Paweł Gzyl:

Jak brzmi muzyka amerykańskiego producenta na żywo?

Various Artists – Pop Ambient 2019
Paweł Gzyl:

Soundtrack do przejścia jesieni w zimę.

Slam – Athenaeum 101
Paweł Gzyl:

Godzinna podróż przez historię elektroniki.

Vril ‎– Anima Mundi
Ania Pietrzak:

Orbitowanie bez cukru.

Wolność – Outlines
Jarek Szczęsny:

Skład marzenie.

Chrissy – Resilience
Paweł Gzyl:

Rave dla muzycznych erudytów.

Jacek Sienkiewicz – On And On
Paweł Gzyl:

Twarde bity i kosmiczna elektronika.



Desolate – The Invisible Insurrection


Pomimo młodego wieku, Sven Weisemann może się pochwalić niemałymi osiągnięciami. Po pierwsze, to instrumentalista z krwi i kości: sam nauczył się gry na fortepianie, gitarze i perkusji. Po drugie, od 1997 roku jest aktywnym DJem, o którym mówi się, że za każdym razem selekcjonuje tak, jakby był to ostatni występ w jego życiu. Po trzecie, wydaje dla cenionych wytwórni takich jak Meanwhile, Styrax Leaves, Mojuba, Apple Pips i wiele innych, przy czym jego dorobek jest doprawdy imponujący (zarówno ilościowo, jak i jakościowo). Wreszcie po czwarte – jako Desolate wydał właśnie znakomity album, mający spore szanse na wysokie miejsca w rocznych podsumowaniach.

Pod własnym nazwiskiem Weisemann produkuje głównie Detroit techno, Chicago house i pochodne, nie stroni też od downtempo, a nawet modern classical, jednak pod szyldem Desolate upodobał sobie zgoła inny rodzaj muzyki. Jest to melancholijna twórczość ufundowana na szeroko pojętym UK garage z domieszką ambientu, dubu i muzyki filmowej. Brzmi znajomo? Powinno, bo podczas odsłuchu „The Invisible Insurrection” skojarzenia z Burialem nasuwają się same. Niemiec nie jest jednak ślepym naśladowcą – pomimo licznych podobieństw z gwiazdą oficyny Hyperdub, ma swój własny styl.





„Na tym świecie człowiek jest niczym, a innego świata nie ma.” – słowa wypowiadane przez Seana Penna w genialnym filmie „Cienka czerwona linia” otwierają album w wielkim stylu. Utwór „Imagination”, bo o nim mowa, zbudowano na rytmicznym szkielecie 2stepu, minorowych smyczkach, gęstym ambientowym tle i licznych dźwiękowych niuansach. Dalej jest równie ciekawie: „Follow Suit” uwodzi nostalgiczną atmosferą, kreowaną przy pomocy szczątkowego beatu, głosów „zza grobu” i fortepianu. Ten instrument należy zresztą do ulubionych środków wyrazu Desolate, jako że przewija się przez niemal wszystkie kompozycje.

Innym stałym elementem są pocięte strzępy kobiecych wokaliz (lub męskich stylizowanych na kobiece poprzez zabawę z pitchem, bo i to jest możliwe). Wszystko jest tu idealnie spójne, niezależnie od obranej konwencji. Niemiecki artysta bezbłędnie radzi sobie zarówno z dłuższymi formami (ponad sześciominutowe „Cathartic” i „Divinus”), jak i z dźwiękowymi miniaturami (zachwycające „Farewell #1” i „Farewell #2”). Weisemann maluje muzyczne płótno to subtelnymi, to wyrazistymi pociągnięciami pędzla, ale tonacje barw są zawsze dość mroczne. Nieco bardziej pogodne kolory pojawiają się w wieńczącym płytę „In Secret”, ale i tutaj wyczuwa się smutek.

Jest w tym wszystkim jakiś jazzowy feeling – nie w sensie dosłownego pokrewieństwa brzmieniowego, lecz pod względem dbałości o detal i łatwości w radzeniu sobie z niełatwą przecież materią dźwiękową. Desolate osiąga rzadko spotykany stopień wyciszenia, które nadaje jego muzyce szczególnego charakteru. „The Invisible Insurrection” to album subtelny, pełen liryzmu i tęsknego nastroju. Przede wszystkim jednak jest to album pierwszorzędny.
Fauxpas Musik, 2011

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

komentarzy 7

  1. Goldfinger

    Posluchalem raz – tani sentymentalizm, nic ciekawego.

  2. Heliosphaner

    Poza kawałkiem Imagination nic ciekawego dla mnie nie ma, taki mdły Chillout Dreams vol. 55. A od porównań z Burialem byłbym bardzo daleki. PZdr :>

  3. catsndogs93

    oj wałkuje się te numery. jest moc/

  4. Yezior

    Wypas kąski.

  5. ryba16

    swietna plyta, faktycznie troche burialowa ale duzo lepsza od takiego np. clubroot

  6. homar_alex

    „Przede wszystkim jednak jest to album pierwszorzędny.”
    nic dodać nic ująć