Justyna Steczkowska – Maria Magdalena. All Is One
Przemysław Solski:

Wędrówka duszy.

Function – Existenz
Paweł Gzyl:

Opus magnum Dave’a Sumnera.

Bella Boo – Once Upon a Passion
Jarek Szczęsny:

Z półprzymkniętymi oczami.

Shed – Oderbruch
Paweł Gzyl:

Szperając w zbiorowej pamięci.

KTLH – Azathoth
Jarek Szczęsny:

Egzorcyści będą mieć pełne ręce roboty.

Koenraad Ecker & Frederik Meulyzer – Carbon
Paweł Gzyl:

Wizyta na Spitsbergenie.

Planetary Assault Systems – Live At Cocoon Ibiza
Paweł Gzyl:

Techno z saksofonem? Czemu nie!

Olo Walicki & Jacek Prościński – Llovage
Jarek Szczęsny:

Uciekająca sekcja rytmiczna.

Abul Mogard – Kimberlin
Maciej Kaczmarski:

Elegia na odejście.

Tobias Preisig – Diver
Łukasz Komła:

Skoncentrowana powódź.

Lee Gamble – Exhaust (Flush Real Pharynx Part 2)
Paweł Gzyl:

Powrót do korzeni.

Various Artists – Pop Ambient 2020
Paweł Gzyl:

Ambient jak skała.

FKA Twigs – Magdalene
Jarek Szczęsny:

Jedno płuco.

Sarin – Moral Cleansing
Paweł Gzyl:

EBM wyszlifowany na najwyższy połysk.



Tonbruket – Dig It To The End

Kontrabasista Dan Berglund na dobre otrząsnął się po śmierci przyjaciela, z którym przyszło mu grać przez blisko piętnaście lat pod szyldem Esbjörn Svensson Trio. Tym bardziej cieszy więc fakt, iż po przeciętnym debiucie jego zespół Tonbruket powrócił z nowym albumem, będącym wielobarwną mieszanką jazzu oraz muzyki rockowej. Koniec stypy. Pora dać czadu.

Zespół prezentuje ciekawą atomizację jazz-rockowego brzmienia kondensującego się w wielce oryginalnym stylu. Upstrzone detalami „Decent Life”, z zakradającym się kontrabasowym riffem, zachwyca nieśpiesznie rozwijanym fortepianowym monologiem, a poprzedzającym go „Baloons”, z rozdzierającą partią gitarową uzupełnianą organowym pochodem, drużyna Berglunda udowadnia, iż warto schować swoje ego wchodząc do studia nagraniowego dla lepszego efektu końcowego. Bo choć utwory mają w sobie wiele improwizacyjnego polotu, to jednak nie ma tu zbyt wiele miejsca na rozbudowane partie solowe poszczególnych instrumentalistów. Kiedy jednak już się takowe pojawią, to nie można słuchać ich inaczej, jak przy głośności sięgającej rejestrów astralnych. Świetnym tego przykładem jest rachityczna, post-hendrixowska solówka w „Vinegar Heart”.

Tonbruket miło zaskakuje ciekawymi pomysłami kompozycyjnymi skutecznie uciekając z mocno już wydeptanej ścieżki jazz fusion. Kontrabas momentami zawarczy mocarnie podsycony przesterem, a czasem poprowadzi klasyczny dialog z fortepianem. Perkusja natomiast nieraz podbije rytm dynamiczną frazą, by zaraz zaszeleścić subtelnie miotełkami w tle. Sporą dozę charakteru muzyce grupy Tonbruket dodaje Johan Lindström grający na gitarze hawajskiej, którą w muzyce rockowej najbardziej chyba spopularyzował David Gilmour. Z jej udziałem usłyszeć można między innymi błogo brzmiącą kołysankę „Lilo”, a także quasi-salsę „Le Var”. Skład zespołu nie jest anonimowy – Andreas Werliin udzielał się perkusyjnie w Wildbirds & Peacedrums, zaś pianista Martin Hederos znany jest najbardziej jako założyciel rockowej supergrupy The Soundtrack of Our Lives.

Drugi album grupy Tonbruket to kipiący dźwiękową różnorodnością tygiel. Usłyszeć tu można inspiracje surf rockiem („Trackpounder”), folkiem („Grandma’s Haze”), a nawet latino („Le Var”). Przede wszystkim jednak jest to twórczość jazzmanów po uszy zakochanych w muzyce lat siedemdziesiątych, dlatego wszelkie tropy prowadzące do Led Zeppelin, czy też Pink Floyd, są w pełni uzasadnione. Dan Berglund nagrywając na własny rachunek skutecznie walczy z przygniatającą go legendą Esbjörn Svensson Trio. Warto przekonać się, iż wypadkową jego sławy były trzy równocenne talenty.

ACT Music | 05.2011

4/5

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.