BNNT – Middle West
Jarek Szczęsny:

Gorzka pigułka.

Ansome – Hands Of The Harbour
Paweł Gzyl:

Punkowy gest.

Lapalux – Amnioverse
Ania Pietrzak:

Jak zachwyca?

Various Artists – X – Ten Years Of Artefacts
Paweł Gzyl:

Techno w swej najbardziej pomysłowej wersji.

Julek Płoski – śpie
Jarek Szczęsny:

Coś nowego.

Karenn – Grapefruit Regret
Paweł Gzyl:

Pariah i Blawan improwizują.

Moor Mother – Analog Fluids Of Sonic Black Holes
Jarek Szczęsny:

Hałas i chaos.

Jazz Band Młynarski-Masecki – Płyta z zadrą w sercu
Jarek Szczęsny:

Jedna dla wszystkich.

Shapednoise – Aesthesis
Paweł Gzyl:

Nieznane mutacje basowych brzmień.

A Winged Victory for the Sullen – „The Undivided Five”
Mateusz Piżyński:

Ambientowe nowości z Ninja Tune

Enchanted Hunters – Dwunasty Dom
Krzysiek Stęplowski:

Czasem naprawdę warto czekać. Warto wypatrywać, nawet latami, jeśli tylko cierpliwość nagrodzona ma być w taki sposób.

Ecnahnted Hunters Dwunasty Dom
Rrose – Hymn To Moisture
Paweł Gzyl:

Techno w stylu Marcela Duchampa.

Trzaska/Mazurkiewicz/Szpura – North Meridian
Jarek Szczęsny:

Można się spocić od samego słuchania.

Giant Swan – Giant Swan
Paweł Gzyl:

Czy znany ze świetnych koncertów duet sprawdził się również w studiu?



Loco Star – Shelter

Niezmienne cykle i precyzyjne mechanizmy są w przyrodzie gwarantem równowagi. Każdy mikrokosmos rządzi się swoimi prawami, a dzięki ich konsekwencji rozwija, delikatnie poddaje ewolucji i trwa nieprzerwanie. Podobnie rzecz ma się w przypadku mikrokosmosu Loco Star. Czteroletni cykl wydawniczy zespołu właśnie zatoczył koło i na sklepowe półki trafił najnowszy, cudny album o przytulnym tytule „Shelter”.

Dźwięki serwowane przez grupę są jak zwykle bezpretensjonalnym, przyjemnym elektro-popem. O ile w ogóle warto je zaszufladkować. Najważniejsze, że wprawiają w dobry (choć lekko nostalgiczny) nastrój. Są kojąco miękkie, niespecjalnie wyczyszczone, zupełnie, jakby dobiegały wprost z piwnicznego, wrzeszczańskiego studio. Jestem wścibską sąsiadką i nie mogę nie ulec pokusie, by pokręcić się tam pod pretekstem poszukiwań słoika zeszłorocznej konfitury. Na szczęście Loco Star są przyjaźnie nastawieni, nie mają za złe, że wtykam nos (a raczej ucho) w nie swoje sprawy. Wręcz przeciwnie – zapraszają do środka i częstują dziesięcioma świeżutkimi kawałkami. A te są zdecydowanie smaczniejsze niż moja stara konfitura.

Marsija otula swoim charakterystycznym głosem już od pierwszych sekund otwierającego album, tytułowego „Shelter”. Miarowy rytm przygotowuje do dalszej, niespiesznej podróży. I choć „TV Head” jest ciut bardziej ożywiony, to absolutnie nie wpływa na zmianę lekko leniwego nastroju. Singlowy „Arttifiction” to prawdziwe objawienie talentu wokalnego Tomka Ziętka. Jego głos pasuje tu wprost idealnie. Ceniłam go zawsze jako znakomitego trębacza, teraz może pretendować też do miana ulubionego, polskiego wokalisty. Teraz Loco Star ma już dwa wokale. Na dodatek świetnie brzmią w duecie (choć dominuje nadal Marsija) tak, jak w coverze „Stars’n’stripes”. Loco Star zawdzięcza jednak swoje wyjątkowe brzmienie nie tylko Marsiji i Tomkowi. Bas dzierży jak zwykle niezawodny Pat, nowością jest natomiast perkusista U1 – Marcin Ułanowski, znany choćby z występów z Marią Peszek czy Sistars. W instrumentalnym „Holy Day” słychać smyczki Julii Ziętek (prywatnie siostra Tomka, pojawiała się gościnnie jeszcze za czasów jego występów z Pink Freud). To piękny kawałek, ma w sobie coś z dokonań Portico Quartet i aż szkoda, że trwa tylko dwie minuty.

Oprócz samej muzyki ważny jest także sam wygląd „Shelter”. Album wydany jest wprost zjawiskowo. Co prawda w sklepie nie dobierzecie się do jego wnętrza, musicie więc wierzyć na słowo – warto wzbogacić swoją dyskografię o tę płytę. Interpretując tytuł albumu można pójść tropem sposobu wydania – tekturowe pudełeczko to niepozorny schron dla kolorowych cudów. Przypominające kartki pocztowe grafiki ilustrują każdą z piosenek. Kreatywność to kolejna mocna strona zespołu. W dodatku doskonale ukazuje wspomniany na wstępie proces ewolucji – pierwsza, wydana w 2004 płyta Loco Star wygląda na wypaloną domowym sumptem. Najnowszy album to małe, radosne dzieło sztuki, które ucieszy każdego kolekcjonera cd-ków. Może i zachęci do kupna tych, którzy na co dzień gromadzą muzykę w postaci li i jedynie cyfrowych plików.

Kayax | 2012

 

 

 

Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze