Joshua Sabin – Sutarti
Paweł Gzyl:

Zew z litewskich lasów.

Thom Yorke – Anima
Maciej Kaczmarski:

1997-2019-2049?

Koza – Mystery Dungeon
Jarek Szczęsny:

Moby Dick.

D. Carbone – A.C.A.B.
Paweł Gzyl:

D. Carbone idzie na wojnę.

Fire! Orchestra – Arrival
Jarek Szczęsny:

Zrobiło się ciszej.

SØS Gunver Ryberg – Entangled
Paweł Gzyl:

Ciekawie, ale za krótko.

Palmer Eldritch – [dog]
Jarek Szczęsny:

Nieustanny proces chwalenia.

LSD – Second Process
Paweł Gzyl:

Kreatywna kooperacja czy skok na kasę?

Lena Andersson – Söder Mälarstrand
Paweł Gzyl:

Owoc studyjnego spotkania Eomaca i Kyoki.

Michał Miegoń & Adam Witkowski – Dwuja
Jarek Szczęsny:

Zawsze słucha się inaczej.

Lost Few – Between The Silence
Paweł Gzyl:

Muzyka na poprzemysłowe przestrzenie.

Jakub Lemiszewski – 2019
Jarek Szczęsny:

W zaczarowanym nastroju.

Kate Tempest – The Book Of Traps And Lessons
Jarek Szczęsny:

Próba uchwycenia bałaganu dzisiejszych czasów.

I Hate Models – L’Age De Metamorphoses
Paweł Gzyl:

Techno o metalowej furii i symfonicznym rozmachu.



Rok 2012 według Radka Krzyżanowskiego

Radek z Kamp! przygotował dla Was osobistą listę 21 najlepszych kawałków roku 2012. To świetny set na zimową środę. Miłego odsłuchu!

Pod koniec ubiegłego roku Kamp! wydał świetnie przyjęty, debiutancki album. Poprosiłem Radka Krzyżanowskiego (który na swoim koncie ma już kilka publikacji w NM) o podsumowanie ostatnich 12 miesięcy w muzyce. Poniżej set 21 kawałków wraz uzasadnieniem.

Wszystkie kawałki w jednym secie

Jeśli chcecie odtworzyć sobie set z wszystkimi utworami, włącznie poniższe video – kawałki będą się przełączać automatycznie.

Pojedyncze kawałki z uzasadnieniem

Poniżej poszczególne kawałki z uzasadnieniem Radka.

Todd Terje – Inspector Norse

Najlepszy kawał parkietu zeszłego roku. i jedno z najbardziej euforycznych przejść w muzyce tanecznej ever (tu 2:16, wersja płytowa 3:36). Nogi same chodzą i nawet takie drewno jak ja nie jest w stanie oprzeć się pokusie.

Beach House – Lazuli

W kategorii dream pop bez konkurencji. a i poza nią ciężko o lepszych songwriterów. Trudno wybrać najlepszy utwór, każdy mógłby się tu znaleźć.

Benoit & Sergio – New Ships

Po świetnym „Everybody” z 2011, progresu ciąg dalszy. Najcieplejszy i najbardziej organiczny house zeszłego roku.

John Talabot – Oro y Sangre

Brud, trans, klimat złowieszczy, melodia sentymentalna, surowość TR-626. W pewnym sensie nowa jakość.

Ariel Pink – Only In My Dreams

Najbardziej uzależniający motyw plus najlepszy hook gitarowy i najbardziej głupawa melodyjka roku w jednym. Takie rzeczy tylko u Ariela.

Sebastian Tellier – Cochon Ville

Ten basik, te chórki, ta dekadencja! Ciekawe czy bez teledysku też by tak hulało…

Twilite – One Quiet Moment (lieke rmx)

Balearic uzyskany niebalearycznymi, niewyświechtanymi środkami. Punkt za początek ala „Gyroscope” Boards of Canada .

Lindstrom – ra-akx-st

Progresja akordów od razu wskazuje na twórcę. Niby nic nowego, ale nie o to tu chodzi.

Natalie And the Loners – Daria

Urzekająca ballada którą równie dobrze mogli nagrać Beatlesi.

Van She – Jamaica

Takich tropików było sporo w ciągu ostatnich lat, ale mało który tak łatwo wpadał w ucho.

Toro Y Moi – Rose Quartz

Fuzja pierwszych dwóch płyt z piekielnie dobrym hookiem podbitym samplami. Na płycie już w styczniu.

Jacques Green – Arrow

Niby po niemiecku, a kołysze. niby 9 minut, a kończy się szybko. Transowo, medytacyjnie i odprężająco – od zeszłorocznego „Snooze 4 Love” Todda Terje najlepiej w tym temacie.

Avicii – Silhouettes

Guilty pleasure roku, choć nie ma się czego wstydzić – większość niezal producentów chciałoby mieć to w swoim dorobku.

Frank Ocean – Pyramids

Świetnie ułożone puzzle, a wstawki rodem z Gordian Knot (4:30 i 8:30) rozbijają bank.

Chet Faker – Archangel

Oryginał Buriala jest tylko namiastką. Emocjonalne obnażenie nagięte do granic i na tym polega siła tego wykonania.

Rebeka – Stars

Swoboda i energia, ekspresja i porządek, popowość i nieoczywistość. Czekam na płytę.

Chilly Gonzales – Train of Thought

Mam ogromną słabość do Satie czy cyklu Debussy’ego „Kącik dziecięcy” i po raz drugi uległem czarowi uroczych miniaturek nimi inspirowanych.

Kindness – Swingin’ Party

Track stary, ale z płyty z zeszłego roku. Oszczędnie i repetytywnie, z dbałością o każdy detal. Przepiękny motyw wokalny, który równie dobrze sprawdził by się w post-folkowym, gitarowym wydaniu.

Daphni – Ye Ye

Szaleństwo, nieprzewidywalność i organiczność Caribou przeniesione na grunt niemieckiej, twardej elektroniki.

Dave Aju – Caller #7

Biały szpan na max, czyli białe rapy na tle szpanerskich basików.

Tame Impala – Feels We Only Go Backwards

Najlepsza piosenka zeszłego roku. I produkcja. I psychodelia.

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

komentarze 2

  1. Attache

    O proszę! Radek także miłośnikiem Tame Impala! Jak najbardziej za! 😀

  2. W rekomendacjach Radka najbardziej bawi mnie to, że od A do Z są to artyści inni od tych, których słucham na co dzień – czasem aż się za głowę łapię ze zdziwienia (jak w przypadku Ariela). Potem okazuje się, że to wszystko jest naprawdę warte poznania.