Serena Butler – Gynoids Dryads Swim Alone EP
Kasia Zmora:

Gold digger Marco Shuttle wydobył z podziemi kolejną żyłę złota do kolekcji swoich sztabek w katalogu Eerie Records.

EE10 Artwork Side A
Devendra Banhart – Ape in Pink Marble
Łukasz Komła:

Amerykańsko-wenezuelski songwriter pisze niecodzienne piosenki i nie patrzy na panujące trendy. 

Devendra_Banhart_-_Ape_in_Pink_Marble
John Cale – M:FANS
Maciej Kaczmarski:

Nowoczesna, stechnicyzowana płyta 74-letniego weterana, od którego mogłyby się uczyć całe tabuny modnych sypialnianych laptopowców.

Electorites – Structures
Paweł Gzyl:

Schranz powraca?

artworks-000177103777-uccjfv-t500x500
Lautbild – Pulsus Frequens
Łukasz Komła:

Paweł Kulczyński na moment wyskoczył z elektronicznej maszyny nazywanej Wilhelm Bras, aby przywdziać inny alias. Tym razem padło na Lautbild.

Lautbild - Pulsus Frequens
Franck Vigroux – Rapport Sur Le Desordre
Paweł Gzyl:

Gitarowe konwulsje.

artworks-000169303974-05tc4a-t500x500
Cristian Vogel – The Assistenz
Paweł Gzyl:

Trzeci tom dubowej trylogii.

CS3190597-02A-BIG
Nathan Bowles – Whole & Cloven
Łukasz Komła:

Z trzecim albumem powraca Nathan Bowles – znany ze współpracy z Jackiem Rose’em, Steve’em Gunnem, Pelt czy Black Twig Pickers. 

Nathan Bowles
OAKE – Monad XXIV
Paweł Gzyl:

Dead Can Techno.

artworks-000177613472-2g5rk9-t500x500
Elektro Guzzi – Clones
Łukasz Komła:

Żywe techno!

M49_cover_hires
Masoyashi Fujita & Jan Jelinek – Schaum
Paweł Gzyl:

W tropikalnej dżungli dźwiękowych preparacji.

artworks-000174854331-ielg8i-t500x500
Aubrey – Aqua Warrior EP
Krystian Zakrzewski:

Ćwierćwiecze na scenie zobowiązuje.

OUT020 Artwork B
Pan Sonic – Atomin Paluu
Adam Mańkowski:

Finowie powracają z atomową precyzją

Pan Sonic-Atomin-Paluu
Detroitrocketscience – These Are The Voyages
Paweł Gzyl:

Motor City znów spogląda w rozgwieżdżone niebo.

artworks-000170201124-mwb116-t500x500
basinski_nocturnes_sleeve_type3

William Basinski – Nocturnes

Chyba mało kiedy okładka płyty, jej kolor i skromna faktura grafiki są lustrzanym odbiciem muzyki.

Od ostatniej płyty studyjnej „Vivian & Ondine” Williama Basinskiego minęły już cztery lata. Na niej mieliśmy dźwiękową nostalgię nad rozpadającymi się taśmami i eksperymenty z szesnastokanałowym zestawem głośników, a tym razem rozsypuje się nam dźwięk pochodzący z fortepianu.

Album „Nocturnes” (2062 Records) wypełniły dwie sporych rozmiarów kompozycje. Tytułowe nagranie „Nocturnes” trwa ponad czterdzieści minut. Zapętlone frazy preparowanego fortepianu pochodzą jeszcze z okresu (1979-1980), kiedy to Basinski mieszkał w San Francisco, a wspomniane fortepianowe pętle obracają się wokół osi elektronicznych przestrzeni tak charakterystycznych dla artysty. Słuchanie w zwolnionym tempie romantycznego kompozytora Johna Fielda pewnie dałoby podobny efekt. Tyle że u Basinskiego zaskakują mikrotonalne dźwiękowe zawieruszenia. Indywidualny i niekonwencjonalny romantyzm.

Samo tempo w jakim utrzymane jest nagranie „Nocturnes” nie pozwala zapomnieć o eksperymentach z taśmami. Słuchając tej kompozycji odnoszę wrażenie, jakbym puścił ją z analogowego magnetofonu szpulowego, a określenie czasu, kiedy powstało nagranie, jest niezwykle trudne. Nie mam na myśli wytykania palcem konkretnej daty, a bardziej ducha jakiejś muzycznej dekady. Basinski jest jedną nogą u progu XIX wieku, a jeden z jego palców pozostał w XXI wieku, tuż nad touchpadem laptopa. Niezwykłe jest to, że nie mam pojęcia kiedy minęło mi te czterdzieści minut z utworem „Nocturnes”.

Z kolei „The Trail of Tears” trwające prawie trzydzieści minut, pochodzi zupełnie z innego okresu. Utwór powstał w 2009 roku w związku z operą Roberta Wilsona „The Life and Death of Marina Abramović” („Życie i śmierć Mariny Abramović”). Wkraczamy w odmienny świat, a jakże wyjątkowy. Zdecydowanie bardziej nasycony elektroniką i owinięty w zapętlone taśmy. Melancholijny szok i wstrząs. To nagranie ma w sobie podskórny niepokój, który pęcznieje w nawarstwiających się dronach. Pomimo syntetycznych dźwięków w „The Trail of Tears” drzemie organiczny żywioł.

Była już wcześniej mowa o rozpadaniu. „Nocturnes” dostarcza przeżyć wielkoformatowych. Ale takie stwierdzenie byłoby łajdactwem w stosunku do płyty. Praktycznie się rozkruszyłem, a zwiotczały stan umysłu został rzucony w kosmiczną sferę.

25.06.2013 (europejska data premiery) | 2062 Records

 

2062 Records »Słuchaj na Soundcloud »

Polecamy:

Codzienne rekomendacje na Facebooku:

Komentarze

komentarze 2

  1. Jest w tym rzeczywiście jakiś mrok. Ciekawie sprawdza się taśma używana do nagrywania pianina. Dobra opcja. Dziś sporo osób wraca do taśmy… jak to się szybko zakręcił świat muzyczny 🙂

  2. ja

    Taka troszkę dołująca ta muza, muzyk chyba ma doła. dzieki za dobrą reckę.