UNKLE – The Road, Part I
Mateusz Piżyński:

Mieszanka brzmień i nazwisk, która z założenia miała być muzyczną soczewką współczesnego Londynu. Oczywiście soczewką na oku Jamesa Lavelle’a.

Stefan Węgłowski – Contemporary Jewish Music
Paulina Miedzińska:

Strumień światła wpadający przez dziurkę od klucza.

Joanne Pollock – Stranger
Jarek Szczęsny:

Pollock z mikrofonem.

Lonker See – Lonker Seessions / Live at Pijana Czapla
Jarek Szczęsny:

Wystawa prac.

Blondes – Warmth
Ania Pietrzak:

Jedna z najlepszych elektronicznych płyt 2017 r. Mimo, że to dopiero sierpień.

Makemake – Something Between
Jarek Szczęsny:

Przeciąganie struny.

Juan Atkins & Moritz von Oswald present Borderland – Angles
Krystian Zakrzewski:

Pokątne rozmowy mistrzów.

Jonas Kopp – Cosmic Control Center EP
Krystian Zakrzewski:

Jonas dalej na orbicie.

SassyBlack – New Black Swing
Jarek Szczęsny:

Połowa THEESatisfaction solo.

Karen Gwyer – Rembo
Ania Pietrzak:

Okazuje się, że twarde i szybkie techno może być ciepłe.

Marc Romboy & Dortmunder Philharmoniker – Reconstructing Debussy
Paulina Miedzińska:

Gdzie ten Debussy?

Civvie – Inheritance
Jarek Szczęsny:

Wolność i improwizacja.

Urbanski – Selected Works
Ania Pietrzak:

Muzyczny lek dla wrażliwców, chroniący ich dłonie przed zranieniem.

Andromeda Mega Express Orchestra – Vula
Jarek Szczęsny:

18-osobowa kamanda wywodząca się z Berlina.

Jacques Kustod – Hit The Lights

Pochmurne techno z europejskich blokowisk.

Czasami muzyka zrasta się na stałe z jakimś doświadczeniem, odwiedzanym właśnie miejscem czy przeczytaną książką. Słysząc ją kolejny raz, przed oczami stają obrazy bądź automatycznie pojawiają się skojarzenia.

Tak też mam z albumem „Hit The Lights”, który pierwszy raz przesłuchałem kilka dni temu, siedząc na balkonie i popijając kawę. Na blokowisku pusto. Kilkanaście minut przed trzynastą to moment, gdy wszyscy przebywają w pracy, a reszta bezrobotnych nie wychyla nosa ze swoich mieszkań. Bo i po co, skoro zimno, a niebo zachmurzone. W obliczu typowej dla tego okresu depresyjnej szarości motywacja maleje do zera.

Muzyka Jacquesa Kustoda to atmosferyczne techno przeznaczone raczej do słuchania niż tańczenia. Typowe dla gatunku rytmiczne uderzenie zasnuwa zasłona gitarowych dronów, piaszczystego szumu, zwichrowanej melancholijnej melodii. To właśnie te elementy przekształcają muzykę, dodając jej ciężaru odczuwanego o tej porze roku w otoczeniu betonu. Kustod, a właściwie używający tego pseudonimu Andrej Kabal, sam mieszka na przedmieściach Bratysławy. Musi zatem doskonale rozumieć realia życia w wielkiej płycie – wszak blokowiska wszędzie wyglądają podobnie.

Struktura albumu została rozplanowana następująco: najpierw w dwóch 10-minutowych częściach wybrzmiewa kompozycja tytułowa, przygotowana przez Kustoda, następnie jej remiksy sporządzone przez zaprzyjaźnionych twórców. Pierwsze dwadzieścia minut to starcie dwóch wizji: szarej rzeczywistości, sygnalizowanej tu przez osaczające brzmienie oraz klubowego eskapizmu (rytm). W interpretacjach gości stopniowo dochodzi do dekonstrukcji oryginału. Znany z Opal Tapes mieszkaniec Budapesztu S Olbricht zastosował połamaną rytmikę, do której dograł wytarte, drgające melodie, natomiast projekt Lightning Glove z Pragi utopił wszystko w hałasie distorted techno.

Mimo że Kustod jeden z tracków na swoim soundcloudzie opisał tagiem „toto nie je techno”, trudno mieć wątpliwości co do rodowodu jego aktualnej twórczości. Mamy tu do czynienia z techno rodem z katalogu Blackest Ever Black lub wspomnianego już Opal Tapes. Porównanie do tego ostatniego wydaje się słuszne z jeszcze jednego powodu – „Hit The Lights” opublikowano na kasecie. Warto się pośpieszyć z jej zakupem, gdyż nakład liczący 30 sztuk może się szybko wyczerpać.

Exitab | 2013

http://exitab.tumblr.com/
facebook.com/exitab

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

komentarze 3

  1. jacques

    thanks for the review. actually, ‚toto nie je techno’ tag is bit of a pun. there is ‚toto nie je hudba’ phrase quite commonly used in bratislava which means this is not music and its coming from one hateful article about experimental music, couple of years ago, so te community took it and it’s ironically used to describe abstract music. the quote has become legendary here ) just to clarify, i love techno and of course i do it.

    anyway, nice review and thanks 🙂

Kto linkował?

  1. Jacques Kustod debutuje u Exitabu | Spaceboss