Inwolves – Color In The Zoo
Łukasz Komła:

Belgijska multiinstrumentalistka, Karen Willems, dobrała sobie nowych współpracowników. Inwolves zrzucił skórę i pobiegł do nieco innego lasu. A może dżungli?  

Various Artists – DC Trax (The Octal Years)
Paweł Gzyl:

Najbardziej szorstka i surowa wersja dub-techno z obozu DeepChord.

Seabuckthorn – A House With Too Much
Łukasz Komła:

Obrodził Rokitnik, są nowe owoce. Skosztujecie?

Annea Lockwood / Christina Kubisch – The secret life of the inaudible
Łukasz Komła:

Dwie wielkie artystki dźwiękowe, przekazały sobie odmienny materiał źródłowy, który połączyły na jednym wydawnictwie.   

Pejzaż – Ostatni Dzień Lata
Ania Pietrzak:

Błogi soundtrack polskich wakacji.

ACT! – Universalist
Paweł Gzyl:

Fairlight CMI znow w modzie.

The Young Mothers – Morose
Łukasz Komła:

Czy to kolejna supergrupa jedynie z nazwy? Śmiem twierdzić, że nie!    

Laurel Halo – Raw Silk Uncut Wood
Jarek Szczęsny:

Niezmordowana eksperymentatorka.

Thomas Leer – 1982
Paweł Gzyl:

Nienagrane przeboje.

The Magnificent Tape Band – The Subtle Art of Distraction
Jarek Szczęsny:

Retromania w wersji turbo.

Abul Mogard – Above All Dreams
Maciej Kaczmarski:

Kim pan jest, panie Mogard?

Sstrom – Otider
Paweł Gzyl:

Wykastrowane techno.

cv313 – Analogue Oceans
Paweł Gzyl:

Mistyka oceanu dźwięków.

Mika Vainio & Franck Vigroux – Ignis
Paweł Gzyl:

Tibi et igni.



Lagowski – Redesine+

Nostalgiczna podróż do czasów, kiedy kanony nowej elektroniki wyznaczała seria płyt z cyklu „Arificial Intelligence”.

Ten brytyjski producent znany jest przede wszystkim z tworzenia lodowatego ambientu. W pierwszej połowie lat 90. miał jednak epizod z bardziej rytmiczna elektroniką. Opublikowane wtedy albumy „Wired Science” i „Prismatic” oraz seria trzech dwunastocalówek dla wytwórni GPR okazały się świadectwem jego fascynacji muzyką electro, techno i IDM. Do estetyk tych Lagowski powrócił dopiero po wielu latach – na wydanym początkowo tylko w cyfrowym formacie zestawie „Redesine”. Dzisiaj nagrania te (plus cztery bonusy) ukazują się po raz pierwszy na płycie kompaktowej – i to dzięki polskiej wytwórni Zoharum.

Mimo, że kompozycje z kolekcji powstawały w latach 2007 – 2009 brzmią one dokładnie tak, jakby narodziły się co najmniej półtorej dekady wcześniej. Lagowski sięga bowiem znowu po retro-futurystyczne techno – takie, jakim postrzegali je pionierzy gatunku z Wielkiej Brytanii na początku lat 90. Co to oznacza w praktyce? Przede wszystkim większość z umieszczonych na płycie nagrań oparta jest na połamanych rytmach – podobnie niczym wczesne dokonania The Black Doga czy Aphex Twina. Zasadniej byłoby więc może nazwać tę muzykę IDM-em – pozostałe elementy aranżacji wskazują jednak, że jej źródła biją jednak w twórczości Juana Atkinsa czy Carla Craiga.

Lagowski nie byłby sobą, gdyby nie podrasował tych brzmień na własną modłę. A wiadomo przecież, że w latach 80. tworzył eksperymentalny projekt Nagamatzu, w którym nowofalowa elektronika mieszała się z preparowanym industrialem. Nic więc dziwnego, że w „Skylanes v.8” dostajemy post-punkowy pochód chmurnego basu, „Fehenalol v.4” eksploduje metalicznymi perkusjonaliami, a „Urxeye” uwodzi mrocznym pasażem zimnych syntezatorów. „WM32c_07” to zaskakująco świeżo brzmiące wspomnienie funkowych preperacji dokonywanych w tamtych czasach przez wykonawców skupionych wokół sceny post-industrialnej – 400 Blows, Nocturnal Emissions czy naturalnie Cabaret Voltaire. Z dokonaniami tego ostatniego wykonawcy kojarzy się również „From Without v.3” – dynamiczne electro, łączące chłód muzyki z Sheffield z soundtrackowym klimatem nagrań z Detroit.

Osobny rozdział na płycie tworzą eksperymenty z formułą elektronicznego dubu. Ich korzenie sięgają z jednej strony twórczości Richarda H. Kirka, a z drugiej – wczesnych realizacji duetu The Orb. „They Follow You Eeverywhere (Vanilla Mix)” i „SL6” to niemal modelowe przykłady grania takiej muzyki na początku lat 90. – rozpisane na gęstą rytmikę, masywną pulsację basu i kosmiczne klawisze. Nieco inaczej ma się sprawa z „Carpenter v. 9” i „Carpenter v. 1” – bo w obu tych przypadkach pojawia się drum’n’bassowa galopada, uzupełniona ambientową elektroniką. Podobne pomysły trafiały się jednak również kiedyś na płytach Alexa Pattersona i jego załogi – choćby na „Orblivionie”.

„Vocal Impulse Test” i „Binary Wave Trider” odwołują się z kolei do dokonań producentów z kompletnie już dziś zapomnianej wytwórni Planet Dog w rodzaju Eat Static czy Timeshard. Stąd z jednej strony mamy tu plemienne bębny i dubowe basy – a z drugiej hinduskie melodie i trance’owe syntezatory. Trzeba jednak przyznać, że ta estetyka akurat wyjątkowo szybko osunęła się w stronę kiczu – i słychać to również w tych kompozycjach.

Generalnie rzecz biorąc, „Redesine+” powinno się spodobać wszystkim, których gust ukształtowały pierwsze kompilacje z wytwórni Warp pod pamiętnym hasłem „Artificial Intelligence”. Jeśli ktoś tęskni za takimi brzmieniami – te trzynaście nagrań Lagowskiego przypomną mu z powodzeniem arkadyjskie czasy nowej elektroniki. Zresztą wystarczy zerknąć na samą okładkę – toż to oldskulowy futuryzm najwyższej próby. Co ciekawe – dziś takie wczesne techno, electro i IDM znów są w modzie. Zoharum trafił więc z tą reedycja idealnie w swój czas.

Zoharum 2013

www.zoharum.com

www.facebook.com/zoharum

www.lagowski.com

www.lagowski.bandcamp.com

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.