Rod Modell – Captagon
Paweł Gzyl:

Mistrz dubowych brzmień prezentuje własną wizję techno.

Vanishing Twin – The Age of Immunology
Jarek Szczęsny:

Eskapizm potrzebny od zaraz.

Sstrom – Drenched 1 – 12
Paweł Gzyl:

Surowe techno z uszkodzonego komputera.

Mirt – Greed
Jarek Szczęsny:

Wątłe struktury.

Various Artists – 10 Years of Monkeytown
Paweł Gzyl:

Spojrzenie wstecz.

EABS – Slavic Spirits
Jarek Szczęsny:

Jazz w bardo.

Bartosz Kruczyński – Baltic Beat II
Jarek Szczęsny:

Nie chciałbym przesłodzić.

Resina – Traces (Remixes)
Mateusz Piżyński:

Najnowsze wydawnictwo naszej rodzimej, bardzo utalentowanej, artystki, Karoliny Rec (aka Resina) to zestaw 5 utworów, gdzie cztery to genialne reinterpretacje, za którymi stoją Abul Mogard, Lotic, Ben Frost i William Criag.

Różni artyści – Portrety
Jarek Szczęsny:

Sami perkusiści.

Tracey – Biostar
Paweł Gzyl:

Pastelowe electro wyjęte z klubowego kontekstu.

Laurence Pike – Holy Spring
Jarek Szczęsny:

Łyżeczką, a nie chochlą.

Altstadt Echo – This Work Contains Lead
Paweł Gzyl:

Rozdarcie między światem ducha i materii.

Luis Vicente & Vasco Trilla – A Brighter Side of Darkness
Łukasz Komła:

Rogate flow sięgające głębin.

Matias Aguyao – Support Alien Invasion
Paweł Gzyl:

Najbardziej wymagający album chilijskiego producenta.



Discodeine – Swimmer

Muzyka, która rozpycha się łokciami pośród gatunków i utartych schematów.

Drugi album w dorobku duetu Discodeine jest jak worek bez dna – ciężko złapać się czegoś, żeby przebrnąć przez niego z gotowymi konkluzjami. Co utwór pojawiają się nowe, przebogate motywy podkreślone erudycją producentów. Pentile (Morando Benjamin) i Pilooski (Cedric Marszewski) sięgają po organiczne, analogowe, kiczowate, wykluczające się wzajemnie chwyty, tworząc „Swimmer”.

Drabinka z okładki to taka zwyczajna rzecz, którą spotykamy na basenie. Zaprasza aby zanurzyć się w otchłani „Swimmer”. Płynąc poprzez album łatwo wpaść w przeróżne prądy – cieplejsze, łagodzone popem, i te lodowate, płynące z nieczułej elektroniki clashowej i rytmiki techno/house.

Neonowe barwy okładki kierują umysł wprost na czułość i rytmikę disco – to jest disco 2.0, albo 3.0, zmutowane, przekombinowane, przetworzone, rzadko kiedy łapiące się pod jakiś konkretny gatunek. Z panteonu gwiazd tworzącego album-debiut (m.in. Aguayo, Dury, Jarvis Cocker) do pracy nad drugim krążkiem, duet powołał tylko Kevina Parkera z Tame Impali i Marka Kerra, który swoim głosem uwydatnia kompozycje znacząco – jego głos jest i hipnotyczny, i zapadający w pamięć. Kompozycje takie jak „Aydin” najdobitniej pokazują tę formułę, którą łamiąc tworzy duet – z popu, slo-mo, house’u, downtempo, krążących (czasem bliżej, a czasem mniej) ułamków rytmiki czy groove’u disco. To wszystko da się podsumować zawołaniem „to the floor”, ale nie na taki parkiet jaki znamy, i nie w przyjęty przez wszystkich sposób. Można na niego wskoczyć np. przez okno, lub w leniwe niedzielne południe rozkręcając imprezę. Nie jest łatwo z tym albumem, wszystko płynie, wiruje, zapętla się i wciąga.

3,5/5

Dirty/Pschent Music, 2013

Najlepsze momenty: Aydin (!), Hydraa, Plum Blossom

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.