Siavash Amini – Serus
Jarek Szczęsny:

Pływanie w stanie półsnu.

Foghorn – Thanatos
Jarek Szczęsny:

Album wysokooktanowy.

Subjected – Pictures From The Aftermath
Paweł Gzyl:

Ambientowa afirmacja życia i miłości.

Billy Woods And Kenny Segal – Hiding Places
Jarek Szczęsny:

Ciężki i ponury.

Ellen Arkbro – Chords
Paweł Gzyl:

Filozofia czystego akordu.

BNNT is Patrick Higgins – Multiversion #1
Jarek Szczęsny:

Część pierwsza.

Opla – Obertasy
Jarek Szczęsny:

Modernizacja polskiej wsi.

Zguba – Potwarz
Jarek Szczęsny:

Zagadkowa umysłowość.

Erith – Speed of Light
Przemysław Solski:

Niebanalny styl, kosmiczna muzyka, swoboda na scenie, tak w kilku słowach można określić nowe zjawisko na polskim rynku.

Øyvind Torvund – The Exotica Album
Łukasz Komła:

W egzotycznym zwierciadle.

Sciahri – Double-Edged
Paweł Gzyl:

Plemienny minimal.

Various Artists – ePM Selected Vol. 7
Paweł Gzyl:

Dziesięć house’owych sztosów.

Dren – Time And Form
Paweł Gzyl:

Black metal przekuty na nowoczesną elektronikę.

Dots (Uwe Schmidt) – Dots
Ania Pietrzak:

Śladami czarów w kosmicznej otchłani.



Tensnake – Glow

Największe rozczarowanie ostatnich lat.

A niestety jest nim Tensnake, czyli Marco Niemerski – DJ i producent z Hamburga, który od mniej więcej połowy zeszłej dekady produkował świeże, taneczne, bardzo oryginalne brzmienia. W wytwórni Mirau, Running Back, Permanent Vacation, był jedną z najjaśniejszych postaci raczkującego prądu nowego disco, synth-popu etc. Utworem takim jak Coma Cat rozbił bank – lekki, prosty, szalenie nośny. Świat oszalał. Tensnake niestety też.

(2014)

Szybko, bardzo szybko ruszyła machina, która doprowadziła Tensnake’a do wydania solowego albumu. Nazywa się „Glow” i niedawno wyszedł w brytyjskiej wytwórni popowego house’u – Defected. I wydaje się to album skrojony idealnie na brytyjski rynek, dla UK Top Of The Pops – szkoda, że taką drogę wybrał Tensnake, że wolał BBC Radio One i splendor w Wielkiej Brytanii, która mimo wszystko doprowadzi go na szczyt popularności. Wtórnej i byle jakiej dla nas, ale trudno. Jest to jedna z najpopularniejszych płyt obecnie na rynku. I z przeglądu gości wygląda imponująco – na płycie udziela się młoda gwiazdka UK – Fiora, jest Jamie Lidell czy Nile Rodgers, który grał z Daft Punk nie tak przecież dawno. Skład robi wrażenie – niestety nie muzycznie. Tensnake porusza się po niezrozumiałych, popowych rejonach, gdzieś zatracił swoją muzyczną wrażliwość na oryginalność, zbliżając się do Disclousure. To jest pop, pop brytyjski pomieszany z elektroniką, który produkuje się tam na potęgę. Gratulujemy sukcesu i sprzedanych płyt, pisków nastolatek i koncertów w topowych klubach na świecie, ale zdecydowanie bardziej wolimy starego Tensnake’a.

(2009)

Defected, 2014
2/5

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

komentarze 2

  1. Heliosphaner

    Podcast dla Resident Advisor wciąż uwielbiam, I na tym koniec.

  2. jedrek

    Dobra recka 🙂