Ipek Gorgun – Ecce Homo
Jarek Szczęsny:

Trudny człowiek.

Ancient Methods – The Jericho Records
Paweł Gzyl:

Muzyka, która kruszy mury.

Kathryn Joseph – From When I Wake the Want Is
Jarek Szczęsny:

Odpowiedniczka.

Ekin Fil – Maps
Jarek Szczęsny:

Odłączenie wtyczki.

Raum – Wreck The Bloodline
Paweł Gzyl:

Wyjście poza cielesność.

Marcel Dettmann – Test-File
Paweł Gzyl:

Dettmann ciągle w formie.

Djedjotronic – R.U.R.
Mateusz Piżyński:

EBM bez udziwnień.

Various Artists – Figure 100 Compilation
Paweł Gzyl:

Piętnaście lat na klubowym parkiecie.

Tajak – Ciclos
Łukasz Komła:

Meksykańskie trio pokazuje, że wciąż można zaskoczyć połączeniem gitarowej psychodelii, dronów i shoegaze’u!

Pruski – Sleeping Places
Ania Pietrzak:

Uśpiona codzienność, obudzona refleksja.

Prequel Tapes – Everything Is Quite Now
Paweł Gzyl:

Industrialne kołysanki.

Maribou State – Kingdoms in Colour
Ania Pietrzak:

„Darjeeling Limited” i całkiem zwyczajne przyjemności.

Adult. – This Behavior
Paweł Gzyl:

Surowe i szorstkie oblicze muzyki amerykańskiego duetu.

Thomas Fehlmann – Los Lagos
Paweł Gzyl:

Dyskretny urok muzyki niemieckiego weterana.



Dot Dot – City Animal

Czasem sama nazywam go pieszczotliwie hardware’owym świrem. Kiedy dociera do klubu, by grać swoje nośne i zawsze zaskakujące live’y, przywozi wraz z sobą prawdziwe kombajny – masywne, świecące, osobliwe maszyny, rodem z powieści sci-fi Stanisława Lema. Za każdym razem dostajemy co innego, ale zawsze jest to coś, co sprawia, że publika krzyczy i rumieni się z emocji. Dot Dot – nasza wrocławska perełka sceny elektronicznej wydał album, pt. City Animal, o którym musicie usłyszeć i którego musicie posłuchać. Materiał został opublikowany 10.01.2014 w oficynie Pawlacz Perski i został wydany w wersji cyfrowej, ale także na kasecie magnetofonowej (!).

You Are Where I am – jest sklecone z pourywanych, wiotkich sampli, które tworzą nieregularną, dynamiczną i niepokojącą kompozycję. Istota tego utworu nie jest stała, wręcz przeciwnie – leje się, sypie, drży i pohukuje. Niezwykłe duby, kliki, stuknięcia i nieśmiałe akordy, stanowią rdzeń tego utworu.

Hide me – wyznacza ciasną i duszną przestrzeń, pełną matowych dźwięków i podkręcających ambientowych padów. Suche tchnienia tajemniczych wokaliz wyłaniają się spoza ram tego numeru. Całość brzmi jakby z głębi pustego kościoła, w którym zbłąkał się ptak, co pewien czas wydający z siebie lękliwe ćwierknięcia.

 

I am alone (ghosts fighting) – utwór budowany jest od silnych dubowych podstaw i dzięki kolejnym ścianom zjawiskowych sampli, wznosi się ku górze. Do tych falujących ścian, dochodzi mniej więcej w połowie trwania utworu, elektryzująca stopa, która spaja wszystko w kształtną sylwetkę.

I am surrounded – jest zawoalowane jedwabistymi, przeciągłymi szumami. Otula nas jak ciepły kokon i pozwala odciąć się od świata zewnętrznego. Na zewnątrz za to robi się coraz gęściej i niebezpieczniej w miarę postępowania utworu. Nie ma co ryzykować wyjścia, jesteśmy otoczeni.

Tytułowe City Animal, zamknięte jest w organicznych szarpnięciach i syntetycznych kliknięciach. Łączy w sobie wszystko to, co właściwe i miastu, i zwierzęciu. Geometryczna forma, metaliczność, industrializm oraz dzikość, instynkt i niesłychana zwinność.

Mam szczęście, że jestem z Wrocławia i mam szansę od czasu do czasu podziwiać Artura Śleziaka w akcji, bo jego twórczość i charyzma, kształcą i poszerzają horyzonty każdego, kto ma okazję go usłyszeć. Niech będzie głośno!

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.