D-Leria – Driving To Nowhere
Paweł Gzyl:

Hipnotycznie i różnorodnie.

Diskret – Diskret EP
Łukasz Komła:

„To tak, jakbyśmy byli połączeni (…)”. Warto nawiązać kontakt z debiutancką EP-ką szwajcarskiego duetu Diskret!  

Epi Centrum – Excrescence
Paweł Gzyl:

Weteran rodzimego techno w świetnej formie.

Neville Watson – The Midnight Orchard
Paweł Gzyl:

Soundtrackowe wspomnienie pierwotnego rave’u.

The Good, The Bad & The Queen – Merrie Land: Dwugłos
Redakcja:

Anglia tonie. Anglia odpływa.

Unknown Landscapes Vol. 6 – Mixed & Selected By Lewis Fautzi
Paweł Gzyl:

Mocno, hipnotycznie i… przewidywalnie.

Teo Olter – Mirów
Jarek Szczęsny:

Strefa komfortu.

John Tejada – Live Rytm Trax
Paweł Gzyl:

Jak brzmi muzyka amerykańskiego producenta na żywo?

Various Artists – Pop Ambient 2019
Paweł Gzyl:

Soundtrack do przejścia jesieni w zimę.

Slam – Athenaeum 101
Paweł Gzyl:

Godzinna podróż przez historię elektroniki.

Vril ‎– Anima Mundi
Ania Pietrzak:

Orbitowanie bez cukru.

Wolność – Outlines
Jarek Szczęsny:

Skład marzenie.

Chrissy – Resilience
Paweł Gzyl:

Rave dla muzycznych erudytów.

Jacek Sienkiewicz – On And On
Paweł Gzyl:

Twarde bity i kosmiczna elektronika.



Dean Blunt – Black Metal

„Black Metal”, to powrót nieprzeciętnego storytellera oraz wybitnie konsekwentnego dekonstruktora.

Muzyczny światek, bardzo dobrze przyjął zeszłoroczne dzieła artysty, a „The Redeemer” uznano za jeden z ciekawszych albumów. Chociaż mojemu poczuciu estetyki, bardziej do gustu przypadł zatopiony w metafizycznej mgle „Stone Island”, to muszę stwierdzić, że obie produkcje wypadły naprawdę dobrze.

Mamy rok 2014, a artysta z Londynu kontynuuje swoją indywidualną drogę. W sieci, co jakiś czas słychać biadolenie o powrocie Hype Williams, jednakże są to kolejne plotki, nad którymi nie warto się pochylać. Zostawmy te dywagacje i przejdźmy do samego albumu, gdyż jestem po kolejnym odsłuchu i muszę podzielić się moimi subiektywnymi wrażeniami.

Od samego początku można wyczuć, że sposób nagrania albumu jest bliski temu, który mieliśmy możliwość wysłuchania przy okazji „The Attitude Era”. Wszystkie jest jakby niewyraźne, zrobione na opak, bez masteringu i upiększeń. Blunt to mistrz nieprzeciętnie ciętego samplingu, który idealnie współgra z jego poetyckim zacięciem. „Molly&Aquafina” zabiera nas na bezkresne tereny, gdzie drogą „66” pokonujemy odcinek na linii Chicago – Los Angeles. Numer ten można porównać do muzyki drogi oraz jej bitnikowskiego charakteru. Samochód, Route 66 i ten utwór w głośnikach – tak to widzę.

Następna pozycja na tym albumie, to utwór „Forever”. To multiinstrumentalna etiuda, którą okraszono postindustrialną manierą. Obłąkany taniec perkusyjnych talerzy, gdzie nie oszczędzano delay’a oraz filtrów echa, spotyka się tutaj z delikatnymi muśnięciami klawiszy, subtelnie szarpanymi (cóż za oksymoron!) strunami gitary, oraz jazzowo zawodzącą trąbką. Co jakiś czas słychać żeński wokal, który niczym sinusoidalna linia, kładzie się na tej rzekomej kakofonii. Trip-hopowy „Punk” płynie na klasycznym bicie, gdzie potężny bas miesza się z zimnym syntezatorem. Dean Blunt, w jedyny znany sobie sposób, leniwie wlecze kolejne głoski i spółgłoski, tworząc dekadencką atmosferę. „Hush” to jakaś eksperymentalna wersja Madlibowskiej „Beat Konducta”, gdzie indyjskie słonie podają nam kolejne zwoje zielonego dobra. Instrument dęty wprowadza nostalgiczny pierwiastek do tego szalonego skitu, gdzie eklektyzm nabiera nowego znaczenia.

W utworze „Mersh”, słyszymy wybuchający werbel, który wespół z soczystym sub basem, zbliżają ten utwór do jakiejś niedefiniowalnej formy dubstepu. Dodatkowe dźwięki, rodem z automatów na gry oraz barokowe organy, dają nam coś na kształt produkcji z Deep Medi. Szalone to porównanie, ale z muzyką jest tak, że czasami potrafi w sposób celny przedstawić pewną wizję, często można ją porównywać z konkretnymi odniesieniami w sztuce, kulturze i historii, a czasami po prostu wodzi nas za … ucho i wyprowadza na manowce.

Promujący album „50 Cent”, jest kooperacją z Joanne Robertson. To dialog pomiędzy artystami, który odbywa się na przestrzeni dźwięków gitary. Trochę Indie Rock, troszkę folk z jakimś dziwnym romansem muzyki country. To wszystko tak niejasne i inne, że intrygujące. Ten album jest muzycznym manifestem spontaniczności w tworzeniu tu i teraz.

Rough Trade | 2014

http://www.discogs.com/artist/2419343-Dean-Blunt

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.