Inwolves – Color In The Zoo
Łukasz Komła:

Belgijska multiinstrumentalistka, Karen Willems, dobrała sobie nowych współpracowników. Inwolves zrzucił skórę i pobiegł do nieco innego lasu. A może dżungli?  

Various Artists – DC Trax (The Octal Years)
Paweł Gzyl:

Najbardziej szorstka i surowa wersja dub-techno z obozu DeepChord.

Seabuckthorn – A House With Too Much
Łukasz Komła:

Obrodził Rokitnik, są nowe owoce. Skosztujecie?

Annea Lockwood / Christina Kubisch – The secret life of the inaudible
Łukasz Komła:

Dwie wielkie artystki dźwiękowe, przekazały sobie odmienny materiał źródłowy, który połączyły na jednym wydawnictwie.   

Pejzaż – Ostatni Dzień Lata
Ania Pietrzak:

Błogi soundtrack polskich wakacji.

ACT! – Universalist
Paweł Gzyl:

Fairlight CMI znow w modzie.

The Young Mothers – Morose
Łukasz Komła:

Czy to kolejna supergrupa jedynie z nazwy? Śmiem twierdzić, że nie!    

Laurel Halo – Raw Silk Uncut Wood
Jarek Szczęsny:

Niezmordowana eksperymentatorka.

Thomas Leer – 1982
Paweł Gzyl:

Nienagrane przeboje.

The Magnificent Tape Band – The Subtle Art of Distraction
Jarek Szczęsny:

Retromania w wersji turbo.

Abul Mogard – Above All Dreams
Maciej Kaczmarski:

Kim pan jest, panie Mogard?

Sstrom – Otider
Paweł Gzyl:

Wykastrowane techno.

cv313 – Analogue Oceans
Paweł Gzyl:

Mistyka oceanu dźwięków.

Mika Vainio & Franck Vigroux – Ignis
Paweł Gzyl:

Tibi et igni.



Ptaki – Przelot

Nie dajcie przelecieć tym Ptakom bez uwagi. Byłoby szkoda.

Po długim czasie oczekiwań, w końcu otrzymaliśmy długogrającą propozycję od gorącego duetu, odpowiedzialnego za m.in. międzynarodowy hit „Krystyna”. Oczywiście panowie Funkoff i The Phantom tym razem również w charakterystyczny dla siebie sposób tworzyli cały materiał w oparciu o sample ze starych, głównie polskich nagrań winylowych. Wykorzystali przy tym około 300 fragmentów i już na dzień dobry przypominają się w tym miejscu klasyczne już dziś poczynania Dj Shadowa czy The Avalanches, a ze względu na niezwykle nostalgiczny i refleksyjny charakter – wczesna twórczość Noona. Korespondencja emocjonalna z „Bleak Output” czy „Grami Studyjnymi” jest tu w moim odczuciu bardzo wyraźna, chociażby w rewelacyjnym „Jelitkowie”, gdzie przoduje akustyczna gitara. Zresztą Bartosz Kruczyński (wówczas Pan Barto) już w pamiętnym miksie „Niezapomniany Koniec Lata” (z 2007?) rozwijał sample użyte przez Mikołaja Bugajaka na swym debiucie.

Pełna kompaktowa wersja „Przelotu” zawiera 14 nagrań (winyl 9), które zaglądają do bardzo różnych stylistyk by wymienić: trip-hop („Już Tyle”), dub-step („Gdy Nadchodzi Księżycowa Pora”), house („Słoneczny Pył”), dirty south hip-hop („Za Daleki Sen”) czy dub („Nie Zabijaj”). Jednakże wszystkie numery są spowite pewnym mocno odautorskim dotknięciem, które oplata całość krążka utrzymując go w jednym dość leniwym klimacie. Punktem wyjścia do wielu utworów są retro-wokalne frazy, tworzące po zapętleniu i dodaniu nowocześniejszych rozwiązań producenckich tworzą intrygującą nową jakość. W sporej części materiału wytwarza się klimat mocno filmowy, jak w rozpoczynającej się burzą i zgłoszeniem radiotelefonistki „Ostatnim Kursie” lub tajemniczo ambientującej „Stacji Zagłuszania”. Czuć, że ten album został bardzo dobrze przemyślany, wyszydełkowane samplowo tracki łącznie z dwoma skitami składają się na bardzo spójną opowieść.

„Przelot” mógłby po pierwszym odsłuchu wydać się trochę nużący i trafić do worka z niezobowiązującą muzyką tła, jednakże ładunek melancholijnej zwiewności i delikatności jaki zawiera ten album, wznosi go na o wiele wyższy poziom, zapewniając mu pewne uznanie zarówno pośród wrażliwców łapiących powiewy ciepłej bryzy jak i u diggerów podsumowujących obecny rok w muzyce.

12.06.15 | Transatlantyk

Cały album do odsłuchu dostępny tutaj:
https://soundcloud.com/transatlantyk-records/sets/ptaki-przelot-trns001lp-cd

www.facebook.com/transatlantykrecords
www.facebook.com/RadioPtaki
www.youtube.com/user/RadioPtaki
www.soundcloud.com/ptaki

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

komentarze 2

  1. Fajnie, że płytka jest różnorodna, upatruje w tym największej zalety obok tysiąca sampli. Gdyby autorzy trzymali się jednej konwencji, zwiastuje szybkie znużenie, a tak jest do czego wracać, jest czym delektować.

  2. Wojtuś

    Jak dla mnie absolutny kandydat do albumu roku! od msca sluchalem go bez przerwy