Babadag – Šulinys
Jarek Szczęsny:

Nie budźcie śniącego.

Lee Gamble – In A Paraventral Scale
Paweł Gzyl:

Początek trylogii.

Maurice Louca – Elephantine
Łukasz Komła:

Gargantuiczna bliskość jazzowego kosmosu.

Hoera. – ≈
Łukasz Komła:

Uderzająca subtelność. 

Julia Kent – Temporal
Jarek Szczęsny:

Hipnotyzowanie słuchacza.

Bendik Giske – Surrender
Jarek Szczęsny:

Zagwozdka.

Wiktor Stribog – Poradnik Uśmiechu OST
Stanisław Bryś:

Grzybowe melodie w duchologicznym sosie. 

Orphan Ann – The Practice Of Surrender
Paweł Gzyl:

Piękno w mroku.

Ami Shavit – Yom Kippur 1973
Jarek Szczęsny:

Inspirowane wojną.

Jakub Lemiszewski – Podróż Na Wschód – Część I
Jarek Szczęsny:

Kuba i kamień filozoficzny.

Mchy i Porosty – The Dead Pterodactyl
Mateusz Piżyński:

Techno na strychu.

Nkisi – 7 Directions
Jarek Szczęsny:

Kosmos można stracić z oczu.

Robert Farrugia ‎– Adrift
Mateusz Piżyński:

Harmonijny ambient z mrokiem tylko na okładce?

Passarani – W.O.W.
Paweł Gzyl:

Rzym-Detroit-Chicago-Sheffield.



Stein Urheim & Mari Kvien Brunvoll – For Individuals Facing The Terror Of Cosmic Loneliness

Ci artyści w zachwycający sposób łączą tradycję z nowoczesnością.

Skandynawia jest niezwykłym miejscem nie tylko pod względem przyrody, ale i muzyki. Regularnie na Nowej Muzyce prezentuję np. nowości z znakomitej wytwórni norweskiej Hubro (swoją drogą niebawem ukażą się kolejne wydawnictwa z tego labelu). Duet Stein Urheim (wokal, gitara, bas, flet, bouzouki, tamboura, instrument perkusyjne, efekty, loopy) i Mari Kvien Brunvoll (wokal, efekty, loopy, kazoo, kalimba, cytra, instrumenty perkusyjne, elektronika) oczywiście pochodzi z Norwegii. Kiedyś Urheimowi zadałem nasze „3 pytania”, a w ubiegłym roku zachwycałem się wyśmienitym zespołem Brunvoll – Building Instrument (recenzja).

Album „For Individuals Facing The Terror Of Cosmic Loneliness” to ich trzeci longplay. Na tym krążku gościnnie pojawił się Jørgen Træen (syntezator modularny, mellotron, programowanie). Poprzednia płyta duetu nosi tytuł „Daydream Twin” (Jazzland, 2013). Muszę przyznać, że za każdym razem muzycy coraz bardziej mnie zaskakują swoim poziomem i tym, że z taką ogromną lekkością poruszają po różnych stylistykach. Nie inaczej jest na tegorocznym krążku, gdzie niespełna 35 minut mija w błyskawiczny tempie. Ich nagrania po prostu płyną w naturalny sposób. Pomimo rozbudowanych kompozycji, artyści potrafią wyczuć granicę dobrego smaku (doświadczenie?) i doskonale wiedzą, kiedy robi się instrumentalny przepych, bajzel czy nadmierna plątania pomysłów.

Piosenki Urheima i Brunvoll są głęboko osadzone w tradycji (folk, blues, dub, nawet elementy reggae), co nieznaczny, że mamy zatęchłe i przykurzone granie. Nic podobnego! Potrafią obok siebie umieścić balladę („Lazy Philosopher”) kojarzącą z latami 50. i dubowo-folkową pieśń („For Now”), a innym razem oddać głos eksperymentom z marimbą i syntezatorem modularnym w tle („Trees”). Z kolei słuchając utworu „That’s What I ‚d Do” odniosłem wrażenie, jakbym poznawał zagubiony numer Cocteau Twins z ich najlepszego okresu. Warstwa tekstowa posiada również konkretne podłoże, bo Mari inspiruje się zarówno twórczością Federico García Lorcy, jak i Bertranda Russella.

Kompozycje Steina Urheima i Mari Kvien Brunvoll mienią się wieloma kolorami, a przy tym nie mają nic wspólnego z cukierkową otoczką, słodkimi tekścikami i szablonowymi formami. To tak jakby jakaś niewidzialna siła dała im energię do stworzenia tych kosmicznych utworów. Sami artyści podkreślają, że ich muzyka może być najlepszym antidotum dla osób bardzo samotnych i proponują w razie potrzeby aplikować co najmniej dwa razy dziennie. Więc do dzieła!

11.08.2015 | Jazzland  

 

Strona Steina Urheima »Strona Jazzland »Profil na Facebooku »

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.