Catnapp – Break
Paweł Gzyl:

Basowe piosenki.

Joshua Sabin – Sutarti
Paweł Gzyl:

Zew z litewskich lasów.

Thom Yorke – Anima
Maciej Kaczmarski:

1997-2019-2049?

Koza – Mystery Dungeon
Jarek Szczęsny:

Moby Dick.

D. Carbone – A.C.A.B.
Paweł Gzyl:

D. Carbone idzie na wojnę.

Fire! Orchestra – Arrival
Jarek Szczęsny:

Zrobiło się ciszej.

SØS Gunver Ryberg – Entangled
Paweł Gzyl:

Ciekawie, ale za krótko.

Palmer Eldritch – [dog]
Jarek Szczęsny:

Nieustanny proces chwalenia.

LSD – Second Process
Paweł Gzyl:

Kreatywna kooperacja czy skok na kasę?

Lena Andersson – Söder Mälarstrand
Paweł Gzyl:

Owoc studyjnego spotkania Eomaca i Kyoki.

Michał Miegoń & Adam Witkowski – Dwuja
Jarek Szczęsny:

Zawsze słucha się inaczej.

Lost Few – Between The Silence
Paweł Gzyl:

Muzyka na poprzemysłowe przestrzenie.

Jakub Lemiszewski – 2019
Jarek Szczęsny:

W zaczarowanym nastroju.

Kate Tempest – The Book Of Traps And Lessons
Jarek Szczęsny:

Próba uchwycenia bałaganu dzisiejszych czasów.



Boston 168 – Oblivion EP

Włoska interpretacja acid techno.

Założony przez André Kronerta label Odd Even nie próżnuje. Po naprawdę genialnej epce od NX1 – OE (recenzja tutaj) przyszedł czas na włoskich specjalistów od psychodelicznych i kwaśnych brzmień. To wszystko osadzono na dość wyraźnym tribalowym bicie i powiem szczerze, że efekt jest doskonały. Do rzeczy.

Numer jeden na wosku to „Nightcall”, gdzie rytm zwarty niczym marsz idącej do boju armii, wzbogacono narastającym syntezatorem. Gdzieś w tle słychać przyjemne pady, które podnoszą morale idących ku przeznaczeniu. Potężny sub-bass pokrył dolne rejestry utworu a pojawiające się co jakiś czas dźwięczne hi-haty trzepoczą niczym proporce. Gdzieś w tym wszystkim jest nuta kosmiche musik oraz zapowiedź walki z wrogiem nie z tej ziemi. Bardzo tajemniczo, niebezpiecznie ale i intrygująco.

„Oblivion” rozpoczynają oddalone od nas przepuszczone przez filtry echa i delay’a dźwięki stacji radiowej oraz wyładowania obcej nam atmosfery. Tektoniczna stopa miota ciałami niebieskimi, które trafiają w tę planetę. Sprężynowy pogłos synthów oraz dźwięki wygenerowane przy pomocy modulatorów idealnie wkomponowały się w obraz ostatnich walk o nową planetę – walkę przegraną przez ludzkość.

W „Seven Heads” wchodzimy w stricte tribaową manierę ze wsparciem ciekawie brzmiących kastanietów i drewienek. Włosi uwielbiają przyozdabiać swoje utwory licznymi przeszkadzajkami oraz wtrąceniami gdzieś w tle utworu. Pęknięcia stali, uderzenia młotami, kruszenie szkła, bawienie się skalą oscylatora – to wszystko ma swoje miejsce w numerze, który jest przedstawieniem ucieczki ostatniego z przedstawicieli ludzkości przed siedmiogłowymi monstrami.

„Split String” zaczyna się od wyraźnych uderzeń bębnów oraz licznych spiętrzeń perkusyjnych clapów. Gdzieś w granitowych skałach trwa rytualny obrzęd w trakcie którego świętowane jest zwycięstwo nad najeźdźcami. Kwaśny syntezator wyznacza główny moment, gdzie na seryjnie wystrzeliwanych perkusjonaliach osiągnięty jest efekt arpeggia. Gdzie jest ostatni Ziemianin? Jego postać powraca w „Nighcall (instrumental version)”, gdzie odjęto ciężką stopę oraz potężny sub-bas. To doskonała etiuda, która pokazuje, że zaborcze zapędy ludzkości trafią kiedyś na taką przeciwność, która może ją doprowadzić do całkowitej zagłady. Prawdziwy popis gry padów i syntezatorów wespół z delikatnymi podbiciami werblem i hi-hatem tworzą istną ucztę dla uszu.

Nasz bohater zdołał uruchomić kosmiczny pojazd i wzbił się wysoko, wyznaczając kurs w stronę niebieskiej planety. Czy jeszcze kiedyś tu wróci?

ODD EVEN | 09.02.2016

Funpage artystów na FB

Funpage ODD EVEN na FB

 

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.