HVL – Rhythmic Sonatas
Paweł Gzyl:

Jak to się robi w Gruzji.

Marek Kamiński – Not Here
Łukasz Komła:

Patrzeć w gwiazdy leżąc wśród nich.

These New Puritans – Inside The Rose
Maciej Kaczmarski:

Na wzburzonym morzu.

Christian Löffler – Graal (Prologue)
Paweł Gzyl:

Popowo i trance’owo.

Ifriqiyya Electrique – Laylet el Booree
Łukasz Komła:

Jeszcze więcej krwi, potu i transu!

Tommy Four Seven – Veer
Paweł Gzyl:

Brytyjski mocarz powraca wreszcie z nowym albumem.

Stefan Goldmann – Tacit Script
Paweł Gzyl:

Konceptualna awangarda wywiedziona z techno i house’u.

DJ Spider – Democide
Paweł Gzyl:

Ucieczka z Nowego Jorku.

Sonmi451 – Nachtmuziek
Ania Pietrzak:

„Nie przeszkadzać”.

Janus Rasmussen – Vin
Mateusz Piżyński:

Deep house’owy kalendarz połówki Kiasmosa.

Various Artists – Velvet Desert Music Vol. 1
Paweł Gzyl:

Nowy cykl kompilacji kolońskiej tłoczni.

Psyk – A Moment Before
Paweł Gzyl:

Hiszpański producent wraca do swoich korzeni.

Mary Lattimore & Mac McCaughan – New Rain Duets
Jarek Szczęsny:

Cztery utwory, dwoje wykonawców i jedna sesja na żywo.

Chúpame El Dedo – No Te Metas Con Satan
Łukasz Komła:

Psychodeliczna cumbia staje do walki z Szatanem!



Nowości z For Tune

Przedstawiamy dwie zaległe premiery płytowe, bo niebawem pojawią się nowe wydawnictwa.

Mamadou & Sama Yoon

Mamadou & Sama Yoon – „Umbada” (08.04.2016 | For Tune)

Zespół Mamadou & Sama Yoon powstał w 2014 roku z inicjatywy senegalskiego artysty Mamadou Dioufa oraz saksofonisty Grzegorza Rytki. Skład formacji uzupełnili Patrycja Napierała, Ania Patynek, Michał Marecki i Paweł Mazurczak (muzycy grających na co dzień w znanych, warszawskich zespołach, takich jak T.Love, Kapela ze Wsi Warszawa czy Kayah & Transoriental Orchestra).

Teksty piosenek są głównie w języku wolof (ojczystym języku wokalisty Mamadou Dioufa). Opowiadają o tęsknocie za krajem, miłości, o tradycji, szacunku do drugiego człowieka, poszukiwaniu wiedzy.

Sama Yoon (czytaj „sama jon”) znaczy w języku wolof „moja droga”, „mój wybór”. Droga muzyczna, którą obrali członkowie zespołu, prowadzi przez afrobeat, etno-folk i reggae. Stylistyka dosyć rozległa, jednak nie powinno to dziwić, jeśli weźmiemy pod uwagę doświadczenie i różnorodne osobowości muzyków.

Profil na Facebooku »

Sabina Meck

Sabina Meck – „Love is Here” (08.04.2016 | For Tune)

Na początku XXI wieku nowe pokolenie polskich muzyków jazzowych wtargnęło na lokalną scenę niczym tsunami, ukazując oszałamiającą liczbę znakomitych instrumentalistów – trębaczy, saksofonistów, pianistów, kontrabasistów, perkusistów – lecz niestety nie wokalistów.

Wśród tych ostatnich, poza kilkoma wyjątkami, prawie nie było istotnych odkryć na jazzowej scenie. Przyczyn może być kilka: ogólny kryzys w języku wokalistyki jazzowej, fakt, że urodzeni w Polsce wokaliści upierają się śpiewać po angielsku, choć nie są rdzennymi użytkownikami tego języka i choć działa to na ich niekorzyść, a także fakt najważniejszy, ten mianowicie, że ludzki głos jest instrumentem nie tylko najpiękniejszym i najbardziej nieograniczonym, lecz także najtrudniejszym.

Dlatego kiedy się słucha albumu młodej Sabiny Meck, można z ulgą odetchnąć: „to się nareszcie dzieje”. Meck nie tylko bajecznie śpiewa, jest też autorką wszystkich kompozycji i tekstów piosenek umieszczonych na płycie, co zdaje się niemal zbyt piękne, żeby było prawdziwe. Całość brzmi jak klasyczny wokalny album jazzowy utkany ze starannie dobranych standardów i w niczym nie przywodzi na myśl płyty debiutanckiej.

Sabina Meck zdecydowała się na akompaniament klasycznego trio fortepianowego, które jest szykowne, eleganckie, minimalistyczne, ale też niebywale śmiałe. Nie używa elektronicznych tricków dla ukrycia niedoskonałości; ambitnie łączy siły z członkami trio, którego gra jest pod każdym względem tak imponująca, jak sam wokal. Świetny akompaniament wschodzącej i wciąż bardzo młodej pianistki Agi Derlak tworzy ze śpiewem Meck idealną harmonię ying i yang. Sekcja rytmiczna wspiera je przyjaźnie, bardzo umiejętnie, niemal bezbłędnie.

Kto jest dobrze obeznany z polską sceną jazzową, ten oczywiście natychmiast zauważy, że Sabina Meck [Sabina Myrczek] to siostra niezwykle utalentowanego wokalisty Wojciecha Myrczka. Traktować ją tylko jako „siostrę tegoż” byłoby jednak absolutnie krzywdzące, bo choć z bratem łączy ją pula genów zdolnego klanu Myrczków, to niniejszy album dowodzi, jak wysoce utalentowaną Artystką jest Sabina. (Adam Baruch)

Profil na BandCamp »

 

Strona For Tune »Profil na Facebooku »Profil na BandCamp »

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.