Angeles & Internazionale – Vigilance
F P:

Gdzie piękne historie wyławia się z szumów

Vermont – II
Paweł Gzyl:

Królestwo syntezatorowych wibracji.

Poly Chain – Music For Candy Shops
Bartek Woynicz:

Słodko-kwaśne oblicze ambientu.

Variant – Sequential Sleep
Paweł Gzyl:

Mistyka dźwiękowej syntezy.

Niko Marks – Day Of Knowing
Paweł Gzyl:

Konserwatyzm w najlepszym tego słowa znaczeniu.

Hurtmold & Paulo Santos – Curado
Łukasz Komła:

Awangarda na tropikalnych nogach.

The Necks – Unfold
Łukasz Komła:

Nieprzewidywalni czarodzieje.

Carsten Jost – Perishable Tactics
Paweł Gzyl:

Siedemnaście lat minęło jak jeden dzień.

Tin Man – Dripping Acid
Paweł Gzyl:

Acidowy mamut.

Differ-Ent – Good To Be Differ-Ent
Paweł Gzyl:

Warto czasem być in-nym.

A601-2 – Shibuya Hypnagogia
Paweł Gzyl:

Dźwiękowa rzeźba.

Various Artists – Dreamy Harbour
Paweł Gzyl:

Nowoczesna psychodelia.

Michael Chapman – 50
Łukasz Komła:

Ponad pięćdziesięcioletnia kariera brytyjskiego songwritera i gitarzysty, nie przeszkadza mu w przygotowaniu świetnych utworów.

Emptyset – Borders
Paweł Gzyl:

We will rock you!

Francesco Tristano – Surface Tension

Mistrz i uczeń. Ale kto lepszy?

Poznaliśmy tego luksemburskiego pianistę z cyklu płyt dla francuskiej wytwórni Infiné, na których z powodzeniem przekładał on swoje fascynacje nową elektroniką na akustyczną neo-klasykę. Na ten sezon utalentowany twórca zaplanował jednak realizację zupełnie odmiennego projektu – P:Anoring. Jego prezentacja podczas tegorocznej edycji festiwalu Sónar pokazała, że chce i potrafi on tworzyć wyłącznie elektroniczną muzykę – bez udziału fortepianu.

Płytowym rozwinięciem tego pomysłu okazał się album „Surface Tension”, do którego Tristano zaprosił „ojca” techno z Detroit – Derricka Maya. Artyści otoczyli się w studiu różnego rodzaju syntezatorami – od Mooga, przez Rolanda, po Yamahę – i zrealizowali wspólnie cztery utwory, które luksemburski pianista uzupełnił czterema własnymi kompozycjami, w których ostatecznie zabrzmiał jednak fortepian. Materiał ten opublikowała zasłużona dla rozwoju techno wytwórnia weterana z Motor City – Transmat.

Płytę otwierają dźwięki układające się w jedną z najpiękniejszych melodii w historii muzyki filmowej – „Merry Christmas Mr. Lawrence” Ruichi Sakamoto. To tylko wstęp do fortepianowej improwizacji, która została poddana komputerowym dekonstrukcjom i osadzona na minimalowym pulsie („Sakamoto”). W „The Mentor” otrzymujemy detroitowe techno upstrzone pobrzękującymi akordami osadzonymi na strzelistym tle. Wątki te kontynuuje „Pacific FM”, zestawiając perliste arpeggio ze smyczkowymi klawiszami.

„Infinite Rise” skręca w stronę mocnego house’u o klaskanym rytmie. Oniryczne brzmienie utworu tworzą rozmyte akordy syntezatorowe zalewane raz za razem łagodnymi falami eterycznych dźwięków. W „In Da Minor” powraca techno wymodelowane tym razem na mocno epicką modłę. „Rocco’s Bounce” to chyba najciekawszy utwór w zestawie – ze względu na bogatą aranżację wpisującą w taneczną rytmikę zarówno echa azjatyckiego etno, jak i fortepianowego jazzu czy smyczkowej klasyki. Całość wieńczy ambientowy „Esoteric Thing”, uwodząc łagodnym śpiewem ptaków i ciepłą elektroniką.

„Surface Thing” to spotkanie mistrza i ucznia. Z tym, że ten drugi wydaje się momentami wyrastać ponad tego pierwszego. O ile kompozycje stworzone przez Tristano z Mayem nie wyrastają poza kanon brzmień detroitowego weterana sprzed ponad dwóch dekad, tak kiedy przy syntezatorach pozostaje tylko luksemburski pianista, muzyka nabiera więcej barw i nastrojów. Wszystkie nagrania utrzymane są jednak w tej samej tonacji – nieco rozmarzonej, przesyconej łagodną melancholią, tchnącej przyjemnym wyciszeniem. Jeśli taką właśnie elektronikę chce tworzyć Tristano – jesteśmy za.

Transmat 2016

www.transmatrecords.com

www.facebook.com/Transmatrecords

www.francescotristano.com

www.facebook.com/francescotristano

www.facebook.com/derrickmayday

Polecamy:

Codzienne rekomendacje na Facebooku:

Komentarze

1 Komentarz

  1. jędrek

    no wcześniej napierał z maurizio jeszcze 🙂