Philippe Hallais – An American Hero
Krystian Zakrzewski:

Trochę Twin Pekas. Trochę Eraserhead.

Roots In Heaven – Petites Madeleines
Paweł Gzyl:

Muzyka jak powieść.

Manu Delago – Metromonk
Jarek Szczęsny:

Solowa płyta współpracownika Björk.

Sterac Electronics – Things To Think About
Paweł Gzyl:

Tańczymy breakdance!

Pin Park – Krautpark
Jarek Szczęsny:

Noc żywych syntezatorów.

Hurray For The Riff Raff – The Navigator
Jarek Szczęsny:

Zdecydowanie jedna z najlepszych płyt tego roku.

Jean-Michel Blais & CFCF – Cascades
Bartosz Latko:

Jeśli szukasz albumu który ukoi nerwy i pozytywnie nastroi – to właśnie go znalazłeś.

Si Begg – Blueprints
Paweł Gzyl:

Elektronika z czasu maszyn parowych.

Broken English Club – The English Beach
Paweł Gzyl:

Piękno industrialnego rozpadu.

Wandl – It’s All Good Tho
Ania Pietrzak:

Przesłodzone ballady o lekkim zabarwieniu elektronicznym (tylko dla fanów tego typu zjawisk).

Boston 168 – 90s Space EP
Krystian Zakrzewski:

Prom kosmiczny zwany muzyką.

Wojciech Golczewski – The Signal
Jarek Szczęsny:

Trasa Poznań – Galaktyka.

Lubish – Clouds
Paweł Gzyl:

Idzie nowe – ze Wschodu.

Vatican Shadow – Rubbish of The Floodwaters
Ania Pietrzak:

Vatican Shadow polemizuje z Cyceronem. W bardzo surowy sposób.

Oval – Popp

Glitch pop? Czemu nie!

Kiedy w połowie lat 90. frankfurcka wytwórnia Mille Plateaux opublikowała album projektu Oval – „94diskont” – nikomu jeszcze nie śniło się, że można tworzyć muzykę z cyfrowych defektów. I właśnie ukrywający się pod tym pseudonimem Markus Popp pokazał, że szumy, trzaski i stuki, dotychczas skrzętnie eliminowane z procesu nagrywania, mogą być podstawą szalenie ciekawych brzmień. Tak narodziła się estetyka glitch (zwana też od tytułu słynnej kompilacji „Click & Cuts”), która szybko została wykorzystana przez wielu twórców nowej elektroniki, zarówno tej tanecznej (Luomo), jak również eksperymentalnej (Raster Noton).

Akcje projektu Oval natychmiast poszły w górę – ale jego twórca pozostał przy awangardzie, obdarzając swymi kolejnymi płytami takie wytwórnie z tego kręgu, jak Sub Rosa czy Thrill Jockey. Raz nagrania tworzone przez Poppa sięgały poziomu musique concrete, a kiedy indziej zbliżały się do formuły ambientu, zawsze jednak daleko im było od wszelkiej oczywistości i przystępności. Do czasu jednak – zaciekawiony nowymi formami muzyki rozrywkowej niemiecki twórca postanowił w końcu spłacić kredyt zaciągnięty swym nazwiskiem i nagrać album… popowy. Tak powstał materiał, który trafił na pierwsze wydawnictwo Oval firmowane przez własną wytwórnię artysty – UOVOO.

Cóż – faktycznie jedenaście utworów z „Popp” otwiera się na zupełnie inną muzykę. Przede wszystkim słychać w nich wokale – ale za każdym razem mocno poszatkowane i przetworzone, przepuszczone przez wokoder. Mimo tego, od razu wyczuwamy jednak ich genezę – nowoczesne R&B wypełnione zmysłowym śpiewem czarnoskórych diw („KU”, „LO” czy „VE”). Z drugiej strony niemiecki producent stawia na mocno połamaną rytmikę, owszem, czasem bliską funkowi, ale jednak najmocniej kojarzącą się z abstrakcyjnym i metalicznym IDM-em. Wszystko to zanurzone jest w gąszczu cyfrowych defektów, składających się na organiczną i rozświetloną całość („FU”, „MY” czy „MO”).

Wszystkie kompozycje są krótkie, przycięte do wręcz do radiowego formatu i podporządkowane formule piosenki. Niby więc racja – to pop, ale oczywiście zinterpretowany w bardzo indywidualny sposób przez Oval. Trochę to jednak dzisiaj nic nowego – wymyśloną przez niemieckiego twórcę estetykę glitch już nie raz wykorzystywano do podobnego rodzaju popisów, choćby na płytach Atom Hearta czy Mouse On Mars. Brzmi to efektownie – ale w przeciwieństwie do prekursorskich dokonań Poppa sprzed dwóch dekad lśni nieco już odbitym blaskiem.

UOVOO 2016

www.uovoo.com


Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

komentarzy 5

  1. dilmun

    Mimo całej moje sympatii do „starego” OVALA nie mogę ścierpieć tej płyty. Jak i kilku ostatnich dzieł M. Poppa. Generalnie mam wrażenie, że od kiedy wyrzucił pozostałych członków zespołu, to muzyka OVALA straciła aurę rozmarzenia, która mnie przyciągała, i zrobiła się wkurzająca (moje zmysły).

  2. sndesade

    Świeże to i dobre, a jednak ulotne, czas przemija, Mille Plateaux, glitchowy przewrót, muzyka taneczna po raz pierwszy „przewrócona na lewą stronę” – to już nie powróci, co najwyzej jako piąta woda po kisielu, albo, właśnie, pomarańczowa jednorazówka… A ja zawsze, na zawsze i wszędzie będę trwał wiernie nie przy Ovalu ani Jelinku, ani nawet nie przy Autechre czy Delay’u…a przy starym, dobrym, najlepszym w DNA zapisanym duecie SND (Makesnd Cassette, Stdio, Tender Love, Travelogue, Tplay, Newtables, jedyne płyty w swoim rodzaju)… Panie Pawle, błagam, racz Pan wyznać: ja też kocham SND!!! 🙂

    • Paweł Gzyl

      🙂 „Kocham” to moze nie, ale na pewno bardzo szanuje. Z tej całej fali na mnie najwieksze wrazenie robila wtedy chyba muzyka Vladislava Delaya.

  3. Paide

    spośród jego eksperymentów z wokalistami najbardziej siadła mi Calidostópia!