Porter Ricks – Anguilla Electrica
Paweł Gzyl:

Osiemnaście lat przerwy. I co?

Goldie – The Journey Man
Ania Pietrzak:

Dojrzały i świetny powrót legendy, ba, Cesarza drum’n’bassu!

Philippe Hallais – An American Hero
Krystian Zakrzewski:

Trochę Twin Pekas. Trochę Eraserhead.

Roots In Heaven – Petites Madeleines
Paweł Gzyl:

Muzyka jak powieść.

Manu Delago – Metromonk
Jarek Szczęsny:

Solowa płyta współpracownika Björk.

Sterac Electronics – Things To Think About
Paweł Gzyl:

Tańczymy breakdance!

Pin Park – Krautpark
Jarek Szczęsny:

Noc żywych syntezatorów.

Hurray For The Riff Raff – The Navigator
Jarek Szczęsny:

Zdecydowanie jedna z najlepszych płyt tego roku.

Jean-Michel Blais & CFCF – Cascades
Bartosz Latko:

Jeśli szukasz albumu który ukoi nerwy i pozytywnie nastroi – to właśnie go znalazłeś.

Si Begg – Blueprints
Paweł Gzyl:

Elektronika z czasu maszyn parowych.

Broken English Club – The English Beach
Paweł Gzyl:

Piękno industrialnego rozpadu.

Wandl – It’s All Good Tho
Ania Pietrzak:

Przesłodzone ballady o lekkim zabarwieniu elektronicznym (tylko dla fanów tego typu zjawisk).

Boston 168 – 90s Space EP
Krystian Zakrzewski:

Prom kosmiczny zwany muzyką.

Wojciech Golczewski – The Signal
Jarek Szczęsny:

Trasa Poznań – Galaktyka.

Nowości z Gruenrekorder

Niemiecka wytwórnia ubiegły rok zamknęła dwoma sound art’owymi albumami.

Gruen_165

CLUBbleu – „DARK~asian~ENERGY [singa~core album]” (grudzień 2016 | Gruenrekorder)

To już trzecie wydawnictwo w dyskografii niemieckiego duetu CLUBbleu (Felix Leuschner, Julia Mihály). Oboje są klasycznie wykształconymi muzykami: Leuschner jest perkusistą, kompozytorem a Mihály studiowała śpiew i kompozycję elektroniczną. Ich albumy można określić jako serię portretów miejskich – uwzględniając przy tym architekturę, struktury społeczne i tło kulturowe danego miejsca. Dwa poprzednie krążki duetu ukazały nam Monachium i Augsburg. Na tej najnowszej płycie odwiedzamy Singapur, gdzie artyści zarejestrowali nagrania terenowe poddając je rozmaitym odkształceniom i deformacjom.

Członkowie CLUBbleu wykorzystują szereg różnych procesów i instrumentów: kontrolery gier, czujniki ruchu, perkusję elektroniczną (zintegrowaną ze środowiskiem Max/MSP) czy syntezatory analogowe. Dodatkowo nieustannie twórcy pracują nad własnym oprogramowaniem, a także innowacyjnymi metodami syntezy dźwięku, co w przypadku drugiego zagadnienia najlepiej przedstawia zawartość „DARK~asian~ENERGY [singa~core album]”. Te dziesięć kompozycji wyrastających z sound art’owych korzeni tworzą całościowo przedziwną machinę, obezwładniającą swoimi dźwiękowymi receptorami nasz umysł, przenosząc go w obszar niczym niepohamowanych abstrakcji.

Strona CLUBbleu »Profil na Facebooku »

Gruen_172

murmer – „Songs for forgetting” (grudzień 2016 | Gruenrekorder)

Murmer to solowy projekt Patricka McGinley’a (urodził się w Stanach Zjednoczonych, ale od 1996 roku mieszka w Europie). W 2005 roku po raz pierwszy odwiedził południową Estonię, gdzie ostatecznie osiadł na stałe. W swoich pracach McGinley korzysta z przeróżnego field recordingu, znalezionych przedmiotów (choćby stara antena radiowa) i instrumentów (bandura, cytra, kora). Artysta koncentruje się na dźwiękach krążących wokół nas, na które zazwyczaj nie zwracamy większej uwagi, a wyrwane z kontekstu stają się nie do poznania, obce i niezwykłe: m.in. trzeszczące schody, brzęczenie owadów albo własny oddech. Materiał z „Songs for forgetting” powstawał na przestrzeni wielu lat. Pierwsze nagrania terenowe pochodzą z 2007 roku (Kolonia). W kolejnych latach McGinley udał się do małej estońskiej miejscowości Tõravere, Walencji i Francji. Proces zakończył w 2014 roku na odgłosach kolonii mrówek zarejestrowanych na fińskiej wyspie Kemiö.

„Songs for forgetting”, podobnie jak album duetu CLUBbleu, jest zanurzony zarówno w wielu kontekstach dźwiękowych (ukazywanie konkretnej przestrzeni danego miejsca), jak i wizualnych. Ten drugi aspekt odnosi się do samej okładki wykonanej ze znalezionego papieru, następnie poddanego recyklingowi. Na okładce widnieje też liść osiki (McGinley nagrywał odgłosy liści tego gatunku drzewa), a napis widniejący na winylu został zaczerpnięty ze starego szkolnego zeszytu znalezionego przez artystę w ruinach młyna w pobliżu jego domu. Kompozycje McGinley uwodzą przede wszystkim swoją kruchością, ulotnością, mikro-światem dźwięków zahaczającym o ambientowe formy, co też najlepiej słychać w znakomitym fragmencie „The Third Song For Forgetting”.

 

Strona Gruenrekorder »Profil na Facebooku »Profil na BandCamp »


Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze