Bottle Tree – Bottle Tree
Łukasz Komła:

Na chicagowskiej scenie wyrosło butelkowe drzewo!

Seabuckthorn – Turns
Łukasz Komła:

Gitara zapędziła elektronikę do drewnianej chaty.

Tobias. – Eyes In The Center
Paweł Gzyl:

Samoodtwarzająca się elektronika.

Gas – Narkopop
Paweł Gzyl:

Jeden z najbardziej oczekiwanych powrotów w historii nowej elektroniki.

P.E.A.R.L. – Temptation Through Impatience
Paweł Gzyl:

Sztuka umierania w rytmie techno.

Blaine Todd – Golden Apples of the West
Łukasz Komła:

Czy jedne z najpiękniejszych piosenek tego roku napisał Blaine Todd?

Ulver – The Assassination of Julius Caesar
Adam Mańkowski:

Wilki z północy wciąż kondensują muzyczne stylistyki.

Air Texture Vol. V – Compiled By Spacetime Continuum & Juju & Jordash
Paweł Gzyl:

Ambient to nie zawsze znaczy to samo.

Miwon – Jigsawtooth
Paweł Gzyl:

Wbrew modzie.

Gary Holldman – My Trips EP
Paweł Gzyl:

Tym razem swoje producenckie talenty objawia nam sam szef poznańskiej wytwórni.

Dark Sky – Othona
Paweł Gzyl:

Koniec z komercyjnymi ambicjami.

Go Hiyama – I Am Goodbye
Maciej Kaczmarski:

Go, Hiyama, go!

Ben Long – Standing Alone
Paweł Gzyl:

Kiepska okładka, ale muzyka przednia.

King Ayisoba – 1000 Can Die
Łukasz Komła:

Król na pokładzie Glitterbeatu! 

Tin Man – Dripping Acid

Acidowy mamut.

Johannes Avuninen zdobył sobie popularność na początku obecnej dekady, kiedy pod szyldem Tin Man zaczął prezentować kolejne płyty odświeżające w fascynujący sposób klasyczne brzmienia generowane na syntezatorach Roland TB303. Największe powodzenie przyniosły amerykańskiemu producentowi mieszkającemu obecnie w Wiedniu dwa zestawy – „Neo Neo Acid” i „Ode” – opublikowane przez Absurd z Los Angeles. Sukces tych wydawnictw sprawiły, że Tin Man stał się częstym gościem w europejskich i amerykańskich klubach. To pociągnęło za sobą liczne kooperacje artysty – przede wszystkim z włoskim duetem Cassegrain, ale też z Donato Dozzym czy Johnem Tejadą. W końcu po trzech latach przerwy twórca powraca z nowym albumem – tym razem wydanym jednak w niezwykły sposób – aż na sześciu winylowych dwunastocalówkach.

W sumie to aż siedemnaście nagrań, które trwają aż ponad dwie godziny. Już fakt ten rzutuje w ogromnym stopniu na odbiór zestawu. Muzyka tworzona przez Tin Mana ma bowiem swój urok, ale tak naprawdę jest dosyć monotonna. Trzeba więc być wielkim miłośnikiem acidowych brzmień, aby przedrzeć się przez ten zestaw od początku do końca za jednym zamachem. Większość utworów jest skonstruowana właściwie według tej samej zasady: z jednej strony mamy tu twarde i masywne rytmy rodem z ciężkiego techno, a z drugiej – nastrojowe i eteryczne partie Rolanda TB303. Od czasu do czasu pojawiają się jedynie drobne modulacje tego pomysłu – choćby przez wprowadzenie dubowych basów czy odwołania do klasyków w rodzaju wczesnego Richiego Hawtina.

Słucha się tego dobrze, bo Tin Man potrafi stworzyć przy pomocy prostych środków naprawdę wyraziste brzmienie i sugestywny nastrój. Uważne ucho wychwyci tu oczywiście nieco niuansów: choćby industrialną obróbkę dźwięku w „Oily Acid”, niezwykłe partie niby-chórów („Pooling Acid”), IDM-ową elektronikę („Soaking Acid”) czy glitchowe defekty („Evaporated Acid”). Wszystko to jednak z czasem zlewa się w jeden strumień kwaśnych modulacji płynący spokojnym nurtem przez chyba nazbyt długi czas. Cóż – selekcja materiału też jest sztuką, która nie wszystkim jest dana do opanowania. Poprzednie wydawnictwa Tin Mana wskazywały, że potrafi on zaprezentować swój materiał w zwartej i sensownej formie. Tym razem jednak w tej kwestii instynkt zawiódł artystę. No chyba, że licząc na winylową modę, chciał po prostu konkretnie zarobić na sześciopłytowym zestawie.

Global A 2017

www.globala.org

www.tinmanmusic.com

www.facebook.com/pages/TIN-MAN/134390536615720

Rekrutujemy! Dołącz do redakcji Nowamuzyka.pl

Chcesz pisać o muzyce? Napisz do nas! Rozpoczęliśmy rekrutację do naszego zespołu. Po prostu wyślij maila z przykładowym tekstem. Dowiedz się więcej tutaj »



Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze