Robert Lippok – Applied Autonomy
Paweł Gzyl:

Całkiem przyjemna awangarda.

Gosheven – Bivaq
Jarek Szczęsny:

Węgierska apokalipsa.

Inigo Kennedy – Strata
Paweł Gzyl:

Epicka wersja techno.

Siete Catorce – Agnosia EP
Kasia Zmora:

Wymościł sobie miejsce w katalogach takich wytwórni jak Enchufada i NAAFI, żeby zadebiutować w Hypermedium. Siete Catorce prezentuje swoje najnowsze wydawnictwo, będące hybrydą futurystycznych rytmów i biegłej znajomości sonicznego języka.

Gas – Rausch
Paweł Gzyl:

Stąd do wieczności.

Nadia Struiwigh – WHRRu
Jarek Szczęsny:

Wspomnienia z dzieciństwa.

Kink Gong – Dian Long: Soundscape China / Destruction of Chinese Pop Songs
Łukasz Komła:

Kink Gong buszował w swoim chińskim żywiole, gdzie zebrał wiele garści nagrań terenowych.

Tensal – Graphical
Paweł Gzyl:

Dwie twarze.

Konieczność – Free Jazz
Jarek Szczęsny:

Zasłużony relaks.

Wolfman – Mark My World Remix EP
Łukasz Komła:

Wariacje na temat jednego utworu zawiniętego w formę remiksów? Najnowsza EP-ka duetu Wolfman spełnia te wymogi.

Aïsha Devi – DNA Feelings
Kasia Jaroch:

Poprzez medytację i terapię dźwiękową, szwajcarska producentka wkracza do świata muzyki. Najlepszego z możliwych światów.

Dwugłos: Jan Jelinek – Zwischen
Redakcja:

Ciekawy eksperyment czy czcza gadanina? Jarek Szczęsny i Maciej Kaczmarski o nowej płycie Jana Jelinka.

Jan Jelinek - Zwischen
Skee Mask – Compro
Paweł Gzyl:

Panorama brytyjskich brzmień sprzed dwóch dekad.

Nur Jaber – If Only – A State Of Peace
Paweł Gzyl:

Mistyka z Bliskiego Wschodu.



Khan Of Finland – Nicht Nur Sex

Czas na psychoanalizę.

Can Oral zaczynał już w latach 80. grając nerwowy post-punk w zespole Neue Paranoia. Tak naprawdę rozkwit muzycznego talentu objawił dopiero na początku następnej dekady. Stał się wtedy jedną z centralnych postaci frankfurckiej sceny techno, produkując niezliczone ilości acidowych killerów, z których większość publikowała założona właśnie przez kolegę z industrialnego undergroundu – Achima Szepanskiego – wytwórnia Force Inc. Kiedy jego brat Cem tworzył w projekcie Air Liquide, on sypał nowymi pomysłami jako 4E, Bizz O.D., Gizz TV i przede wszystkim Khan. Dziś ten ogromny segment niemieckiej elektroniki z lat 90. wydaje się być kompletnie zapomniany – a wielka szkoda, bo składają się nań wprost znakomite płyty wypełnione szalenie świeżą i pomysłową elektroniką.

Trochę to też wina samych artystów, którzy w następnych dekadach niestety stali się mniej kreatywni. Nie inaczej potoczyły się losy Cana. Z biegiem lat stracił zainteresowanie progresywną elektroniką i zwrócił się w stronę swych post-punkowych korzeni. Znów zafascynowała go piosenka – i dawał temu wyraz współpracując z takimi tuzami z tamtego czasu, jak Annie Anxiety czy Kid Congo Powers. Jeśli zwracał się w stronę elektroniki – to do tej hedonistycznej, jak w duecie Captain Comatose, który był rozbuchaną celebracją odkrycia przezeń swej gejowskiej tożsamości w rytmie disco. W końcu objawił się jako Khan Of Finland – podkreślając w ten sposób zarówno swe pochodzenie od strony matki (ojcem Cana był Turek), jak i fascynację homoerotyczną twórczością słynnego grafika działającego jako Tom Of Finland.

Nowy album firmowany tym szyldem nie wnosi wiele nowego do obrazu tworzonej przezeń muzyki w ostatnich latach. Znów mamy tu powrót do lat 80. – choć w nieco innej odsłonie. Tym razem Can skoncentrował się na tanecznej muzyce płynącej na początku tamtej dekady z Jamajki, a uosabianej przez słynny wówczas duet Sly & Robbie, a na bardziej popowym rynku – przez płyty Grace Jones z „Nightclubbin’” i „Slave To The Rhytm” na czele. To przede wszystkim piosenki osadzone w kontekście dubu – jak „H&M Freedom”, „Hold Me Tender” czy „Nada”. Drugą stronę tej nostalgicznej podróży ponad trzydzieści lat wstecz tworzą utwory łączące electro i funk w duchu dokonań Cabaret Voltaire z okresu „The Crackdown”. To połączenie nerwowej zmysłowości i tanecznego pulsu uzupełniają ballady – „Alley Cat Said” i „Hundred Miles” – niestety, najmniej udane z całego zestawu.

Cudów tu zatem nie ma. Jasne – piosenek zrealizowanych z gościnnym udziałem mniej lub bardziej znanych raperów, wokalistów i instrumentalistów słucha się przyjemnie, bo płyną raz łagodną, raz bardziej klubową pulsacją i są opatrzone nieinwazyjnym brzmieniem. Ale jeśli porównamy te dziesięć nagrań z tym, co Can zrealizował choćby na takich albumach, jak „Electricity” (jako Khan), „Blue Note” (jako 4E), „EFS” (w duecie H.E.A.D.) czy „Electronic Desert” (w duecie Global Electronic Network) – to „Nicht Nur Sex” wypada raczej blado. Może kiedy niemiecki producent sublimował swą seksualną energię w działalności muzycznej, efekty były imponujące. Kiedy natomiast uwolnił ją rzucając się w wir hedonistycznego rozpasania – potrafi pisać tylko sympatyczne pioseneczki. Oj, dobry psychoanalityk miałby tu pełne ręce roboty.

Shitkatapult 2017

www.khanoffinland.com

www.facebook.com/CanKhanOral

www.shitkatapult.com

www.facebook.com/pages/Shitkatapult/14285029649

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

komentarze 3

  1. jędrek

    electricity – zajebisty album – jest w flac archiwum i odpalany regularnie, niesamowity trip – zalecam każdemu. pozdrawiam