KTLH – Azathoth
Jarek Szczęsny:

Egzorcyści będą mieć pełne ręce roboty.

Koenraad Ecker & Frederik Meulyzer – Carbon
Paweł Gzyl:

Wizyta na Spitsbergenie.

Planetary Assault Systems – Live At Cocoon Ibiza
Paweł Gzyl:

Techno z saksofonem? Czemu nie!

Olo Walicki & Jacek Prościński – Llovage
Jarek Szczęsny:

Uciekająca sekcja rytmiczna.

Abul Mogard – Kimberlin
Maciej Kaczmarski:

Elegia na odejście.

Tobias Preisig – Diver
Łukasz Komła:

Skoncentrowana powódź.

Lee Gamble – Exhaust (Flush Real Pharynx Part 2)
Paweł Gzyl:

Powrót do korzeni.

Various Artists – Pop Ambient 2020
Paweł Gzyl:

Ambient jak skała.

FKA Twigs – Magdalene
Jarek Szczęsny:

Jedno płuco.

Sarin – Moral Cleansing
Paweł Gzyl:

EBM wyszlifowany na najwyższy połysk.

Mary Komasa – Disarm
Przemysław Solski:

Rozbrójmy się.

Black Sea Dahu – No Fire in the Sand
Łukasz Komła:

Tonąc w lekkości.

DJ Shadow – Our Pathetic Age
Jarek Szczęsny:

Ilość nie przekłada się na jakość.

Shanti Celeste – Tangerine
Paweł Gzyl:

Na poprawę nastroju.



Samuel Rohrer – Range Of Regularity

Elektronika w służbie jazzu.

Słuchacze nowych brzmień poznali twórczość Samuela Rohrera, kiedy trzy lata temu ukazał się debiutancki album projektu Ambiq. W jego składzie oprócz szwajcarskiego perkusisty znalazł się również pochodzący z tego kraju klarnecista – Claudio Puntin, a wspierał ich mistrz analogowych syntezatorów – Max Loderbauer. Dwa wydane do tej pory albumy Ambiq były przykładem udanej syntezy ambientowej elektroniki z jazzowymi improwizacjami.

Nic więc dziwnego, że choć Rohrer ma już na swym koncie wiele solowych i zespołowych albumów, skoncentrowanych na „żywych” brzmieniach, postanowił kontynuować wątki zainicjowane z Puntinem i Loderbauerem, tym razem całkowicie na własną rękę. W efekcie samodzielnie zrealizował on materiał na płytę „Range Of Regularity”, na której nie tylko gra na perkusji – ale także preparuje jej dźwięki, uzupełniając komputerowo i analogowo generowaną elektroniką. O ile jednak płyty Ambiq miały raczej przystępny ton, tak tym razem dostajemy bardziej wymagającą muzykę.

Z wiadomych względów jej centrum stanowi rytm. Rohrer z powodzeniem tworzy gęste partie swego instrumentu, które po odpowiedniej obróbce tracą swe „żywe” brzmienie, zamieniając się w glitchowe breaki rodem z katalogu Raster-Noton („Microcosmoism”). Kiedy indziej pozwala swym bębnom wybrzmieć na bardziej jazzową modłę („Nimbus”) lub zwraca się w stronę głębokiej pulsacji o dubowym tonie („War On Consciousness”). Tej perkusyjnej ekwilibrystyce towarzyszy zdystansowana elektronika, kumulująca się w cyfrowych defektach i świetlistych tłach („Ucertain Grace”) oraz subtelnie dozowane sample pianina („Lenina”).

W efekcie powstaje strukturalnie gęsta i pełna napięcia muzyka o stłumionej energii, pełna rozwibrowanych improwizacji i karkołomnych rytmów, trzymana jednak w ryzach zwartych kompozycji o wyraźnym początku i zakończeniu. O ile na płytach Ambiq syntezatory stanowią ważny element uzupełniający dźwięki perkusji i klarnetu, tak tutaj elektronika jest przede wszystkim środkiem pozwalającym na nienaturalne preperacje, nadające kompozycjom z „Range Of Regularity” odrealniony klimat i psychodeliczne brzmienie. Właściwie zatem to jazz – ale wymodelowany na awangardową modłę.

Arjunamusic 2017

www.arjunamusic.com

www.samuelrohrer.com

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.