Foghorn – Thanatos
Jarek Szczęsny:

Album wysokooktanowy.

Subjected – Pictures From The Aftermath
Paweł Gzyl:

Ambientowa afirmacja życia i miłości.

Billy Woods And Kenny Segal – Hiding Places
Jarek Szczęsny:

Ciężki i ponury.

Ellen Arkbro – Chords
Paweł Gzyl:

Filozofia czystego akordu.

BNNT is Patrick Higgins – Multiversion #1
Jarek Szczęsny:

Część pierwsza.

Opla – Obertasy
Jarek Szczęsny:

Modernizacja polskiej wsi.

Zguba – Potwarz
Jarek Szczęsny:

Zagadkowa umysłowość.

Erith – Speed of Light
Przemysław Solski:

Niebanalny styl, kosmiczna muzyka, swoboda na scenie, tak w kilku słowach można określić nowe zjawisko na polskim rynku.

Øyvind Torvund – The Exotica Album
Łukasz Komła:

W egzotycznym zwierciadle.

Sciahri – Double-Edged
Paweł Gzyl:

Plemienny minimal.

Various Artists – ePM Selected Vol. 7
Paweł Gzyl:

Dziesięć house’owych sztosów.

Dren – Time And Form
Paweł Gzyl:

Black metal przekuty na nowoczesną elektronikę.

Dots (Uwe Schmidt) – Dots
Ania Pietrzak:

Śladami czarów w kosmicznej otchłani.

S S S S – Walls, Corridors, Baffles
Paweł Gzyl:

Power ambient z Lucerny.



Samuel Rohrer – Range Of Regularity

Elektronika w służbie jazzu.

Słuchacze nowych brzmień poznali twórczość Samuela Rohrera, kiedy trzy lata temu ukazał się debiutancki album projektu Ambiq. W jego składzie oprócz szwajcarskiego perkusisty znalazł się również pochodzący z tego kraju klarnecista – Claudio Puntin, a wspierał ich mistrz analogowych syntezatorów – Max Loderbauer. Dwa wydane do tej pory albumy Ambiq były przykładem udanej syntezy ambientowej elektroniki z jazzowymi improwizacjami.

Nic więc dziwnego, że choć Rohrer ma już na swym koncie wiele solowych i zespołowych albumów, skoncentrowanych na „żywych” brzmieniach, postanowił kontynuować wątki zainicjowane z Puntinem i Loderbauerem, tym razem całkowicie na własną rękę. W efekcie samodzielnie zrealizował on materiał na płytę „Range Of Regularity”, na której nie tylko gra na perkusji – ale także preparuje jej dźwięki, uzupełniając komputerowo i analogowo generowaną elektroniką. O ile jednak płyty Ambiq miały raczej przystępny ton, tak tym razem dostajemy bardziej wymagającą muzykę.

Z wiadomych względów jej centrum stanowi rytm. Rohrer z powodzeniem tworzy gęste partie swego instrumentu, które po odpowiedniej obróbce tracą swe „żywe” brzmienie, zamieniając się w glitchowe breaki rodem z katalogu Raster-Noton („Microcosmoism”). Kiedy indziej pozwala swym bębnom wybrzmieć na bardziej jazzową modłę („Nimbus”) lub zwraca się w stronę głębokiej pulsacji o dubowym tonie („War On Consciousness”). Tej perkusyjnej ekwilibrystyce towarzyszy zdystansowana elektronika, kumulująca się w cyfrowych defektach i świetlistych tłach („Ucertain Grace”) oraz subtelnie dozowane sample pianina („Lenina”).

W efekcie powstaje strukturalnie gęsta i pełna napięcia muzyka o stłumionej energii, pełna rozwibrowanych improwizacji i karkołomnych rytmów, trzymana jednak w ryzach zwartych kompozycji o wyraźnym początku i zakończeniu. O ile na płytach Ambiq syntezatory stanowią ważny element uzupełniający dźwięki perkusji i klarnetu, tak tutaj elektronika jest przede wszystkim środkiem pozwalającym na nienaturalne preperacje, nadające kompozycjom z „Range Of Regularity” odrealniony klimat i psychodeliczne brzmienie. Właściwie zatem to jazz – ale wymodelowany na awangardową modłę.

Arjunamusic 2017

www.arjunamusic.com

www.samuelrohrer.com

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.