Philippe Hallais – An American Hero
Krystian Zakrzewski:

Trochę Twin Pekas. Trochę Eraserhead.

Roots In Heaven – Petites Madeleines
Paweł Gzyl:

Muzyka jak powieść.

Manu Delago – Metromonk
Jarek Szczęsny:

Solowa płyta współpracownika Björk.

Sterac Electronics – Things To Think About
Paweł Gzyl:

Tańczymy breakdance!

Pin Park – Krautpark
Jarek Szczęsny:

Noc żywych syntezatorów.

Hurray For The Riff Raff – The Navigator
Jarek Szczęsny:

Zdecydowanie jedna z najlepszych płyt tego roku.

Jean-Michel Blais & CFCF – Cascades
Bartosz Latko:

Jeśli szukasz albumu który ukoi nerwy i pozytywnie nastroi – to właśnie go znalazłeś.

Si Begg – Blueprints
Paweł Gzyl:

Elektronika z czasu maszyn parowych.

Broken English Club – The English Beach
Paweł Gzyl:

Piękno industrialnego rozpadu.

Wandl – It’s All Good Tho
Ania Pietrzak:

Przesłodzone ballady o lekkim zabarwieniu elektronicznym (tylko dla fanów tego typu zjawisk).

Boston 168 – 90s Space EP
Krystian Zakrzewski:

Prom kosmiczny zwany muzyką.

Wojciech Golczewski – The Signal
Jarek Szczęsny:

Trasa Poznań – Galaktyka.

Lubish – Clouds
Paweł Gzyl:

Idzie nowe – ze Wschodu.

Vatican Shadow – Rubbish of The Floodwaters
Ania Pietrzak:

Vatican Shadow polemizuje z Cyceronem. W bardzo surowy sposób.

SALK – Matronika

Selkie & Lighthouse Keepers, bo tak brzmi Ich pełna nazwa, to czteroosobowa grupa artystyczna i trzyosobowy zespół w jednym.

21 kwietnia 2017 oficjalnie zaprezentowali swój pierwszy album. Kazali czekać na niego dość długo, bo pierwszy singiel pojawił się w sieci 23 marca 2016. Również w 2016 roku, SALK zaprezentowali się w ramach Debiutów na Krajowym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu ze swoim singlem – „Matroniką”. Trzynaście miesięcy wypatrywałem całości płyty, choć po kawałku odsłaniali tajemnice swojej „głębinowej perełki”. Swoją muzykę określają jako Electronic Dinosaur / Dream Pop Fish / Alternative Sadness. Wszystko jasne jak na dnie oceanu.

Premiera płyty odbyła się w Krakowie, w klubie Szpitalna 1. W jej trakcie wyświetlane animacje pomagały publiczności wejść w świat SALK (a to naprawdę nie było trudne). Kilkuminutowe upadki z chmur, hipnotyzujące geometryczne wzory oraz obrazy łamiących się jak zapałki drzew wyrażały obawy i uczucia grupy. Uprzedzali przed premierą, że będzie smutno, i jest.

„Matronika” sączy smutek. Nie taki infantylny, który wypłakuje sobie oczy i krzyczy jaki świat jest zły. Wkrada się podstępnie, samplami kropel, delikatnym akompaniamentem klawiszy, pomrukami gitarą basową. Otwierają cię słuchaczu po kawałku, bez większego trudu zamazują dystans między SALK a Tobą, nawet jeśli słyszycie się po raz pierwszy. W utworze „Alien” przyznają wprost, że leżą w twojej piwnicy, żeby zakończyć „Latarnika” stwierdzeniem, że „ciągnie na dno”. Nie jest to jednak dno rozpaczy, a przytulny dom Matronica Holboella, która żyje 4400 metrów poniżej tafli oceanu. Czy nie chcą przypadkiem, obudzić płytą tego, co każdy gdzieś w sobie głęboko chowa?

Sięgają po inspirację mitologiami („Mojry”, „Dizonaur”), naturą („Matronika”, „Taiga”) oraz wydawałoby się codziennymi wydarzeniami („Sen Zofii”). Snują marzenia („Dziecinada”), które czasem ma każdy, kto zatrzyma się na chwilę w miejscu, i spojrzy na siebie z dystansu. Dotykają najbliższych relacji („Kołysanka dla Dwóch Matek”) zachowując przy tym lekkość i delikatność.

Album, jako całość, sięga po elektroniczne brzmienia które popełnił Mateusz Sarapata, nadający tło podróżom po dnie oceanu, idealnych burzach, tajdze, i w końcu snach. Dźwiękami gitary basowej muska nas Michał „Mamut” Sarapata, na płycie odpowiedzialny również za produkcję. Marcela Rybska skomponowała muzykę i wyśpiewała ten smutek. Za przezabawną i przemyślaną komunikację z fanami na fanpage’u, odpowiedzialny jest Kamil Kwidziński. To w jednej osobie menadżer, autor większości tekstów i pełnoprawny członek formacji. Na płycie, w utworze „Perfect Storm” usłyszymy gościnnie zespół Lor. Minimalistyczną okładkę zaprojektował Jędrzej Guzik a ilustracje wewnątrz albumu urzeczywistniła Dorota Tylka.

SALK to raczej organizm niż zespół, „Matronika” to raczej wytrych naszych miękkich smutków i emocji niż zwykła płyta. Sporo tu smutku, sporo nadziei i masa ciepła jak na dno oceanu.

NEXTPOP Songwriters’ Labe


Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze