Zebry a Mit – Laumės
Jarek Szczęsny:

Starolitewskie boginie.

Phase Fatale – Redeemer
Paweł Gzyl:

Gotyckie techno w swej najmroczniejszej wersji.

Lapalux – The End Of Industry EP
Ania Pietrzak:

Nowe wydawnictwo brytyjskiego producenta dowodzi, że konkurencją dla niego jest tylko i wyłącznie on sam.

St. Vincent – MASSEDUCTION
Jarek Szczęsny:

Konkurs na „Okładkę płyty roku 2017” uznaję za rozstrzygnięty. Fanfary!

Fret – Over Depth
Paweł Gzyl:

Dźwiękowy walec.

Immortal Onion – Ocelot of Salvation
Jarek Szczęsny:

Wielowarstwowa cebula.

Lee Gamble – Mnestic Pressure
Paweł Gzyl:

Od nowoczesnej bass music do klasycznego IDM-u.

Special Request – Belief System
Paweł Gzyl:

Wyznanie wiary w połamane rytmy.

Speech Debelle – Tantil before I breathe
Jarek Szczęsny:

Miłość, gniew, problemy rasowe, tożsamościowe oraz rozedrgany obraz rzeczywistości.

Johannes Heil – Gospel
Paweł Gzyl:

Jedenasty album w dorobku niemieckiego weterana.

Ziúr – U Feel Anything?
Kasia Jaroch:

Producentka z Berlina nie oczekuje twojej sympatii.

Nosaj Thing – Parallels
Bartek Woynicz:

Drift -> Home -> Fated -> Parallels…

Kaitlyn Aurelia Smith – The Kid
Jarek Szczęsny:

Dziecięca perspektywa.

Juju & Jordash – Sis-Boom-Bah
Paweł Gzyl:

Powiew ciepłego wiatru znad pustyni.

Ellen Allien – NOST

Królowa klubowego Berlina wraca do swych korzeni.

Ellen Allien ciągle świetnie wygląda. Te same blond włosy, jasna twarz, szczupła figura, modny flyer, obcisłe spodnie i sportowe buty. Choć nigdzie nie podaje swego wieku, na pewno już kilka lat temu minęła czterdziestkę. Jak na klubową scenę to prawdziwy ewenement. A jej Facebook polubiło już prawie milion fanów. To mogłoby wskazywać, że czas nie ima się niemieckiej didżejki producentki. No, prawie.

Choć zaczynała już w połowie lat 90., wielką sławę zdobyła na początku następnej dekady, kiedy rozkręciła własną wytwórnię BPitch Control. Jego efektowne brzmienie, będące połączeniem electro i techno, stało się w tamtym czasie muzycznym synonimem berlińskiego życia klubowego. Ellen i jej podopieczni świetnie poradzili sobie również wtedy, kiedy niemiecką stolicę opanował minimal – i to właśnie dzięki niej gwiazdą został Paul Kalbrenner.

Gorsze lata przyszły dla BPitch Control w obecnej dekadzie. Wściekłe i brutalne techno, jakie stało się wtedy modne, było zupełnie nie w guście Ellen. Nic więc dziwnego, że o tech-house’owych płytach wydawanych wtedy przez jej wytwórnię przestały pisać wpływowe serwisy internetowe. Ona się jednak nie poddała – i powoli zaczęła wracać do mocniejszego grania, od którego przecież zaczynała w latach 90. Kulminacją tego procesu jest pierwszy nowy album Ellen od czterech lat.

Już pierwsze przesłuchanie „NOST” wskazuje, że berlińska producentka znów jest w dobrej formie. „Mind Journey” i „Innocenc” to hipnotyczne techno o minimalowej rytmice, którego soczyste brzmienie tworzą wokoderowe wokale, acidowe efekty, dubowe pogłosy i kosmiczna elektronika. W „Jack My Ass” zgodnie z tytułem Ellen sięga po dźwięki z Chicago, zestawiając zgrabnie klaskane bity z męską nawijką i warczącym basem.

Wspomnieniem typowego dla Ellen grania z minionej dekady są tu „Call Me” i „Electric Eye”. Niby to energetyczny tech-house, ale berlińska producentka ozdabia go oldskulowymi motywami: rave’owymi loopami i trance’owymi arpeggiami. Te strzeliste klawisze znajdujemy również w „Mma” – z tym, że to już rasowe techno. Wątki te podsumowuje „Physical”, znów zwracając się w rytmicznej warstwie do minimalu, a w aranżacyjnej – sięgając po ejtisowe dźwięki rodem z DAF.

Finał to już bardziej urozmaicone kompozycje. „Stormy Memories” rozpoczyna się dosyć łagodnie od tribalowych perkusjonaliów i onirycznej elektroniki. Z czasem uderza jednak twardy bit techno, wnosząc ze sobą acidowe bulgotanie. Pełne ukojenie przynosi dopiero „Erdmond” – typowy dla wczesnych lat 90. kosmiczny ambient, wpisujący w połamaną rytmikę przestrzenne pasaże filmowych syntezatorów i głosy rozmawiających pilotów.

Poza kilkoma momentami w centrum płyty, nie ma na „NOST” żadnych rozmiękczonych brzmień, które zdominowały muzykę Ellen Allien na początku tej dekady. To znowu wysokiej próby techno, takie, jakie niemiecka didżejka i producentka lubiła grać w swoich setach, kiedy rozpoczynała ponad dwie dekady temu działalność. Oczywiście muzyka ta nie ma nic wspólnego z ciągle modną dziś industrialną odmianą gatunku. Łączy ona w sobie detroitową szlachetność z berlińską energią, owocując zaskakująco udanym i funkcjonalnym zestawem.

BPitch Control 2017

www.bpitchcontrol.com

www.facebook.com/BPitchControl

www.ellenallien.de

www.facebook.com/EllenAllien

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze