Inwolves – Color In The Zoo
Łukasz Komła:

Belgijska multiinstrumentalistka, Karen Willems, dobrała sobie nowych współpracowników. Inwolves zrzucił skórę i pobiegł do nieco innego lasu. A może dżungli?  

Various Artists – DC Trax (The Octal Years)
Paweł Gzyl:

Najbardziej szorstka i surowa wersja dub-techno z obozu DeepChord.

Seabuckthorn – A House With Too Much
Łukasz Komła:

Obrodził Rokitnik, są nowe owoce. Skosztujecie?

Annea Lockwood / Christina Kubisch – The secret life of the inaudible
Łukasz Komła:

Dwie wielkie artystki dźwiękowe, przekazały sobie odmienny materiał źródłowy, który połączyły na jednym wydawnictwie.   

Pejzaż – Ostatni Dzień Lata
Ania Pietrzak:

Błogi soundtrack polskich wakacji.

ACT! – Universalist
Paweł Gzyl:

Fairlight CMI znow w modzie.

The Young Mothers – Morose
Łukasz Komła:

Czy to kolejna supergrupa jedynie z nazwy? Śmiem twierdzić, że nie!    

Laurel Halo – Raw Silk Uncut Wood
Jarek Szczęsny:

Niezmordowana eksperymentatorka.

Thomas Leer – 1982
Paweł Gzyl:

Nienagrane przeboje.

The Magnificent Tape Band – The Subtle Art of Distraction
Jarek Szczęsny:

Retromania w wersji turbo.

Abul Mogard – Above All Dreams
Maciej Kaczmarski:

Kim pan jest, panie Mogard?

Sstrom – Otider
Paweł Gzyl:

Wykastrowane techno.

cv313 – Analogue Oceans
Paweł Gzyl:

Mistyka oceanu dźwięków.

Mika Vainio & Franck Vigroux – Ignis
Paweł Gzyl:

Tibi et igni.



William Basinski – A Shadow in Time

Mnie też jeszcze nie przeszło.

Będąc gówniarzem z zainstalowanym sianem w mózgu oraz w okresie, gdzie gen nieśmiertelności wygrywa pojedynek z rozsądkiem, czcząc pamięć członków klubu 27 marzyłem o przeżyciu czegoś na wskroś pokoleniowego. Coś jak śmierć Lennona czy Morissona. Kretyńskie te marzenia doczekały się spełnienia, niestety. Zgodnie z tym, co kiedyś napisał Philip Roth „Człowiek pozostaje nieśmiertelny aż do końca życia”. W styczniu 2016 roku zmarł David Bowie.

Postać takiego kalibru o niezmierzonym znaczeniu, nie tylko dla muzyki, pozostawiła po sobie wyrwę we wszechświecie. Patrząc na ilość osób go wspominających oraz na to, z jakich nurtów muzycznych się wywodzili, można by stwierdzić, że Bowie był pryzmatem, przez który muzyka przeobrażała się To przeistoczenie zawsze dawało nową jakość. Jako że do dziś ze spokojem nie mogę słuchać albumu „Blackstar” to dobrze wiedzieć, że nie jestem sam. Do tego grona wyraziście dołączył William Basinski.

Jego najnowsza płyta „A shadow in time” przynosi dwie ponad dwudziestominutowe kompozycje. Utwór numer 1 jest dedykowany wprost nieżyjącemu Davidowi Bowiemu. Jest to muzyka niosąca w sobie smutek. Brzmi jak gdyby wydobywała się z oceanicznej głębi. Towarzyszy nam loop, który co i rusz przeszywany jest przetworzonymi dźwiękami. Pochodzenia tego dźwięku pewien nie jestem. Grunt, że działa na zmysły. W pewnym momencie do głosu dochodzi saksofon, którego brzmienie jest przybrudzone, ale łatwo rozpoznawalne. Wyczuwalny jest żałobny ton tej kompozycji.

Drugi utwór to kolaż dźwiękowy. Basinski bawi się tu różnymi formami od zapętlania po przetwórstwo dźwięków. Na tło składają się głównie drony, które mogą zahipnotyzować. Syntezator, loopy, powolne i rozciągnięte w czasie pętle dźwiękowe – to wszystko tu jest. Kompozytor daje się poznać jako konceptualista. Jego muzyka buduje przestrzeń, która narusza porządek czasoprzestrzenny. Skłania do refleksji swoim osowiałym tonem. Można nawet wychwycić zmiany tonacji aż do stopniowej zapaści. Oba utwory właściwie nie mają początku i końca, mogą trwać zawieszone w czasie. To jest ich niepowtarzalna siła.

William Basinski „A Shadow in Time”, Temporary Residence 2017

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze