Polynation – Igneous
Mateusz Piżyński:

Debiutanci z Holandii.

ASUNA & Jan Jelinek – Signals Bulletin
Jarek Szczęsny:

Jest przyjemnie.

Synkro – Images
Paweł Gzyl:

Breakbeatowy ambient w pełnej glorii.

Holly Herndon – PROTO
Jarek Szczęsny:

Genetyczna DJ`ka.

Jonas Kopp – Non Virtual Reality
Paweł Gzyl:

Industrial i drony w służbie ambientu.

Ikarus – Mosaismic
Łukasz Komła:

Wielopoziomowa ekspresja.   

Qasim Naqvi – Teenages
Jarek Szczęsny:

Subtelny, oszczędny i dziwny.

Varg – Sky City Part 1 & 2
Paweł Gzyl:

Powrót syna marnotrawnego.

Samuel Kerridge & Taylor Burch – The Other
Paweł Gzyl:

Nowe oblicze muzyki brytyjskiego producenta.

Vsitor – Keep On Running
Łukasz Komła:

Rozdrapywanie aksamitu.

Paula Temple – Edge Of Everything
Paweł Gzyl:

Techno-huragan.

Little Simz – GREY Area
Jarek Szczęsny:

Istotnie, miażdży.

Watergate 26 – Mixed By WhoMadeWho
Paweł Gzyl:

Powoli i bez pośpiechu.

Michał Turowski – Wormwood And Flame
Jarek Szczęsny:

Witajcie w Prypeci.



Robert Hood – Paradygm Shift

Minimal Nation – Reaktywacja.

W ostatnich latach amerykański producent dał się przede wszystkim poznać jako niestrudzony ewangelizator – oczywiście w rytm euforycznego disco i house’u, realizowanego pod szyldem Floorplan. W kontekście jego trwającej niemal już trzydzieści lat kariery, była to jednak w jakimś sensie działalność poboczna. Od czasów rozstania z Underground Resistance i solowego debiutu na początku lat 90., tworzył on bowiem przede wszystkim pod własnym imieniem i nazwiskiem różne odmiany detroitowego techno.

Niezwykle ważnym wydawnictwem w dyskografii Roberta Hooda był wydany w 1994 roku zestaw pod wszystko mówiącym tytułem „Minimal Nation”. Osiem nagrań, opublikowanych nakładem wytwórni Axis, prowadzonej przez Jeffa Millsa, wyznaczyło w niemal wręcz perfekcyjny sposób kanon klinicznego techno, które po odarciu z niepotrzebnych ozdobników, działało jak bomba rzucona na taneczny parkiet. Potem Amerykanin penetrował różne odmiany gatunku, a po wielu latach dziś znów wraca do tego rodzaju grania.

Znajdujemy je na jego nowym albumie – a pierwszym, zrealizowanym dla holenderskiej wytwórni Dekmantel. I tym razem nie jest to bogaty zestaw. Dziewięć nagrań z „Paradygm Shift” to wypisz-wymaluj współczesna wersja tego, co zapamiętaliśmy z „Minimal Nation”. Mamy tu więc mocne bity techno, od czasu do czasu podrasowane jedynie na house’ową modłę („I Am” i „Pneuma”), które niosą oszczędnie dozowane loopy, splecione z rozwibrowanych akordów metalicznych klawiszy („Idea”).

Hood nie byłby sobą, gdyby jednak i tej muzyki, o wręcz laboratoryjnej precyzji i sterylnym brzmieniu, nie ozdobił choć delikatnym elementem melodii. Stąd w „Nephesh” niespodziewanie rozbrzmiewa funkowa gitara, sprowadzona do postaci mieniącego się loopu, a we wspomnianym „Pneuma” partia klawiszy ma zaskakująco chwytliwy ton. Bardziej rozbudowany charakter zyskał jedynie finałowy „Lockers”, przynosząc upragniony oddech po tej hipnotycznej galopadzie.

Robert Hood jest mistrzem takiego grania – i potwierdza tę opinię swym najnowszym wydawnictwem. Znajdujący się na nim materiał sprawdzi się głównie w klubach, bo ze względu na radykalnie wręcz minimalistyczne podejście do dźwięku, w domowych warunkach może on nie zrobić odpowiedniego wrażenia. W Polsce usłyszmy pewnie jego fragmenty podczas festiwalu Audioriver – i na pewno będzie to tak porywający występ jak ten sprzed trzech lat na Unsoundzie. Bo na żywo czarnoskóry producent nie ma sobie równych.

Dekmantel 2017

www.dekmantel.com

www.facebook.com/dkmntl

www.facebook.com/robert.hood.313

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

komentarze 2

  1. Elektron

    Hood to firma jednak dla mnie nie przebija Internal Empire

  2. rychu_m

    Jak na możliwości Hooda to ten album uważam za przeciętny. Zrobiłem sobie ostatnio HOODmaraton i ta płytka wypadła najsłabiej. Fakt wszystko jest dopracowane, mocny i bardzo dopracowany beat wali po uszach ale jakoś zabrakło mi jakiś ciekawszych brzmień.