D-Leria – Driving To Nowhere
Paweł Gzyl:

Hipnotycznie i różnorodnie.

Diskret – Diskret EP
Łukasz Komła:

„To tak, jakbyśmy byli połączeni (…)”. Warto nawiązać kontakt z debiutancką EP-ką szwajcarskiego duetu Diskret!  

Epi Centrum – Excrescence
Paweł Gzyl:

Weteran rodzimego techno w świetnej formie.

Neville Watson – The Midnight Orchard
Paweł Gzyl:

Soundtrackowe wspomnienie pierwotnego rave’u.

The Good, The Bad & The Queen – Merrie Land: Dwugłos
Redakcja:

Anglia tonie. Anglia odpływa.

Unknown Landscapes Vol. 6 – Mixed & Selected By Lewis Fautzi
Paweł Gzyl:

Mocno, hipnotycznie i… przewidywalnie.

Teo Olter – Mirów
Jarek Szczęsny:

Strefa komfortu.

John Tejada – Live Rytm Trax
Paweł Gzyl:

Jak brzmi muzyka amerykańskiego producenta na żywo?

Various Artists – Pop Ambient 2019
Paweł Gzyl:

Soundtrack do przejścia jesieni w zimę.

Slam – Athenaeum 101
Paweł Gzyl:

Godzinna podróż przez historię elektroniki.

Vril ‎– Anima Mundi
Ania Pietrzak:

Orbitowanie bez cukru.

Wolność – Outlines
Jarek Szczęsny:

Skład marzenie.

Chrissy – Resilience
Paweł Gzyl:

Rave dla muzycznych erudytów.

Jacek Sienkiewicz – On And On
Paweł Gzyl:

Twarde bity i kosmiczna elektronika.



Brainfeeder Showcase w Warszawie – relacja

Powiem szczerze, że kto nie był Brainfeeder Showcase, który odbył się w warszawskiej Progresji 20 czerwca, może żałować. Oczywiście to Flying Lotus jako główna gwiazda wydarzenia przyciągnął pod scenę największą liczbę słuchaczy, ale świetne występy zaliczyli także Jameszoo, Dorian Concept i Thundercat, którzy występowali przed FlyLo.

Jameszoo zaprezentował bardzo ciekawy set. Zmiksował to co lubi, nie bojąc się ocen. Dzięki temu można było usłyszeć i klasyki rapu, np. siedemnastoletni już „Raise it Up” Slum Village, ale i nowsze numery, mające miliony odsłon na YT, np. „Us” autorstwa Movement. Jameszoo podrasował to elektronicznie (głównie jeśli chodzi o tempo) i wyszła mu z tego rewelacyjna muzyczna układanka. W trakcie jego setu pod sceną była dosłownie garstka słuchaczy, co dla niego samego pewnie było rozczarowujące, ale z drugiej strony, ta niewielka widownia sprawiła, że występ miał elitarny charakter. Miłe chwile w kameralnym otoczeniu.

Występ Doriana również był bardzo udany. Zaprezentował swoje najbardziej znane utwory, w tym „Draft Culture”, co oczywiście spotkało się z aplauzem publiczności. Jego set minął mi najszybciej. Nim się obejrzałam już było po i scenę zaczęto przygotowywać pod występ Thundercata, który nie zawiódł serwując publiczności solidną porcję basowego, elektronicznego jazzu. Oczywiście w trakcie występu ograł też materiał z ostatniej, świetnie przyjętej płyty „Drunk”. Osobiście zabrakło mi jednak przysłowiowej wisienki na torcie. Czegoś, co nadałoby temu występowi unikalny charakter, odróżniający go od jego innych koncertów, które widziałam. To moja osobista refleksja, która w żaden sposób nie zmienia faktu, że to był bardzo dobry występ, na wysokim poziomie muzycznym. Zresztą jak zawsze w przypadku Thundercata, któremu nie można odmówić wielkiego talentu i oryginalnego stylu, którym wyrobił już sobie „dźwiękową” wizytówkę.

W końcu nadszedł czas na główną gwiazdę. Jak wspomniałam, Flying Lotus bezsprzecznie zgromadził pod sceną największą publiczność. I nie zawiódł chyba nikogo. Jednocześnie po raz kolejny udowodnił, że jest genialnym szaleńcem. Zagrał zarówno kilka swoich utworów („Never Catch Me”, „Ready Err Not” jak i te publikowane jako Captain Murphy, przykładowo: The Killing Joke”), ale i kilka coverów m.in. Kendricka Lamara a także swoją interpretację motywu przewodniego do kultowego serialu „Miasteczko Twin Peaks”, opublikowaną kilka tygodni temu przy okazji premiery trzeciego sezonu tego telewizyjnego hitu.

Również oprawa występu Flying Lotusa była świetna. Przed jego „stanowiskiem” rozstawiono ekran projekcyjny, na którym wyświetlane były wizualizacje jako tło kolejnych utworów. FlyLo okazał się publiczności na samym końcu, który był dość spektakularny nie tylko muzycznie, ale i widowiskowo – mocne światła zdecydowanie podkręciły ten finisz, zakończony głośną owacją widowni.

Z tych wszystkich powodów warszawski Showcase Brainfeedera uważam za bardzo udany. Szansa zobaczenia na żywo i na jednym wydarzeniu takich gwiazd nie zdarza się często. Tym bardziej cieszy, że udało się to w Warszawie, która jako jedna z trzech miast (obok Wiednia i Berlina), mogła gościć Jameszoo, Doriana Concept, Thundercata i FlyLo. Ahoj!

/ materiały własne

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze