HVL – Rhythmic Sonatas
Paweł Gzyl:

Jak to się robi w Gruzji.

Marek Kamiński – Not Here
Łukasz Komła:

Patrzeć w gwiazdy leżąc wśród nich.

These New Puritans – Inside The Rose
Maciej Kaczmarski:

Na wzburzonym morzu.

Christian Löffler – Graal (Prologue)
Paweł Gzyl:

Popowo i trance’owo.

Ifriqiyya Electrique – Laylet el Booree
Łukasz Komła:

Jeszcze więcej krwi, potu i transu!

Tommy Four Seven – Veer
Paweł Gzyl:

Brytyjski mocarz powraca wreszcie z nowym albumem.

Stefan Goldmann – Tacit Script
Paweł Gzyl:

Konceptualna awangarda wywiedziona z techno i house’u.

DJ Spider – Democide
Paweł Gzyl:

Ucieczka z Nowego Jorku.

Sonmi451 – Nachtmuziek
Ania Pietrzak:

„Nie przeszkadzać”.

Janus Rasmussen – Vin
Mateusz Piżyński:

Deep house’owy kalendarz połówki Kiasmosa.

Various Artists – Velvet Desert Music Vol. 1
Paweł Gzyl:

Nowy cykl kompilacji kolońskiej tłoczni.

Psyk – A Moment Before
Paweł Gzyl:

Hiszpański producent wraca do swoich korzeni.

Mary Lattimore & Mac McCaughan – New Rain Duets
Jarek Szczęsny:

Cztery utwory, dwoje wykonawców i jedna sesja na żywo.

Chúpame El Dedo – No Te Metas Con Satan
Łukasz Komła:

Psychodeliczna cumbia staje do walki z Szatanem!



Nowości z Hubro

Norweski label nie zamierza obniżać lotów, co potwierdzają czerwcowe wydawnictwa. Jedno z nich należy do Phonophaniego, który wraca po siedmiu latach!  

Phonophani – „Animal Imagination” (09.06.2017 | Hubro)

W następnym roku debiutanckiemu albumowi Espena Sommera Eide’a (znany też z projektu Alog) – „Phonophani” stuknie dwudziestolecie. Ten norweski producent od wielu lat związany jest z Rune Grammofon – tam ukazały się jego kolejne trzy płyty. Najnowszy materiał Eide’a – „Animal Imagination” jest bardzo udanym powrotem, a z drugiej strony artysta przekuł ten powrót w ambientowe formy nasączone elektroniką płynącą w stronę mrocznego, poszarpanego techno, ciut IDM’u, lecz o eksperymentalnym rdzeniu. Doskonale to obrazuje świetna tytułowa kompozycja z dronową plewą szumów i – jak to trafnie wydawca określił – będącą czymś w rodzaju cyfrowego prymitywizmu. Z kolei w utworze „Untime Me” swego głosu do dalszych przetworzeń użyczyła Mari Kvien Brunvoll (sprawdźcie jej płytę z Steinem Urheimem oraz nagrania grupy Building Instrument).

Wiem, że Phonophani tworzy też własne instrumenty i opracowuje programy. Najzwyczajniej w świecie modyfikuje brzmienia tych pierwszych przy pomocy tych drugich, co pozwala mu wyrzucić do kosza oklepany software. Jak na moje ucho to miniatura „Mud Boat” jest emanacją tego o czym wyżej piszę, podobnie jak „End of all Things III”. Ambientowy „I have no Subconscious” z pociętą linią wokalu prowadzi do nieoczywistego „A Dark, Sharp, Heartless” szczypiącego przesterowanym noise’em. W „Firmamental” mamy utopione techno w szmerach, sypkim szumie i syntezatorowych plamach. Jeśli miałbym na ten moment wskazać jedną z elektronicznych płyt tego sezonu, bez wahania wskażę – i to paluchem – „Animal Imagination”!

Brutter – „Reveal and Rise” (16.06.2017 | Hubro)

Chciałoby się powiedzieć: Bracia, gdzie byliście? Choć nie jest tak źle, minęły tylko dwa lata od ich poprzedniego i zarazem pierwszego longplaya „Brutter”. Pisząc „Bracia” nie mam oczywiście na myśli naszych „wspaniałych” braci cugowskich, wręcz przeciwnie – Brutter to są norwescy bracia i to jacy! Christian Wallumrød (automat perkusyjny, syntezatory, elektronika) oraz Fredrik Wallumrød (perkusja, syntezatory, elektronika). Myślę, że tego pierwszego wyśmienicie kojarzycie z ECM’em (Christian Wallumrød Ensemble), kwartetem Dans Les Arbres, wspólnym materiałem nagranym z Trondheim Jazz Orchestra czy solową płytą „Pianokammer”. Frederik zaś bardziej udziela się w rockowo-metalowych przedsięwzięciach.

Dwa lata temu Brutter nagrali wyjątkową rzecz z pogranicza muzyki tanecznej i awangardy. Oczywiście w Polsce ich elektronika nie została zauważona. Co tym razem wymyślili? Jeszcze mocniej wykrzywioną elektronikę do tańca. Tylko pytanie: do jakiego rodzaju tańca? Tego nie wiem, ale spróbujcie sami to ustalić. Mnie fascynuje ich umiejętność rozluźniania rytmicznych cugli zakorzenionych w techno, które lecą prosto w tryby przedziwnych brzmień/konstrukcji dźwiękowych, choćby „Your House”, „Stand to Downfalls” czy kapitalny „Hide and Sink”.

Na koniec warto postawić za wydawcą pytanie: Czy arytmia może być rytmiczna? Tak, Brutter potrafią nadać płynność z pozoru twardym, mechanicznym i nieprzystępnym formom, a przy tym pozostać oryginalną machiną dźwięków.

Strona Hubro »Profil na Facebooku »

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze