Juan Atkins & Moritz von Oswald present Borderland – Angles
Krystian Zakrzewski:

Pokątne rozmowy mistrzów.

Jonas Kopp – Cosmic Control Center EP
Krystian Zakrzewski:

Jonas dalej na orbicie.

SassyBlack – New Black Swing
Jarek Szczęsny:

Połowa THEESatisfaction solo.

Karen Gwyer – Rembo
Ania Pietrzak:

Okazuje się, że twarde i szybkie techno może być ciepłe.

Marc Romboy & Dortmunder Philharmoniker – Reconstructing Debussy
Paulina Miedzińska:

Gdzie ten Debussy?

Civvie – Inheritance
Jarek Szczęsny:

Wolność i improwizacja.

Urbanski – Selected Works
Ania Pietrzak:

Muzyczny lek dla wrażliwców, chroniący ich dłonie przed zranieniem.

Andromeda Mega Express Orchestra – Vula
Jarek Szczęsny:

18-osobowa kamanda wywodząca się z Berlina.

Katharina Klement – peripheries
Łukasz Komła:

Austriacka eksperymentatorka wybrała się do Belgradu, żeby odpowiedzieć sobie na kilka pytań związanych z fonosferą tego miejsca.

Yair Elazar Glotman & Mats Erlandsson ‎– Negative Chambers
Mateusz Piżyński:

Harmonia zdefiniowana przez abstrakcyjny i bliżej niezlokalizowany folk.

Pan Daijing – Lack
Paweł Gzyl:

Jeden z najbardziej oczekiwanych debiutów roku.

Kelly Lee Owens – Kelly Lee Owens
Jarek Szczęsny:

Wszystkie grzechy debiutu.

Sharif Sehnaoui / Adam Gołębiewski – Meet The Dragon
Łukasz Komła:

Skrzyżowanie kultur w awangardzie.

Post Scriptum – Until You Drop EP
Paweł Gzyl:

Nasz rodak w barwach Sonic Groove.

Grey Branches – Neuroclaps

Buchają kłęby fabrycznej pary.

O tym belgijskim producencie usłyszeliśmy w 2011 roku, kiedy kolektyw Sandwell District opublikował jego podwójny zestaw „Counting Triggers”. Szybko okazało się, że znajdująca się na obu krążkach eksperymentalna wizja techno, nie jest pierwszym gatunkiem eksplorowanym przez Yves De Meya. Zadebiutował on już na samym początku wcześniejszej dekady pod szyldem Eavesdropper, tworząc mocno nasyconą noise’m wersję breakbeatu i drum’n’bassu. Potem objawił się jako twórca minimalowego ambientu, podejmując współpracę z pododdziałem słynnej 12k – Line.

Tak naprawdę erupcję oryginalnych pomysłów Belg przeżył w tej dekadzie. Najpierw nawiązał współpracę z Peterem Van Hoesenem w duecie Sendai, który zaserwował porywającą wersję dubstepu i techno, utrzymaną w stylistyce Raster Noton. Potem przyszedł czas na jego autorskie realizacje, które miały bardziej abstrakcyjny charakter, stąd trafiły do katalogu pododdziału Mego – Spectrum Spools. Jakby tego było mało, rozpoczął działalność również jako Grey Branches, nagrywając dla prowadzonej przez duet AnD i Toma Diciccio tłoczni Inner Surface Music.

Głównym wątkiem nagranego pod tym szyldem albumu są ciężkie i masywne kompozycje osadzone na połamanych i zbasowanych bitach, odwołujące się wyraźnie do dokonań artystów ze Strobiscopic Artefacts, jak Lucy czy Dadub („Acrylic Hunger” lub „Rushed Corrosion”). De Mey kładzie jednak większy nacisk na industrialną obróbkę dźwięku, rezygnując z dubowych przestrzeni na rzecz fabrycznych odgłosów i metalicznych efektów („Arches” czy „Rammed”). Jakby tego było mało – w kilku nagraniach czerpie garściami z klasyki EBM, wykorzystując mocne akordy w stylu DAF („Neuroclaps”) i motorykę electro („Beval”).

Wszystko to ma gęste brzmienie i bucha kłębami pary, niczym posuwająca się powoli, ale nieuchronnie do przodu ciężka i ogromna maszyna. Ta fizyczność tej muzyki również odsyła nas do post-punkowego idiomu z połowy lat 80., kiedy to za sprawą SPK, Cabaret Voltaire i Nitzer Ebb industrial nagle złapał taneczny rytm rodem z „czarnego” funku i stał się sensacją w modnych klubach. Muzyka Yves De Meya ma podobną energię, choć opakowaną w zdecydowanie nowoczesne dźwięki, wywiedzione z techno czy nawet dubstepu. Co ciekawe – wszystko to zostało zagrane na modularnych syntezatorach. Oldskulowy sznyt został więc zachowany.

Inner Surface Music 2017

www.facebook.com/innersurfacemusic

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze