jitwam. – Honeycomb
Ania Pietrzak:

Indie, medytacja i ciepły funk.

Benjamin Fröhlich – Amiata
Paweł Gzyl:

Bezpretensjonalna kolekcja tanecznych sztosów.

Polynation – Igneous
Mateusz Piżyński:

Debiutanci z Holandii.

ASUNA & Jan Jelinek – Signals Bulletin
Jarek Szczęsny:

Jest przyjemnie.

Synkro – Images
Paweł Gzyl:

Breakbeatowy ambient w pełnej glorii.

Holly Herndon – PROTO
Jarek Szczęsny:

Genetyczna DJ`ka.

Jonas Kopp – Non Virtual Reality
Paweł Gzyl:

Industrial i drony w służbie ambientu.

Ikarus – Mosaismic
Łukasz Komła:

Wielopoziomowa ekspresja.   

Qasim Naqvi – Teenages
Jarek Szczęsny:

Subtelny, oszczędny i dziwny.

Varg – Sky City Part 1 & 2
Paweł Gzyl:

Powrót syna marnotrawnego.

Samuel Kerridge & Taylor Burch – The Other
Paweł Gzyl:

Nowe oblicze muzyki brytyjskiego producenta.

Vsitor – Keep On Running
Łukasz Komła:

Rozdrapywanie aksamitu.

Paula Temple – Edge Of Everything
Paweł Gzyl:

Techno-huragan.

Little Simz – GREY Area
Jarek Szczęsny:

Istotnie, miażdży.



Vasilisk – Tribal Zone

Muzyczny czyściec.

Vasilisk to jedno z najbardziej tajemniczych przedsięwzięć na japońskiej scenie muzyki eksperymentalnej. Zespół rozpoczął swoją działalność w roku 1985, założony przez Tomo Kuwaharę i Yukiego Nagoshiego, co dwa lata później zaowocowało wydaniem pierwszego albumu: „Whirling Dervishes” (1987 | Eskimo). W 1988 światło dzienne ujrzał drugi album grupy – „Mkwaju”, wydany również nakładem Eskimo, a pod koniec lat 80. „Acqua”, tym razem pod pieczą europejskiego labelu Musica Maxima Magnetica.

Po powrocie z Europy członkowie Vasilisk oddali się głównie sztuce remiksu materiału z poprzednich wydawnictw, po czym niespodziewanie zamilkli. Mówi się, że w czasie zawieszonej działalności zespołu Kuwahara zjeździł Azję w poszukiwaniu tożsamości, co mniej więcej dwie dekady później ma swój efekt w treści ideowej płyty, którą pragnę dzisiaj przypomnieć. Oto „Tribal Zone”, zapomniany muzyczny rytuał.

Album pojawił się po czternastu latach milczenia Japończyków, czyli w roku 2012. Składa się z siedmiu ścieżek: 1. Pagan Ritual, 2. Sacrifice, 3. Riot In Lhasa, 4. Burning Monk, 5. Into The Circle, 6. Tribal Zone, 7. Silent War, które układają się w zwięzłą muzyczną historię. Tytuły takie jak „Riot In Lhasa” czy „Silent War” sugerują programowość muzyki – na całej płycie widoczne są odniesienia do sytuacji politycznej Tybetu i cierpienia jego mieszkańców, być może nawet do buddyjskiego świata dukkha.

Wprowadzający „Pagan Ritual” jest ociężały w charakterze, akcja zdaje się rozgrywać – zgodnie z tytułem – na tajemnej, pogańskiej uroczystości. Warstwa rytmiczna jest ostinatowa, zdobią ją układające się na przemian z instrumentalnym łkaniem żeńskie śpiewy modlitewne. Jest to doskonałe preludium do „Sacrifice”, eksplodującego w swoim oświeceniu. Zespół chóralny, wyizolowany z dźwiękowej magmy, przypomina tu w brzmieniu „Lux aeterna” György Ligetiego, a osadzone w sakralnej przestrzeni bębny echem odbijają się od agresywnych Xenakisowskich „Rebonds”. Jest w tym grzechu zaklęta jednak jakaś czystość.

Kolejne kompozycje charakteryzuje wysoko natężona energetyka, przeważająca w „Riot In Lhasa” – które jest potwornie taneczne, w ekspresji zaś filmowe. Wraz z rozwojem muzycznej akcji albumu ma się wrażenie, że materiał staje się coraz bardziej industrialny; mniej więcej w połowie płyty pojawia się instrument o przeszywającym, gitarowo-fabrycznym brzmieniu i próbuje zawładnąć pozostałymi grupami.

To swoiste „przybrudzanie” potęguje stan kontemplacji i ma swoją kulminację w „Silent War”. Jest to najbardziej sakralna i emocjonalna kompozycja „Tribal Zone”. Rytuał zostaje całkowicie pochłonięty przez postindustrial, następnie rozpływa się w ciszy.

Od początku istnienia grupa stosowała oryginalne jak na swoje czasy instrumentarium: od afrykańskich bębnów po tybetańskie instrumenty dęte, a zaczynała wtedy, kiedy tribal ambient stawiał pierwsze kroki. W przeciwieństwie do jednego z najbardziej rozpoznawalnych twórców tego gatunku – Bryna Jonesa (znanego jako Muslimgauze), Kuwahara i Nagoshi często wykorzystują instrumenty akustyczne uciekając od elektronicznej imitacji etnicznego środowiska dźwiękowego, przez co brzmią niesamowicie autentycznie.

Typowe dla „Tribal Zone” jest połączenie niezależnych światów muzycznych: okraszanie rytualnych partii perkusyjnych i „field recordingowych” warstw wokalnych postindustrialną myślą. Jest to muzyka pełna czarów, słuchana w odpowiednich warunkach wprowadza słuchacza w trans i zadumę. To pełna niespokojnych myśli podróż po rozległych rejonach Dalekiego Wschodu, którą warto ponownie przeżyć.

2012 | Steinklang Industries

Profil na BandCamp »
 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze