New Rome (Tomasz Bednarczyk) – New Rome
Ania Pietrzak:

Nowe oblicze wrocławskiego producenta.

Catnapp – Break
Paweł Gzyl:

Basowe piosenki.

Joshua Sabin – Sutarti
Paweł Gzyl:

Zew z litewskich lasów.

Thom Yorke – Anima
Maciej Kaczmarski:

1997-2019-2049?

Koza – Mystery Dungeon
Jarek Szczęsny:

Moby Dick.

D. Carbone – A.C.A.B.
Paweł Gzyl:

D. Carbone idzie na wojnę.

Fire! Orchestra – Arrival
Jarek Szczęsny:

Zrobiło się ciszej.

SØS Gunver Ryberg – Entangled
Paweł Gzyl:

Ciekawie, ale za krótko.

Palmer Eldritch – [dog]
Jarek Szczęsny:

Nieustanny proces chwalenia.

LSD – Second Process
Paweł Gzyl:

Kreatywna kooperacja czy skok na kasę?

Lena Andersson – Söder Mälarstrand
Paweł Gzyl:

Owoc studyjnego spotkania Eomaca i Kyoki.

Michał Miegoń & Adam Witkowski – Dwuja
Jarek Szczęsny:

Zawsze słucha się inaczej.

Lost Few – Between The Silence
Paweł Gzyl:

Muzyka na poprzemysłowe przestrzenie.

Jakub Lemiszewski – 2019
Jarek Szczęsny:

W zaczarowanym nastroju.



Alameda Duo – The Luminous Guitar Craft of Alameda Duo

Kolejna mutacja Alamedy.

Laureat Paszportu „Polityki” nie próżnuje. Kuba Ziołek, bo o nim mowa, znowu wypuszcza nowe wydawnictwo muzyczne. Podobnie jak Wacław Zimpel, stara się nagrywać dwie płyty rocznie. To dużo. Ta pracowitość nowych tuzów naszej sceny jest godna pochwały. Drugą cechą, za którą należy się uznanie, jest kreatywność. Co tu dużo pisać, jedną z najbardziej wyczekiwanych płyt tego roku będzie efekt współpracy Ziołka i Zimpela. Wracając do nowej płyty zespołu Alameda, skład tym razem ograniczna się do duetu. Słyszeliśmy do tej pory wcielenia Alamedy 3 i 5, więc przyszedł czas na duo. Oczywiście lider pozostał ten sam, a pomaga mu Mikołaj Zieliński. Jak przyznają sami twórcy ich najświeższa muzyka wzięła swój początek od Rafała Iwańskiego (X-Navi:et, Innercity Ensemble, Alameda 5), który podrzucił kasetę Christodoulosa Halarisa „Music of Ancient Greece”. W ten sposób muzyka starożytnej Grecji stała się pożywką dla współczesnej muzyki z Polski.

Za stwierdzeniem „duet”, kryje się pewna nieścisłość. Niewątpliwie utalentowani twórcy nie są tu sami jak dwa palce. Słychać to w singlowym „Laurel”. Głos w utworze powierzono Joannie Bielewskiej. „Laurel” można by nazwać piosenką pop, ale skutecznie wymyka się tak jednoznacznej ocenie. Ziołek gra tu fragmenty grecko brzmiącej melodii. Do tego dochodzą fragmenty field recordings dokonane przez Jaśminę Polak. Złożona struktura muzyczna oparta jest na prostej, akustycznej melodii. Nałożone zostało kilka efektów przetwarzających dźwięk gitary. Jako zapowiedź płyty „Laurel” spisała się znakomicie, ale na samej płycie nieco odstaje od nastroju pozostałych. Tekst do najweselszych nie należy. Nie ma w tym nic dziwnego, gdyż moment powstawania wypadł akurat w trudnym momencie w życiu prywatnym obu muzyków.

W otwierającym „The Silver Chant of Ate” urządzili sobie panowie zabawę w niejednorodność. Pozostaje domyślać się jak dużo czasu potrzebowali, aby skomponować i ograć ten numer. Sądzę, że było go sporo. Przez siedemnaście minut trwania nie można się na moment oderwać, jeśli chce się usłyszeć i pojąć jego strukturę. Wzmiankowana niejednorodność melodyjna sprawia sporą trudność w odbiorze. Każdy sektor tej kompozycji różni się tempem, instrumentem, tonacją oraz stylem. Zupełnie jakby następowała tu ewolucja. Wokalna część pojawia się na końcu. W nagraniu wykorzystano gitarę dwunastostrunową. Najstarzej brzmiącym utworem jest „Ming & Days of Yore”. Jeśli gdzieś szukać wykonania muzyki starodawnej, to właśnie tu. W trakcie nagrań obaj muzycy sięgali po takie instrumenty jak cytra czy grecko-tureckie bouzouki.

Album nagrano w kościele Ewangelicko-Augsburskim w Bydgoszczy. Stąd uwagę przykuwa wspaniała akustyka. Instrumenty brzmią czysto. Wszystko dopieszczone i wypolerowane. Już miałem czynić jakieś niejednoznaczne sugestie w kwestii przewrotności twórców, odnosząc się do tytułu czwartej kompozycji – „The Grand Mixolydian Cunt Slip – ale doczytałem się, że bardziej niż ze sprośnością, kojarzy się ze skalą miksolidyjską ogrywaną przez gitarzystów. Nie pozostało nic innego jak delektować się piękną kompozycją. Całą płytą można się rozkoszować do woli. Jest przestronna, bardzo dobrze zrealizowana i skomponowana. Zabrakło mi nieco rozmachu, którego doświadczyłem na doskonałym „Duchu Tornada„. Wiadomo, że różnica w liczebności składu oraz koncepcji, więc całkiem możliwe, że zbytnio dramatyzuję. Najważniejsze, że Alameda Duo nagrała wystarczająco bezgraniczną płytę.

Instant Classic | 2017

Bandcamp

FB

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze