Inwolves – Color In The Zoo
Łukasz Komła:

Belgijska multiinstrumentalistka, Karen Willems, dobrała sobie nowych współpracowników. Inwolves zrzucił skórę i pobiegł do nieco innego lasu. A może dżungli?  

Various Artists – DC Trax (The Octal Years)
Paweł Gzyl:

Najbardziej szorstka i surowa wersja dub-techno z obozu DeepChord.

Seabuckthorn – A House With Too Much
Łukasz Komła:

Obrodził Rokitnik, są nowe owoce. Skosztujecie?

Annea Lockwood / Christina Kubisch – The secret life of the inaudible
Łukasz Komła:

Dwie wielkie artystki dźwiękowe, przekazały sobie odmienny materiał źródłowy, który połączyły na jednym wydawnictwie.   

Pejzaż – Ostatni Dzień Lata
Ania Pietrzak:

Błogi soundtrack polskich wakacji.

ACT! – Universalist
Paweł Gzyl:

Fairlight CMI znow w modzie.

The Young Mothers – Morose
Łukasz Komła:

Czy to kolejna supergrupa jedynie z nazwy? Śmiem twierdzić, że nie!    

Laurel Halo – Raw Silk Uncut Wood
Jarek Szczęsny:

Niezmordowana eksperymentatorka.

Thomas Leer – 1982
Paweł Gzyl:

Nienagrane przeboje.

The Magnificent Tape Band – The Subtle Art of Distraction
Jarek Szczęsny:

Retromania w wersji turbo.

Abul Mogard – Above All Dreams
Maciej Kaczmarski:

Kim pan jest, panie Mogard?

Sstrom – Otider
Paweł Gzyl:

Wykastrowane techno.

cv313 – Analogue Oceans
Paweł Gzyl:

Mistyka oceanu dźwięków.

Mika Vainio & Franck Vigroux – Ignis
Paweł Gzyl:

Tibi et igni.



Meeting By Chance – Lines EP

Marcin Cichy, jeden z najbardziej znanych twórców polskiej elektroniki (choć być może nie wypada to jednak przypomnę – połowa kultowego duetu Skalpel), tym razem jako Meeting By Chance, 8 września 2017 r. opublikował swoją nową EP-kę zatytułowaną „Lines”. Artysta, dla którego aktualnego aliasu inspiracją była seria zdjęć zat. „Chance Meeting” autorstwa Duane Michalsa, ukazująca reakcje dwóch mężczyzn mijających się wzajemnie w alejce między kamienicami, debiutuje swoja nową EPką w wytwórni Apollo Records.

„Lines” to naturalnie elektronika ale sentymentalna, stonowana w środkach i bardzo powoli dotykająca kolejnych warstw wrażliwości słuchacza. Nie ma w niej żadnej gwałtowności. Tak lepiej, dźwiękowa delikatność, przechodząca w wielu miejscach w eteryczność, w której budowaniu Marcin Cichy wciąż nie ma sobie równych, jest wystarczająco przejmująca. Te subtelne kombinacje wspiera oczywiście spokojne pianino. Gdybym miała znaleźć obraz, który byłby metaforą „Lines” prawdopodobnie byłyby to pobudzające wyobraźnię kadry krajobrazów osamotnionych jezior przy wschodzącym lub zachodzącym słońcu. Dość oczywiste skojarzenie, ale to dlatego, że ta płyta skłania do pewnej refleksji. Nie jest tłem. Przeciwnie, poszczególne dźwięki spokojnie, ale jednak równo podążają z myślami słuchacza.

Na EP-ce znajdziemy pięć utworów. Kolejno: poruszająco zsamplowany – i moim zdaniem najpiękniejszy z tej płyty – „Wait For Me”, ambientowe „Lines” i „Snail”, orzeźwiający „Almost Here” oraz ostatni „Prism”, w którego dźwiękach można odnaleźć pewne nawiązania do elektroniczno-jazzowej stylistyki Skalpela.

Wydaje mi się, że „Lines” nie wymaga większego komentarza. Wedle utartego „mniej znaczy więcej”. Dobrze z tą płytą zostać sam na sam, uspokoić się jej nostalgicznymi dźwiękami, harmonijnie na siebie nachodzącymi. To idealny kompan, by sobie pewne rzeczy przemyśleć. Szczególnie kiedy ucieczka od tych myśli nie wchodzi już w grę. To wreszcie muzyka, która jest naprawdę blisko. Być może ma to związek z faktem, że początek projektu Marcina Cichego jako Meeting By Chance przypadł na okres jego rekonwalescencji po wypadku sportowym, kiedy przez rok przechodził rehabilitację. Czas pewnej niemocy na pewno zbliża do tego, co jest w takiej sytuacji dostępne. W tym znaczeniu muzyka „Lines” zbliża do samego siebie, bo jedyne miejsce w którym jesteśmy zawsze to własne wnętrze. Polecam sprawdzić czy mam rację.

2017 | Apollo

Profil na BandCamp » Boomkat » Profil na Facebooku »

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze