Immortal Onion – Ocelot of Salvation
Jarek Szczęsny:

Wielowarstwowa cebula.

Lee Gamble – Mnestic Pressure
Paweł Gzyl:

Od nowoczesnej bass music do klasycznego IDM-u.

Special Request – Belief System
Paweł Gzyl:

Wyznanie wiary w połamane rytmy.

Speech Debelle – Tantil before I breathe
Jarek Szczęsny:

Miłość, gniew, problemy rasowe, tożsamościowe oraz rozedrgany obraz rzeczywistości.

Johannes Heil – Gospel
Paweł Gzyl:

Jedenasty album w dorobku niemieckiego weterana.

Ziúr – U Feel Anything?
Kasia Jaroch:

Producentka z Berlina nie oczekuje twojej sympatii.

Nosaj Thing – Parallels
Bartek Woynicz:

Drift -> Home -> Fated -> Parallels…

Kaitlyn Aurelia Smith – The Kid
Jarek Szczęsny:

Dziecięca perspektywa.

Juju & Jordash – Sis-Boom-Bah
Paweł Gzyl:

Powiew ciepłego wiatru znad pustyni.

Normal Echo – Kaskady
Jarek Szczęsny:

Szczęsny o Szczęsnym.

Abatwa (The Pygmy) – Why Did We Stop Growing Tall?
Łukasz Komła:

Nieczęsto stykamy się z muzyką z Rwandy, kraju dotkniętego krwawym ludobójstwem.

Krikor Kouchian – Pacific Alley
Paweł Gzyl:

Nocny spacer po plaży nad Pacyfikiem.

Shorelights – Summer Cottage Soundscapes
Paweł Gzyl:

Trzech dżentelmenów nad jeziorem.

Širom – I Can Be a Clay Snapper
Łukasz Komła:

Słoweńskie trio uczyniło z tradycji przyszłość.  

Samuel Rohrer – Range of Regularity Remixes 2

Jak interpretują to inni?

Na solowym albumie „Range of Regularity” (recenzja Pawła Gzyla tutaj), Roher udowodnił, że zwinne posługiwanie się bębnami nie musi stać w kontrze do jego ambientowych i bardziej subtelnych fascynacji. Tym razem mamy do sprawdzenia dwie wizje niezwykle udanego utworu „Microcosmoism”, gdzie pierwsze skrzypce gra Burnt Friedman oraz sam Ricardo Villalobos.

Friedman, niczym szalony naukowiec, zaczyna od silnego sprzężenia, szumów, pisków oraz powoli zarysowującego się bitu. O ile w oryginale dominowały glitchowe breaki, tak tutaj są one tłem działań dla całej masy zakłóceń i przeszkadzajek, które składają się na jedyny w swoim rodzaju koloryt utworu. To prawdziwe muzyczne laboratorium, gdzie przy akompaniamencie perkusyjnych clapów, obserwujemy mistrza tańczącego z chemiczną aparaturą. Szklane i metalowe instrumenty wybierane są przez tego alchemika jakby bez planu, jednakże już po paru dźwiękach wiemy, że w tym szaleństwie jest metoda.

Ricardo uderza dubową stopą oraz przyjemnym subbasem. Podskórne akcenty pourywanych i poszarpanych dźwięków to już znak rozpoznawczy mistrza. Hipnotyzujący bit nacierany jest mruczącymi i kwaśnymi wtrąceniami, co ostatecznie czyni z tego utworu ścieżkę dźwiękową do filmu s-f, gdzie poruszamy się pod zamarzniętymi morzami nieznanej planety.

Uwodzące to dźwięki, które w dobitny sposób pokazują, że doskonałe dzieło Rohera może być inspirujące dla wielu artystów.

arjunamusic – electronic series | 29.09.2017

arjunamusic official

Samuel Roher Official

 

 

 

 

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze