Alberich – Quantized Angel
Paweł Gzyl:

Suma wszystkich przemian.

Amnesia Scanner And Bill Kouligas – Lexachast
Jarek Szczęsny:

Taniec z kaktusem.

HVL – Rhythmic Sonatas
Paweł Gzyl:

Jak to się robi w Gruzji.

Marek Kamiński – Not Here
Łukasz Komła:

Patrzeć w gwiazdy leżąc wśród nich.

These New Puritans – Inside The Rose
Maciej Kaczmarski:

Na wzburzonym morzu.

Christian Löffler – Graal (Prologue)
Paweł Gzyl:

Popowo i trance’owo.

Ifriqiyya Electrique – Laylet el Booree
Łukasz Komła:

Jeszcze więcej krwi, potu i transu!

Tommy Four Seven – Veer
Paweł Gzyl:

Brytyjski mocarz powraca wreszcie z nowym albumem.

Stefan Goldmann – Tacit Script
Paweł Gzyl:

Konceptualna awangarda wywiedziona z techno i house’u.

DJ Spider – Democide
Paweł Gzyl:

Ucieczka z Nowego Jorku.

Sonmi451 – Nachtmuziek
Ania Pietrzak:

„Nie przeszkadzać”.

Janus Rasmussen – Vin
Mateusz Piżyński:

Deep house’owy kalendarz połówki Kiasmosa.

Various Artists – Velvet Desert Music Vol. 1
Paweł Gzyl:

Nowy cykl kompilacji kolońskiej tłoczni.

Psyk – A Moment Before
Paweł Gzyl:

Hiszpański producent wraca do swoich korzeni.



Tomasz Sroczyński – Symphony No. 1 Resurrection

Człowiek orkiestra.

Układanie sobie w głowie recenzji tej płyty było zadaniem niełatwym. Jak tylko rodził się pomysł na ujęcie w słowa to kolejne przesłuchanie burzyło szyk zdań i mąciło myśli. Nie pozostaje mi nic innego jak się poddać uznając, że jakakolwiek próba opisania tej płyty pozostać musi w wersji nieporównywalnie gorszej z zawartością muzyczną. Poświęcę resztę wstępu na opisanie autora. Tomasz Sroczyński to wielce utalentowany skrzypek, którego mieliśmy okazję słyszeć w duecie z Jerzym Mazzollem. Mnie do gustu przypadł bardziej w innym duecie. Chodzi o współpracę z Markiem Pospieszalskim, a konkretnie o ich wspólny album „Bareness”. To jedna z tych płyt, do których wracam regularnie. Zachodzi obawa, że będzie trzeba ją zastąpić solowym albumem Tomasza Sroczyńskiego.

Ta muzyka zapuszcza we mnie korzenie, łamie codzienność. Idealnie wpisuje się zarówno w obecną aurę pogodową, jak i stan ducha. Łączy w sobie przystępność ze stawianiem wymogów słuchaczowi. Sam początek nieco przypomina wzmiankowany wyżej album. „Moderato” owinięte w podobny klimat, podobna jest też gra na skrzypcach w pierwszej części. Powolny rozwój pozwala na zapoznawanie się z przeróżnymi technikami jakimi posługuje się Sroczyński. Wielowarstwowe ułożenie partii skrzypiec pokazują jak długi i żmudny był proces twórczy symfonii. Artysta przygotował się perfekcyjnie. Na dnie przebija się rozciągnięty, ludzki głos.

Główna oś osadzona jest na dźwiękach niskich, które łatwo pomylić z kontrabasem, ale nim nie są o czym zapewnił mnie sam twórca. To skrzypce zmodulowane w dół, w niektórych momentach nawet o osiem oktaw. Umiejętnie stawiane kontrapunkty wspaniale rozstrajają tą część. Różnice w tempie, tonacji, ekspresji – jest tego cała masa. W momentach kiedy łatwo było przedobrzyć skrzypek dostawia interesujące sample, które wybijają rytm inny niż główny wątek. Imponuje podwójny finał z chwilą na minimalizm. Wyobrażam sobie tylko ile tu musiało zostać włożonej pracy. Nie ma się czemu dziwić, wszak płyta powstała przez cztery lata.

Potęgowanie nastroju w „Largo” określa w głównej mierze tę kompozycję. Wznosząca się część utworu prowadzi nas do partii, która przypomina zderzenie organów z dronami. Artysta stosuje wymienność tonacji. Skacze od wysokich do niskich i z powrotem. Szalenie pomysłowo niektóre rzeczy zostały tu na siebie ponakładane. Nieprzeciętności dodaje ten zjawiskowy moment w okolicach piątej minuty. Nie mogę wyjść z podziwu nad talentem Sroczyńskiego do stawiania akcentów.

Część ostatnia, najszybsza – zgodnie z tytułem „Allegro”. Artysta dopuszcza się wygrywania partii, które mają nas wprowadzić w trans. Mocne, pewne posunięcia smyczkiem, napędzające całość. Wielowarstwowość muzyki nabiera tu rozmachu. Ta zmienność tonacji okręca się wokół głowy. Każdy detal jest na wagę złota. Każda drobnostka przesądza o jakości utworu. Nie umiem zachować stoicyzmu w obliczu takiego perfekcjonizmu. Jednocześnie żaden uważam, że gdyby zabrakło choć jednego dźwięku tu zarejestrowanego to cała konstrukcja mogłaby się posypać. Bycie sprowadzonym na ziemię przez koniec „Allegro” to jedna z najgorszych chwil.

Przy okazji opisu do płyty Sroczyński powołuje się na „Tybetańską księgę umarłych”. Szczególnie na fragment, w którym mowa o wielokrotnym przeżywaniu śmierci w trakcie życia. Z resztą tytuł symfonii – „Wskrzeszenie” – ułatwić może interpretację muzyki. Odbiór dzieła Sroczyńskiego to jeden z najlepszych momentów tego roku. W głowie powstaje scenariusz kompletnego odcięcia się od rzeczywistości, porzucenia ról społecznych na rzecz słuchania „Resurrection”.

Sygnał Records | 2017

FB

Bandcamp

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze