Inwolves – Color In The Zoo
Łukasz Komła:

Belgijska multiinstrumentalistka, Karen Willems, dobrała sobie nowych współpracowników. Inwolves zrzucił skórę i pobiegł do nieco innego lasu. A może dżungli?  

Various Artists – DC Trax (The Octal Years)
Paweł Gzyl:

Najbardziej szorstka i surowa wersja dub-techno z obozu DeepChord.

Seabuckthorn – A House With Too Much
Łukasz Komła:

Obrodził Rokitnik, są nowe owoce. Skosztujecie?

Annea Lockwood / Christina Kubisch – The secret life of the inaudible
Łukasz Komła:

Dwie wielkie artystki dźwiękowe, przekazały sobie odmienny materiał źródłowy, który połączyły na jednym wydawnictwie.   

Pejzaż – Ostatni Dzień Lata
Ania Pietrzak:

Błogi soundtrack polskich wakacji.

ACT! – Universalist
Paweł Gzyl:

Fairlight CMI znow w modzie.

The Young Mothers – Morose
Łukasz Komła:

Czy to kolejna supergrupa jedynie z nazwy? Śmiem twierdzić, że nie!    

Laurel Halo – Raw Silk Uncut Wood
Jarek Szczęsny:

Niezmordowana eksperymentatorka.

Thomas Leer – 1982
Paweł Gzyl:

Nienagrane przeboje.

The Magnificent Tape Band – The Subtle Art of Distraction
Jarek Szczęsny:

Retromania w wersji turbo.

Abul Mogard – Above All Dreams
Maciej Kaczmarski:

Kim pan jest, panie Mogard?

Sstrom – Otider
Paweł Gzyl:

Wykastrowane techno.

cv313 – Analogue Oceans
Paweł Gzyl:

Mistyka oceanu dźwięków.

Mika Vainio & Franck Vigroux – Ignis
Paweł Gzyl:

Tibi et igni.



Cid Rim – Material

Per(c)fect!

Pogranicza nowoczesnego jazzu i eksperymentalnej muzyki elektronicznej w Wiedniu brzmią naprawdę dobrze. Wszystko dzięki osobie Clemensa Bachera, który zaprawdę powiadam wam, jest wirtuozem bębnów i talerzy. Album długogrający wydany dzięki szkockiej LuckyMe, ujrzał światło dzienne 10 listopada (cd) a od 20 grudnia będziemy mogli cieszyć się woskiem. Sprawdźmy tę perkę!

Intro w postaci „Clay” wprowadza mnie w świat muzyki Austriaka, gdzie ciężkie akordy pianina mieszają się z acidowymi akcentami rodem z pracowni alchemika. Jeden szelest, drugi szelest, wznoszący się syntezator i jest! „Surge”. Maksymalnie skondensowane syntezatorki drżą niczym zamarznięte nici. Linia basowa tętni jak po łyku esspresso, by chwile później wprowadzić połamaną, arytmiczną, acz genialną perkusję Cida. Ozdobniki unoszą się nad tym szamanem dźwięku, a eksplodujące talerze obrazują kłębiące się w jego głowie pomysły na kolejne dźwięki.

„Zünder” leci na funku niczy Bootsy Collins. Linia basu wyściela cały rejestr utworu, co w połączeniu z zacinającymi i szeleszczącymi hi hatami Bachera brzmi jak pękający lód w szklance dobrej whisky. Spiętrzone akordy syntów łączą się z fuzyjnymi dźwiękami instrumentów natywnych i zglitchowaną harmonijką, a ja zamawiam drugiego drinka.

„Repeat” to kandydat na festiwalowy hit. Podobnie jak przy „Surge” mamy do czynienia ze wzbierającą burzą oraz efektem crescendo. Głos Samanthy Urbani uprzyjemnia laserowo wystrzeliwane werble oraz potężne pasma kosmicznych syntezatorów. Na niektóre dźwięki nałożono filtr delay oraz echo, co ostatecznie wprowadziło element hipnotycznego transu. Ambientowa etiuda „Genesung” jest błogim dotykiem niebiańskich padów, które koją naszą duszę.

„Serra Serra” inwokuje niemal barokowym wstępem, by ostatecznie przemienić się w hybrydę dawnego brzmienia z utrzymanym w groove klimatem. W „Mouches Volantes” Cid poddaje dźwięki dalszej dekonstrukcji. Tym razem szalone i zaczepne akordy Hammonda, łączą się w tańcu z nonszalanckim szarpnięciem gitarowych strun.

Równoległe pasma przestrzennych syntezatorów towarzyszą nałożonym na siebie męskim wokalizom, które wyśpiewują „The moon is shinning in Your Eyes” kończąc naprawdę świetną produkcję utworem „One Last Night”

LuckyMe | 10.11.2017 (CD) | 20.12.2017 (Vinyl)

Cid Rim FB

LuckyMe FB

 

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

1 Komentarz

  1. Marcin

    Zgadzam się..rzecz wybitna..