Steve Hauschildt i Ben Chatwin
Jarek Szczęsny:

Muzyka filmowa bez filmu.

Xavier Charles / Jacques Di Donato – Ilex
Łukasz Komła:

Poprzedni album francuskich klarnecistów ukazał się 22 lata temu. Mimo upływu lat niezmiennie improwizują na najwyższym poziomie.

Actress x London Contemporary Orchestra ‎– LAGEOS
Jarek Szczęsny:

Przesunięta granica.

Patryk Cannon – Family Movies Waves And Friends
Jarek Szczęsny:

Światowo jest.

Shygirl – Cruel Practice EP
Jarek Szczęsny:

Supernowa.

kIRk – Ich dzikie serca
Łukasz Komła:

„Ich dzikie serca” nadają naszym sercom rytm.

Underworld & Iggy Pop ‎– Teatime Dub Encounters
Jarek Szczęsny:

To były czasy, kiedy podrywało się stewardesy.

Jaye Jayle – No Trail and Other Unholy Paths
Jarek Szczęsny:

Americana poddana eksperymentom.

Trzy z Trzech Szóstek
Jarek Szczęsny:

Duy Gebord, Surowa Kara Za Grzechy i Krew.

Palmer Eldritch – Sidereal
Jarek Szczęsny:

Dobre kombinacje.

Kamasi Washington – Heaven And Earth
Jarek Szczęsny:

Kumulacja kulminacji.

Jimi Tenor – Order of Nothingness
Łukasz Komła:

Soundtrack tego lata!

Tropic of Coldness – Framed Waves
Jarek Szczęsny:

Nawet latem jest tu zimno.

Skadedyr – Musikk!
Łukasz Komła:

Norweskie „Szkodniki” potrafią zmysłowo kąsać awangardę! 



Cari Lekebusch & Nima Khak – Lost Prophet

Kosmici w piramidzie.

Duet znany, więc od razu przejdę do rzeczy. To już 96. techniczna przygoda serwowana przez H-Productions. Sprawdźmy, czy zagubiony prorok znalazł swoją drogę do stania się Ozyrysem.

Zaczynam od tytułowego „Lost Prophet”. Twarda stopa wybija konsekwentny bit, a odległe smugi syntezatorów mieszają się z wiązką wpadającego do wnętrza piramidy światła. Lekki groove dodaje mi sił oraz odwagi, aby ostatecznie zdecydować się wejść do tego świętego miejsca. Ostre hi-haty rozchodzą się po mrocznych tunelach, które nie pamiętają już sylwetki człowieka. Po chwili zauważam wielką komnatę. Tam, na dostojnym podwyższeniu postawiono sarkofag.

„Drum Conductor” to monochromatyczna stopa, klekoczące niczym marsz skarabeuszy kastaniety oraz diodowe przeszkadzajki o wyraźnym kosmicznym pochodzeniu. Zlekceważywszy to, zbliżam się do miejsca pochówku faraona. Kiedy kładę dłoń na pokrytym złotem grobowcu, ostre światło oślepia mnie na dłuższą chwilę. Całość zaczyna iluminować różnymi brawami, a kolejne podźwięki zbliżone do hi hatów i snare’ów wypełniają to święte miejsce. Nagle zostaję wciągnięty do środka, aby chwilę później znaleźć się w innej lokalizacji. Sub bas podkręca tempo, tektoniczna stopa burzy piramidę, ja zaś obserwuję to wszystko jakby z alternatywnego wymiaru.

W towarzystwie nieznanych ludzkości istot podchodzi do mnie faraon i mówi, że nigdy nie było tak, jak się wam wydawało.

H-Productions (HPX096) | 15.01.2018

Cari Lekebusch FB

Nima Khak FB

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze