Kim Gordon – No Home Record
Jarek Szczęsny:

Zaskoczenie? Niekoniecznie.

Boreal Massif – We All Have Impact (Even Hippies Do)
Paweł Gzyl:

Trip-hop is not dead (yet).

Electric Sewer Age – Contemplating Nothingness
Maciej Kaczmarski:

Kopia mistrza.

Emptyset – Blossoms
Paweł Gzyl:

Producenci z Bristolu wkraczają na nowe terytoria.

Nagrobki – Pod Ziemią
Jarek Szczęsny:

Poważni jak śmierć.

LDY OSC – sōt
Paweł Gzyl:

Click & cuts na nowo.

Nick Cave and the Bad Seeds – Ghosteen
Jarek Szczęsny:

Pomnik żałoby.

Pablo Mateo – Weird Reflections Beyond The Sky
Paweł Gzyl:

Techno do tańca.

Danny Brown – uknowhatimsayin¿
Jarek Szczęsny:

Gorączkowe wizje rapera.

9t Antiope – Grimace
Jarek Szczęsny:

Mikrus.

Malin Genie – Anthropomorphic Sympathy
Paweł Gzyl:

Stylowe electro i IDM w duchu lat 90.

Telefon Tel Aviv – Dreams Are Not Enough
Mateusz Piżyński:

Gdy w Tel Avivie zgaśnie światło…

Philipp Gorbachev – Kolokol
Paweł Gzyl:

Prawosławie i elektronika.

BNNT is Jerusalem in My Heart – Multiversion #4
Jarek Szczęsny:

Część czwarta.



Daniel Avery – Slow Fade EP

Detal na słuchawki.

Po pięciu latach od debiutanckiego (i jak do tej pory jedynego) longplaya, brytyjski producent i DJ serwuje nam materiał bardzo zróżnicowany, tym bardziej, że skompresowany do czterech utworów. Wydanie „Slow Fade” jest zbieżne z zapowiedzią nadchodzącego nowego albumu, który będzie zatytułowany „Song for Alpha”, z planowaną datą wydania na 6 kwietnia 2018r.

W ogólnym rozrachunku, Avery odstawia na bok, tak mocno podkreślane na „Drone Logic”, tech-housowe zagęstniki na rzecz bardziej monochromatycznych, bardziej stonowanych i zaszronionych brzmień.

Otwierający Epke „Slow Fade” (jedyny utwór z czterech, który znajdzie się na przyszłym albumie muzyka) to spokojny, przestrzenny deep house, w którym oprócz niskich tomów i delikatnych hi hatów, dostajemy leniwie sączący się podkład, który może przywoływać skojarzenia z dawnymi kawałkami Aphex Twina.

Numer dwa – „After Dark” to jedyny, stuprocentowo ambientowy moment na „Slow Fade”. Jest przefiltrowany mocno zauważalnym, poszarpanym szumem, co nadaje bardzo szorstką strukturę całości. Obcujemy z czymś co można nazwać brudną harmonią zatopioną w ciemnym i zimnym uniwersum. Avery stawia na hipnotyczne oderwanie się od zewnętrznego świata, odcięcie od źródeł światła i zostanie tylko z dźwiękiem.

Jego następca – „Radius”, mimo obecnej kruchej i subtelnej perkusji, nadal trzyma nas w sennej i chłodnej atmosferze, która w dużej części ulotni się dopiero w ostatnim numerze zatytułowanym „Fever Dream”. Avery zostawia nas z mrocznym, gęstym i metalicznym techno. Transowa repetytywność generuje poczucie izolacji i sensualnego odłączenia. Efekt ten jest wzmocniony reverbem z ziarnistym charakterem pogłosu.

Czekamy na więcej w kwietniu.

Daniel Avery

19.01.2018 | Phantasy Sound

 

 

Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze