Pejzaż – Blues
Bartek Woynicz:

Nostalgiczna nóżka chodzi.

Jacaszek – Music For Film
Mateusz Piżyński:

To nie jest soundtrack, chociaż…

Sleeparchive – Trust
Paweł Gzyl:

Techno sprowadzone do loopów.

Trampique – Life Outside The Mirror
Jarek Szczęsny:

Melancholia codzienności.

Jan Wagner – Kapitel
Łukasz Komła:

Autentyczna bruzda.

Ian William Craig – Red Sun Through Smoke
Jarek Szczęsny:

Mgnienia poczucia straty.

Christian Löffler – Lys
Paweł Gzyl:

Piosenka jest dobra na wszystko?

Various Artists – Velvet Desert Music Vol. 2
Paweł Gzyl:

Soundtrack do współczesnego „acid westernu”.

Skalpel – Highlight
Bartek Woynicz:

Balsam na czas zarazy.

Electric Indigo – Ferrum
Paweł Gzyl:

W atomowym silosie.

Stian Westerhus – Redundance
Jarek Szczęsny:

Ucieczka od tradycyjnych piosenek.

Immortal Onion – XD [Experience Design]
Jarek Szczęsny:

Nie spodziewałem się ich tam spotkać.

Moses Sumney – græ Part 1
Jarek Szczęsny:

Przestrzeń okrojona ze skrajności.

Blind Boy De Vita – Cumpà
Łukasz Komła:

Z cienia w ogień!



Frank Bretschneider – Lunik

Awangarda też lubi potańczyć.

Aż trudno uwierzyć, że ten niemiecki producent tworzy od 1983 roku. Mieszkał wtedy w komunistycznym raju – w Karl-Marx-Stadt (dzisiaj Chemnitz) na terenie Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Mimo, że tajna policja STASI skutecznie tłumiła tam wszelkie przejawy fascynacji „zgniłym Zachodem”, on uruchomił wytwórnię Klangfarbe i jej nakładem wydawał i dystrybuował kasety magnetofonowe. Znajdowały się na nich nagrania zarówno jego samego, jak i tworzonych przezeń z kolegami zespołów – AG Geige, Kriminelle Tanzkapelle czy Stein Im Brett. Była to eksperymentalna i minimalistyczna elektronika natchniona duchem Der Plan i The Residents.

Kiedy upadł berliński mur, Frank Bretschneider był więc już gotowy na eksplozję nowych brzmień. Najpierw powołał do życia z kolegą z Chemnitz – Olafem Benderem – firmę Rastermusic, która po połączeniu z Notonem, dowodzonym przez Carstena Nikolaia, zamieniła się w berlińskie imperium klinicznego minimalu – Raster-Noton. Nasz bohater nie poprzestał na działalności wydawniczej i do dziś regularnie nagrywa zarówno pod swoim imieniem i nazwiskiem, jak również jako Komet, ale też we współpracy z przyjaciółmi, w grupach Produkt, Signal i Tol. To właściwie post-techno – czyli wszelkiego rodzaju współczesne eksperymenty, od IDM-u, przez glitch, po ambient.

Od czasu do czasu Bretschneider przypomina sobie o bardziej przystępnej elektronice, którą zachwycił się na początku lat 90. Po raz pierwszy zdarzyło się to sześć lat temu, a efektem tego był album „Komet” nagrany dla Shitkatapult. Teraz dostajemy jego następcę. „Lunik” w swej lwiej części zorientowany jest na minimalową wersję cyfrowego dubu. To masywne nagrania osadzone albo na głębokim pulsie basu („Elektrik”), albo na metalicznych breakach („Numerik”). Podkładom tym towarzyszą zredukowane partie syntezatorów – ciepłe, pastelowe i psychodeliczne („Logik”). Co ciekawe: nie brak w tej muzyce melodii, którą wnoszą raz za razem te rudymentarne elementy muzyki klubowej („Elastik”).

Pod koniec zestawu, pojawiają się inne rytmy. „Statik” to futurystyczny breakbeat, nasycony glitchowymi efektami. W „Plastik” rozbrzmiewa epicki techno-trance sprzed ponad dwóch dekad, zogniskowany na przestrzennych akordach klawiszy. „Mechanik” lokuje się w formule zwartego electro-funku, w którym nie brak jednak kosmicznych świstów i szumów. Funkowa pulsacja dochodzi również ze „Sputnika” – choć to gorący house z soczystą partią „żywego” Rhodesa. Na finał rozbrzmiewa klasyczna kosmische musik – „Motorik”, przypominający wczesne dokonania Kraftwerk z początku lat 70.

Już same tytuły utworów z tegoż albumu przypominają manierę tytułowania kompozycji charakterystyczną dla Plastikmana. Bretschneider nie kryje bowiem, że jego wczesne eksperymenty z muzyką klubową zostały w latach 90. zainspirowane właśnie pierwszymi płytami Richiego Hawtina pod tym pseudonimem. Tak brzmi również i muzyka z „Lunika”: czy to dub, czy to electro, czy to techno, czy to house, za każdym razem dostajemy te gatunki w minimalistycznej wersji o stłumionej energii i odrealnionym nastroju. Słucha się tego świetnie, bo niemiecki producent ma dryg do takiego rodzaju grania, jak rzadko kto.

Shitkatapult 2018

www.shitkatapult.com

www.facebook.com/shitkatapult.label

www.frankbretschneider.de

www.facebook.com/frankbretschneider.music

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

komentarze 3

  1. Jędrek

    Generalnie o starszych płytach różnych maści mistrzów przydałoby się zdań parę … ale cały czas idzie nowe no i represiki

  2. e'M

    Super materiał. Dzięki!

  3. db

    Świetna recenzja. Dobre uderzenie na dobry już-nie-taki-początek roku.

    Gwoli Mistrza – a może by tak, pod pretekstem nowej płyty, spreparować serię tekstów, albo chociaż obszerny artykuł poświęcony pobocznym projektom Bretschneidera (a także jego starszym płytom), na temat których internet z biedy aż piszczy? Postulowałbym. Stanowczo 😉